Φωτογραφία των κοριτσιών στο σχολείο της Γάζας

Η Άγια Αντνάν στέκεται μαζί με τους τρεις στη νέα φωτογραφία, ψηλή, με ένα λακκάκι στο πηγούνι της και το χιτζάμπ της να πέφτει πίσω από τους ώμους της.

Τρία χρόνια νωρίτερα, ανυπομονούσε για το πανεπιστήμιο. Ήθελε να γίνει γιατρός, κατά προτίμηση νευροχειρουργός.

Η Άγια απολάμβανε το διάβασμα. Έφτανε νωρίς για επιπλέον μαθήματα φυσικής και επεξεργαζόταν δύσκολη ύλη μέχρι να την καταλάβει. Είχε επίσης παρατηρήσει πόσο λίγες γυναίκες χειρουργοί υπήρχαν στη Γάζα και δεν της άρεσε να ακούει ότι η χειρουργική ήταν ένα πολύ απαιτητικό επάγγελμα για τις γυναίκες.

Το ενδιαφέρον της για τη νευρολογία είχε γίνει προσωπικό στην 11η τάξη, όταν υπέφερε από έντονο πονοκέφαλο και ζάλη που διήρκεσαν 24 ώρες.

«Ένιωθα σαν το κεφάλι μου να ήταν βαρύτερο από το σώμα μου», θυμάται, «σαν να μπορούσε να πέσει».

Αφού υποβλήθηκε σε υπερηχογραφήματα και επισκέφθηκε έναν νευρολόγο, της είπαν ότι η πίεση από τους σπονδύλους του λαιμού της επηρέαζε τον νωτιαίο μυελό της. Η εμπειρία αυτή την έκανε ακόμα πιο αποφασισμένη να σπουδάσει νευρολογία.

Όταν βγήκαν τα τελικά αποτελέσματα του σχολείου, είχε συγκεντρώσει 96%.

Αλλά οι σπουδές ιατρικής ήταν ακριβές και η οικογένεια – ο πατέρας της ήταν κοινωνικός λειτουργός της UNRWA – δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά τα δίδακτρα.

Η Άγια στράφηκε στον μεγαλύτερο αδελφό της, τον Γιάσερ.

Δεκαεπτά χρόνια μεγαλύτερός της, ο Γιάσερ ήταν δικηγόρος με δικό του γραφείο, σύζυγο και τρία παιδιά: τον εννέα ετών Αντνάν, τον επτάχρονο Αχμάντ και τον τρίχρονο Ιλάφ. Βοήθηζε στη στήριξη των γονιών τους και ήλπιζε μια μέρα να διδάξει νομικά στο πανεπιστήμιο.

«Συνήθιζα να του λέω πάντα, “Είσαι σαν δεύτερος πατέρας για μένα”, επειδή ήταν τόσο ευγενικός μαζί μου, όπως ακριβώς και ο πατέρας μου», λέει η Άγια.

Η Άγια θυμάται μια καλοκαιρινή μέρα του Αυγούστου του 2023. Ο Γιάσερ, ντυμένος ακόμα με τα κομψά ρούχα εργασίας του, ήρθε να την πάει από το Νούσεϊράτ στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Γάζας.

«Μαζί, πηγαίναμε από τμήμα σε τμήμα, προσπαθώντας να βρούμε ένα πρόγραμμα σπουδών που να ήταν οικονομικά προσιτό και να μου άρεσε», λέει.

Οι καθηγητές πρότειναν μηχανική. Αλλά όταν βγήκαν, η Άγια είπε στον Γιασέρ ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της να σπουδάζει υπολογιστές ή να γίνεται μηχανικός.

«Μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να φοράει ένα άσπρο παλτό, αυτό είναι όλο», του είπε.

Στη συνέχεια δοκίμασαν τις επιστήμες υγείας.

«Ίσως θα μπορούσα να σπουδάσω κάτι στον ιατρικό τομέα», πρότεινε η Άγια. «Μου άρεσαν πολύ οι ιατρικές εργαστηριακές επιστήμες».

Ο Γιάσερ ήξερε ότι η αδερφή του εγκατέλειπε την εκδοχή του πανεπιστημίου που είχε φανταστεί. Αλλά αρνήθηκε να την αφήσει να δει την απόφαση ως το τέλος κάποιου πράγματος.

«Ίσως είναι για καλό», της είπε. «Ίσως μια μέρα γίνεις γιατρός στον τομέα που θα επιλέξεις να ειδικευτείς. Δεν χρειάζεται να είσαι γιατρός. Θα μπορούσες να γίνεις καθηγητής πανεπιστημίου με διδακτορικό.»

Έπειτα, της έδωσε μια σκέψη που της έχει μείνει αξέχαστη. «Μου είπε: “Μερικές φορές αυτό που μας κρυβεται μπορεί να είναι καλύτερο για εμάς από αυτό που μας δίνεται” και τον πιστεύω».

Στη συνέχεια, την πήγε στο εστιατόριο Al-Taboun για μεσημεριανό, ενώ συνέχιζαν να συζητούν για το πανεπιστήμιο και τις διαθέσιμες επιλογές.

Η Άγια εγγράφηκε στο τμήμα ιατρικών εργαστηριακών επιστημών και ο Γιάσερ αγόρασε τα βιβλία και τα εφόδιά της. Το πανεπιστήμιο είχε μόλις ολοκληρώσει την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας του όταν ξεκίνησε ο πόλεμος.

Ένα χτύπημα σε ένα γειτονικό διώροφο σπίτι προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο οικογενειακό σπίτι στο Νούσεϊράτ, όπου ζούσαν για περισσότερα από 35 χρόνια. Μετακόμισαν στο σπίτι μιας θείας τους.

Το νέο πρόγραμμα σπουδών του πανεπιστημίου που απασχολούσε την Άγια λίγες μόνο εβδομάδες νωρίτερα εξαφανίστηκε. Αντί για εργαστήρια και διαλέξεις, οι μέρες της περιστρέφονταν γύρω από την εύρεση νερού, την προετοιμασία φαγητού και την εκμάθηση μαγειρέματος χωρίς τα πράγματα που κάποτε η οικογένεια θεωρούσε δεδομένα.

Δεν ήξερε πώς να ανάψει φωτιά· δεν χρειαζόταν.

Ο Γιάσερ συνέχιζε να επιστρέφει στο κατεστραμμένο σπίτι της οικογένειας, εν μέρει για να ελέγξει τι είχαν αφήσει πίσω και εν μέρει επειδή φοβόταν ότι θα τους κλέψουν τα υπάρχοντά τους. Μερικές φορές, έμενε εκεί.

Σε μια από αυτές τις επισκέψεις, ζήτησε από την Άγια να έρθει μαζί του. Υπήρχαν πιάτα να πλύνουν, πατώματα να σκουπίσουν, δωμάτια να τακτοποιήσουν. Εκείνη είπε ότι δεν μπορούσε. Βοηθούσε τη μητέρα τους να ετοιμάσει φαγητό.

Στις 12 Δεκεμβρίου, καθώς η οικογένεια συγκεντρώθηκε για την απογευματινή προσευχή στο σπίτι της θείας της, άκουσαν μια επίθεση με πύραυλο. Λίγα λεπτά αργότερα, μια φίλη της Άγια τηλεφώνησε. Ήθελε να μάθει πού ήταν η οικογένεια. Στη συνέχεια ρώτησε για τον Γιάσερ, ο οποίος είχε επιστρέψει μόνος του στο κατεστραμμένο σπίτι τους. Η επίθεση είχε χτυπήσει το σπίτι, σκοτώνοντάς τον. Ήταν 32 ετών.

Η Άγια επέστρεφε ξανά και ξανά στον Γιάσερ ζητώντας της να έρθει μαζί του, και εκείνη απαντούσε ότι δεν μπορούσε. Ήταν μια συνηθισμένη συζήτηση μεταξύ αδελφών, αρκετά ασήμαντη που η Άγια μπορεί να μην τη θυμόταν ποτέ, εκτός από το ότι ήταν και η τελευταία τους συζήτηση.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι περίπου μια εβδομάδα αργότερα, βρήκε ό,τι είχε απομείνει από τις πλαστικές σακούλες αγορών που περιείχαν τα πανεπιστημιακά είδη που της είχε αγοράσει ο Γιάσερ λίγους μήνες νωρίτερα. Τινάζοντας σκόνη και στάχτη, τις άνοιξε μία προς μία.

«Με εξέπληξε που τα βρήκα καν. Μου θύμισαν τον Γιάσερ», λέει.

Μερικά βιβλία είχαν διασωθεί, αλλά άλλα είχαν σχεδόν καεί ολοσχερώς. Μόνο τρεις σελίδες είχαν απομείνει από ένα σετ σημειώσεων διαλέξεων. Στυλό, μαρκαδόροι και χρωματιστά μολύβια βρίσκονταν ανάμεσα στις σημειώσεις. Η Άγια συγκέντρωσε, και εξακολουθεί να έχει, ό,τι είχε απομείνει.

Μετά από 18 μήνες, όταν τα πανεπιστήμια άρχισαν να προσφέρουν εξ αποστάσεως εκπαίδευση, η Άγια συνδεόταν όποτε το επέτρεπε το ηλεκτρικό ρεύμα και η σύνδεση στο διαδίκτυο. Οι ιατρικές εργαστηριακές επιστήμες υποτίθεται ότι ήταν πρακτικές: εξοπλισμός, πειράματα, εργαστήρια. Η Άγια προσπαθούσε να τις μάθει χωρίς τίποτα από αυτά.

«Το κύριο αντικείμενο σπουδών μου είναι πολύ πρακτικό και τα περισσότερα μαθήματα είναι πρακτικά», λέει. «Ήταν δύσκολο για μένα να τα μελετήσω διαδικτυακά όταν δεν ήμουν καν στο πανεπιστήμιο και δεν υπήρχαν εργαστήρια ή εξοπλισμός μπροστά μου».

Συνέχισε να προχωράει, όπως και ένα άλλο κορίτσι στη φωτογραφία που κάποτε φανταζόταν τον εαυτό της με λευκό παλτό.

Πηγή – Al Jazeera

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy