Φοιτητές και μαθητές τελειώνουμε τον Μακρόν – Χάος στη Γαλλία με την εξαθλίωση στα σχολεία να έχει ξεφύγει από τα όρια

Μήπως τελικά οι μαθητές αποδειχθούν πιο αποφασισμένοι από τους γονείς τους να αμφισβητήσουν τον Εμανουέλ Μακρόν; Το ερώτημα δεν είναι πλέον ρητορικό και αυτό γιατί  χιλιάδες έφηβοι βγήκαν στους δρόμους, μπλόκαραν εισόδους σχολείων και διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη Γαλλία, φέρνοντας ξανά στην επιφάνεια μια βαθιά κοινωνική κρίση που η κυβέρνηση θα προτιμούσε να διαχειρίζεται πίσω από αριθμούς, ανακοινώσεις και επικοινωνιακές εξαγγελίες.

«Το σχολείο είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο», έγραφε ένα από τα πλακάτ των μαθητών. Μια φράση απλή, αλλά εξαιρετικά αποκαλυπτική. Γιατί πίσω από αυτήν βρίσκεται η πραγματικότητα ενός εκπαιδευτικού συστήματος που, σύμφωνα με μαθητές και εκπαιδευτικούς, αντιμετωπίζει χρόνια προβλήματα. Τα προβλήματα είναι σαν εκείνα που διαθέτουν και οι Έλληνες μαθητές, όπως υπερπλήρεις τάξεις, ελλείψεις προσωπικού, υποδομές που καταρρέουν, ανεπαρκή χρηματοδότηση και εκπαιδευτικούς που παλεύουν με μισθούς και συνθήκες εργασίας που δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του επαγγέλματός τους.

Και ξαφνικά, εκείνοι που μέχρι χθες αντιμετωπίζονταν ως «παιδιά» απέκτησαν πολιτική φωνή. Δείχνουν σθένος και απαιτούν την αξιοπρέπεια τους μέσω της εκπαίδευσης που οφείλουν να έχουν από την πολιτεία. 

Δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν να μπορούν να κάνουν μάθημα. Να έχουν καθηγητές. Να μην στοιβάζονται στις αίθουσες. Να μην αντιμετωπίζουν το σχολείο ως έναν ακόμη χώρο όπου το κράτος εμφανίζεται περισσότερο ως ελεγκτής παρά ως εγγυητής δικαιωμάτων.

Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, προβάλλει τα δικά της στοιχεία. Υποστηρίζει ότι έχουν αυξηθεί οι πόροι για την εκπαίδευση. Την ίδια στιγμή, όμως, το σχέδιο προϋπολογισμού προβλέπει αύξηση των δαπανών για την Παιδεία μόλις κατά 1,7%, κάτω από τον πληθωρισμό, γεγονός που τροφοδοτεί την κριτική και δείχνει τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων οι οποίες  παραμένουν ακάλυπτες.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της γαλλικής κρίσης.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το σχολείο. Το σχολείο λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός μιας κοινωνίας που εδώ και χρόνια δοκιμάζεται από την ακρίβεια, την εργασιακή ανασφάλεια, τις ανισότητες και την κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς. Η εκπαίδευση είναι απλώς το σημείο όπου όλα αυτά συναντώνται, και όπου μια νέα γενιά αρχίζει να καταλαβαίνει ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα θα καθορίσουν τη δική της ζωή αύριο.

Και ακριβώς, εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική αποτυχία της εποχής Μακρόν, όπως την περιγράφουν οι επικριτές του. Δηλαδή η αδυναμία να μετατραπεί η υπόσχεση του «εκσυγχρονισμού» σε αίσθηση κοινωνικής ασφάλειας. Η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, οι συγκρούσεις γύρω από τις δημόσιες δαπάνες και τώρα η πίεση για περικοπές έχουν ενισχύσει την εικόνα μιας εξουσίας που ζητά διαρκώς περισσότερες θυσίες από την κοινωνία. Το 2027 η κυβέρνηση σχεδιάζει περικοπές ύψους 54 δισ. ευρώ, ενώ οι αντιδράσεις εργαζομένων και συνδικάτων δείχνουν ότι το κοινωνικό κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής αποτελεί πλέον κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Η κυβέρνηση Μακρόν βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με ένα ακόμη μέτωπο. Έτσι λοιπόν, το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι μόνο το μέγεθος των κινητοποιήσεων, αλλά  αποτελεί το μήνυμα που αυτές μεταφέρουν.

Γιατί οι μαθητές δεν διαμαρτύρονται απλώς για μια αίθουσα, έναν καθηγητή ή έναν προϋπολογισμό, αλλά  αμφισβητούν, έστω και χωρίς ενιαίο πολιτικό σχέδιο, την υπόσχεση ότι το γαλλικό κράτος εξακολουθεί να μπορεί να προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους.

Αυτό είναι το βαθύτερο τραύμα της προεδρίας Μακρόν. Είναι  δηλαδή η απόσταση ανάμεσα στη Γαλλία των επίσημων ανακοινώσεων και στη Γαλλία της καθημερινότητας. Μια απόσταση που μεγαλώνει κάθε φορά όπου η κυβέρνηση μιλά για μεταρρυθμίσεις και η κοινωνία απαντά με διαδηλώσεις.

Ο Μακρόν βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια κοινωνική κόπωση που δεν περιορίζεται σε έναν επαγγελματικό κλάδο ή σε μία ηλικιακή ομάδα. Και αν κάτι δείχνουν οι μαθητικές κινητοποιήσεις, είναι ότι η αμφισβήτηση περνά στην επόμενη γενιά. Η ίδια η ένταση της καταστολής, με συλλήψεις, χρήση δακρυγόνων και συγκρούσεις σε αρκετές πόλεις, έχει ανοίξει επιπλέον συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ανήλικοι διαδηλωτές.

Ίσως γι’ αυτό οι σημερινές εικόνες από τα γαλλικά σχολεία έχουν μεγαλύτερη πολιτική σημασία απ’ όσο φαίνεται και οι ευρωπαϊκές χώρες βλέπουν με ανησυχία για ό,τι συμβαίνει στη Γαλλία.

Οι έφηβοι βέβαια  δεν διαθέτουν ούτε τα συνδικάτα ούτε τους μηχανισμούς των κομμάτων. Διαθέτουν όμως κάτι άλλο πολύ πιο δυνατό την αίσθηση ότι δεν έχουν πολλά να χάσουν από το να μιλήσουν.

«Το μόνο που θέλουμε είναι να μας ακούσουν» έγραφε ένα πλακάτ. 

Και ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο δύσκολη απαίτηση για μια εξουσία που έχει μάθει να απαντά και να δίνει υποσχέσεις και  δικαιολογίες,  να σταματήσει για λίγο να μιλά και να ακούσει.

Πηγή – Καρδίτσα Στα Άκρα

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ