Σαν ΣήμεραΠίσω από τους αριθμούς βρίσκονται παιδιά διαφορετικών ηλικιών, οικογένειες που καλούνται να αντιμετωπίσουν ιδιαίτερα δύσκολες καταστάσεις και υπηρεσίες που έχουν την ευθύνη να διασφαλίσουν την προστασία των ανηλίκων.
Η συζήτηση δεν αφορά μόνο την αύξηση των καταγγελιών, αλλά και το πόσο εύκολα μπορεί ένα παιδί να μιλήσει, ποια είναι η σχέση του με το πρόσωπο που καταγγέλλεται και πώς αντιμετωπίζεται η υπόθεσή του από τη στιγμή που φτάνει στις αρμόδιες Αρχές.
Οι 356 καταγγελίες του 2025 και η εικόνα για το 2026
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε η Αστυνομία κατά τη διάρκεια ημερίδας του Συμβουλίου «Φωνή», στις 18 Ιουνίου 2026, οι καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών έφτασαν τις 356 το 2025, έναντι 301 το 2024.
Πρόκειται για αύξηση περίπου 18,3% μέσα σε έναν χρόνο. Η εικόνα των προηγούμενων ετών παρουσιάζει επίσης σημαντικές μεταβολές.
Το 2017 είχαν καταγραφεί 138 καταγγελίες, το 2018 αυξήθηκαν σε 167 και το 2019 έφτασαν τις 211.
Το 2020 καταγράφηκαν 197 αναφορές, ενώ το 2021 ο αριθμός ανέβηκε στις 278.
Ακολούθησαν 303 καταγγελίες το 2022, 315 το 2023, 301 το 2024 και 356 το 2025.
Συνολικά, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι ετήσιες αναφορές του 2025 ήταν αυξημένες κατά περίπου 158% σε σύγκριση με το 2017.
Παράλληλα, κατά την ενημέρωση της 18ης Ιουνίου 2026, έγινε γνωστό ότι από την αρχή του 2026 είχαν ήδη καταγραφεί 138 καταγγελίες.
Ο συγκεκριμένος αριθμός αφορά τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί μέχρι εκείνη την ενημέρωση και όχι το οριστικό σύνολο του πρώτου εξαμήνου ή ολόκληρου του 2026.
Γιατί οι περισσότερες καταγγελίες δεν σημαίνουν απαραίτητα περισσότερα περιστατικά;
Η αύξηση των καταγγελιών αποτελεί σημαντική εξέλιξη, ωστόσο χρειάζεται προσεκτική ερμηνεία.
Κατά την παρουσίαση των στοιχείων, η ανώτερη υπαστυνόμος Εύη Νικολάου, υπεύθυνη της Υποδιεύθυνσης Διαχείρισης Υποθέσεων Ευάλωτων Προσώπων, επισήμανε ότι η αύξηση των αναφορών συνδέεται και με την εξέλιξη των διαδικασιών διαχείρισης και υποστήριξης των παιδιών.
Η θέση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς περισσότερες καταγγελίες μπορεί να σημαίνουν ότι περισσότερα παιδιά βρίσκουν τη δυνατότητα και το κατάλληλο περιβάλλον για να μιλήσουν.
Ταυτόχρονα, οι αστυνομικές στατιστικές καταγράφουν μόνο όσα περιστατικά φτάνουν στις Αρχές.
Δεν μπορούν επομένως να αποτυπώσουν με ακρίβεια το πραγματικό σύνολο των περιπτώσεων σεξουαλικής κακοποίησης που ενδέχεται να συμβαίνουν στην κοινωνία.
60 καταδίκες το 2025 – Τι ανακοίνωσε η Αστυνομία
Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο αφορά τη δικαστική αντιμετώπιση των υποθέσεων.
Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας Κύπρου στις 6 Μαΐου 2026, κατά το 2025 καταγράφηκαν 60 καταδίκες σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών.
Κατά την ημερίδα του Συμβουλίου «Φωνή», ο αριθμός παρουσιάστηκε ως ο υψηλότερος σε σύγκριση με τις προηγούμενες χρονιές.
Οι καταδίκες αποτελούν διαφορετική κατηγορία στατιστικών δεδομένων από τις καταγγελίες.
Δεν σημαίνει ότι 60 από τις 356 καταγγελίες του 2025 οδήγησαν σε καταδίκη μέσα στο ίδιο έτος, καθώς οι ποινικές διαδικασίες μπορεί να αφορούν υποθέσεις που είχαν καταγγελθεί σε προηγούμενες χρονιές. Επομένως, δεν είναι δυνατόν να υπολογιστεί ποσοστό καταδίκης διαιρώντας απλώς τις 60 καταδίκες με τις 356 καταγγελίες.
528 παιδιά παραπέμφθηκαν στο Σπίτι του Παιδιού το 2025
Παράλληλα με τα στοιχεία της Αστυνομίας, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η καταγραφή του Σπιτιού του Παιδιού, το οποίο λειτουργεί υπό τη διαχείριση του οργανισμού Hope For Children CRC Policy Center.
Σύμφωνα με δημοσιοποιημένα στοιχεία, 528 παιδιά παραπέμφθηκαν το 2025 ως πιθανά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης ή εκμετάλλευσης.
Το 2024 οι αντίστοιχες παραπομπές ήταν 438. Η διαφορά αντιστοιχεί σε 90 περισσότερες παραπομπές, δηλαδή αύξηση περίπου 20,5%.
Πρόκειται για περισσότερη από μία νέα παραπομπή ανά ημέρα κατά μέσο όρο.
Οι 528 παραπομπές δεν ταυτίζονται με τις 356 καταγγελίες που κατέγραψε η Αστυνομία. Αφορούν διαφορετικό σύστημα καταγραφής και διαφορετική διαδικασία διαχείρισης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε παραπομπή δεν αποτελεί αυτομάτως δικαστική επιβεβαίωση ότι διαπράχθηκε το καταγγελλόμενο αδίκημα.
Η μέση ηλικία των παιδιών ήταν μόλις 12 ετών
Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα αναλυτικά δημογραφικά στοιχεία που είχε δημοσιοποιήσει το Hope For Children για τις 438 παραπομπές του 2024. Σύμφωνα με τα δεδομένα, το 74,4% των παιδιών ήταν κορίτσια και το 25,6% αγόρια.
Η μέση ηλικία των παιδιών που παραπέμφθηκαν ήταν μόλις 12 έτη, ενώ η ηλικία που εμφανιζόταν συχνότερα ήταν τα 14 έτη.
Επιπλέον, το 70,8% των παιδιών είχε κυπριακή υπηκοότητα.
Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι οι αναφορές αφορούν παιδιά σε ιδιαίτερα ευαίσθητες ηλικίες, όταν η προστασία, η ασφάλεια και η σωστή υποστήριξη από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον είναι καθοριστικής σημασίας.
Χρειάζεται, ωστόσο, να διευκρινιστεί ότι η παραπάνω αναλυτική κατανομή αφορά το 2024.
Η ανησυχητική πραγματικότητα: Συχνά δεν πρόκειται για άγνωστο πρόσωπο
Ένα από τα σημαντικότερα συμπεράσματα της καταγραφής του 2024 αφορά τη σχέση του παιδιού με το πρόσωπο που κατονομάστηκε στις σχετικές αναφορές.
Σύμφωνα με το Hope For Children, το 58,6% των περιπτώσεων αφορούσε αναφερόμενη κακοποίηση εκτός οικογένειας.
Από το σύνολο των παραπομπών, στο 53,9% ο ύποπτος ήταν γνωστό ή οικείο πρόσωπο εκτός οικογένειας, ενώ μόνο στο 4,7%, δηλαδή σε 20 παιδιά, ο ύποπτος δεν ήταν γνωστός στο παιδί.
Παράλληλα, στο 26,4% των περιπτώσεων η αναφερόμενη σχέση ήταν ενδοοικογενειακή, με πρόσωπα όπως γονείς, πατριούς, μητριές ή αδέλφια.
Το στοιχείο αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς αμφισβητεί την αντίληψη ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται αποκλειστικά από αγνώστους. Οι καταγραφές δείχνουν ότι σε πολλές περιπτώσεις το πρόσωπο που καταγγέλλεται ανήκει στο περιβάλλον που το παιδί ήδη γνωρίζει.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε καταγγελία έχει αποδειχθεί ενώπιον Δικαστηρίου. Τα στοιχεία αφορούν τη σχέση με τους αναφερόμενους υπόπτους κατά το στάδιο των παραπομπών.
Γιατί κάποια παιδιά καθυστερούν να μιλήσουν;
Ένα ακόμη στοιχείο της καταγραφής του 2024 αφορά το χρονικό διάστημα ανάμεσα στο αναφερόμενο περιστατικό και στην παραπομπή του παιδιού. Στο 89,2% των περιπτώσεων, τα περιστατικά αναφέρθηκε ότι είχαν συμβεί εντός των προηγούμενων 12 μηνών.
Ωστόσο, στο 10,8%, οι αναφορές αφορούσαν περιστατικά που είχαν συμβεί περισσότερο από έναν χρόνο πριν από την παραπομπή.
Η καθυστέρηση αυτή υπενθυμίζει ότι η αποκάλυψη πιθανής κακοποίησης δεν πραγματοποιείται πάντοτε αμέσως. Ένα παιδί μπορεί να αισθάνεται φόβο, αμηχανία ή να ανησυχεί για την αντίδραση των ενηλίκων. Ενδέχεται επίσης να εξαρτάται από το πρόσωπο που καταγγέλλεται ή να δυσκολεύεται να περιγράψει όσα έχει βιώσει.
Πώς προστατεύεται ένα παιδί όταν η υπόθεση φτάσει στη Δικαιοσύνη;
Η Κύπρος διαθέτει ειδικό νομοθετικό πλαίσιο για την πρόληψη και αντιμετώπιση της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης ανηλίκων.
Ο Νόμος 91(Ι)/2014, όπως έχει τροποποιηθεί, προβλέπει την ποινικοποίηση συγκεκριμένων αδικημάτων, την αναφορά υποψιών και μέτρα προστασίας και υποστήριξης των παιδιών κατά τη διάρκεια της διερεύνησης και της ποινικής διαδικασίας.
Ιδιαίτερο ρόλο διαδραματίζει το Σπίτι του Παιδιού, το οποίο λειτουργεί με πολυθεματική προσέγγιση, μέσα από τη συνεργασία της Αστυνομίας, των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας και άλλων εξειδικευμένων υπηρεσιών.
Στόχος είναι το παιδί να λαμβάνει την κατάλληλη υποστήριξη σε ένα ασφαλές περιβάλλον και να περιορίζεται, όσο είναι δυνατόν, η επιπρόσθετη ψυχολογική επιβάρυνση από τις διαδικασίες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2024, σε περίπου 20 περιπτώσεις παιδιά συνοδεύτηκαν από κοινωνικό λειτουργό ή ψυχολόγο για συμμετοχή σε δικαστική διαδικασία.
Παράλληλα, 18 παιδιά κατέθεσαν μέσω τηλεδιάσκεψης από ειδικά διαμορφωμένους χώρους του Σπιτιού του Παιδιού.
Ο ρόλος του σχολείου και των εκπαιδευτικών
Η προστασία των παιδιών δεν αποτελεί αποκλειστική υποχρέωση της οικογένειας ή της Αστυνομίας. Το σχολείο μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην αναγνώριση ενδείξεων κακοποίησης και στην έγκαιρη ενημέρωση των αρμόδιων υπηρεσιών.
Το Υπουργείο Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας έχει εκδώσει ειδικό εγχειρίδιο για την αναγνώριση και διαχείριση περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, με στόχο την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών.
Η σχετική εκπαίδευση είναι ιδιαίτερα σημαντική, επειδή ένα παιδί μπορεί να εκφράσει την ανησυχία του αρχικά σε έναν εκπαιδευτικό ή σε άλλο ενήλικα που εμπιστεύεται.
Η έγκαιρη και κατάλληλη αντίδραση μπορεί να βοηθήσει στην ενεργοποίηση των μηχανισμών προστασίας χωρίς το παιδί να υποβληθεί σε περιττές ή πιεστικές ερωτήσεις.
Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς
Η πρόληψη αρχίζει από την ενημέρωση των παιδιών με τρόπο κατάλληλο για την ηλικία τους. Η γνώση των προσωπικών ορίων, η δυνατότητα να αρνούνται ανεπιθύμητη σωματική επαφή και η ενθάρρυνση να μιλούν σε πρόσωπα εμπιστοσύνης αποτελούν σημαντικά στοιχεία προστασίας.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στο διαδίκτυο, καθώς η προσέγγιση ανηλίκων για σεξουαλικούς σκοπούς μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω εφαρμογών επικοινωνίας, διαδικτυακών παιχνιδιών και κοινωνικών δικτύων.
Όταν ένα παιδί αποκαλύψει κάτι ανησυχητικό, ο ενήλικας πρέπει να το ακούσει με ηρεμία, χωρίς κατηγορίες ή πίεση. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να διερευνήσει μόνος του την υπόθεση ή να ζητά επανειλημμένα λεπτομέρειες.
Η αναφορά πρέπει να γίνεται στις αρμόδιες υπηρεσίες, ώστε να ακολουθηθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες προστασίας.
Πού μπορεί να ζητήσει βοήθεια ένα παιδί στην Κύπρο;
Για υποψίες ή καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης μπορούν να ενημερωθούν η Αστυνομία και οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας.
Παράλληλα, η δωρεάν γραμμή 1466 του Hope For Children λειτουργεί σε 24ωρη βάση, παρέχοντας καθοδήγηση και υποστήριξη σε παιδιά, γονείς και κηδεμόνες.
Η 116111 αποτελεί επίσης γραμμή υποστήριξης για παιδιά και εφήβους.
Σε περίπτωση άμεσου κινδύνου, καλείται το 112.
Το πραγματικό μήνυμα πίσω από τους αριθμούς
Οι 356 αστυνομικές αναφορές, οι 528 παραπομπές στο Σπίτι του Παιδιού και οι 60 καταδίκες του 2025 αποτελούν τρεις διαφορετικές όψεις της αντιμετώπισης της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων στην Κύπρο.
Αποτυπώνουν, τη δραστηριότητα των μηχανισμών καταγγελίας, προστασίας και απονομής Δικαιοσύνης.
Η καταγραφή των 138 αναφορών μέχρι τα μέσα Ιουνίου 2026 δείχνει ότι το ζήτημα εξακολουθεί να απασχολεί τις αρμόδιες Αρχές και τη φετινή χρονιά.
Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένα παιδί που μπορεί να χρειάζεται προστασία, μια οικογένεια που αναζητά απαντήσεις και μια υποχρέωση της κοινωνίας να μην αγνοεί τις ενδείξεις. Η πραγματική πρόκληση δεν περιορίζεται στην καταγραφή των περιστατικών, αλλά στην πρόληψη, στην ασφαλή αποκάλυψη, στην αποτελεσματική διερεύνηση και στην ουσιαστική στήριξη των παιδιών.
