Ελλάδα«Η άνοια δεν αφορά λίγους. Και οι οικογένειες που τη βιώνουν δεν μπορούν να συνεχίσουν να παλεύουν μόνες τους», τονίζεται στην ανάρτηση.
Ο πολίτης σημειώνει «καθημερινά γνωρίζω και άλλους ανθρώπους που έχουν έναν δικό τους άνθρωπο με άνοια. Και όσο μιλάω μαζί τους, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πόσοι πολλοί είμαστε τελικά. Ανθρώπους που αγαπούν, φροντίζουν, αγωνιούν και εξαντλούνται, προσπαθώντας να διαχειριστούν μια κατάσταση για την οποία συχνά δεν είναι προετοιμασμένοι»
Στην ανάρτηση εγείρονται ερωτήματα «και αναρωτιέμαι: Πού είναι το κράτος; Πού είναι οι υπηρεσίες, η στήριξη και η ουσιαστική βοήθεια προς τους φροντιστές και τις οικογένειες;»
«Η πραγματικότητα είναι δύσκολη. Δεν υπάρχουν αρκετές δομές, οι επιλογές για φροντίδα είναι περιορισμένες και τα επιδόματα δεν καλύπτουν τις ανάγκες όλων όσοι χρειάζονται βοήθεια», αναφέρεται.
«Ακόμη και η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να γίνει μια δύσκολη διαδρομή. Οι οικογένειες προσπαθούν να βρουν τι βοηθά τον δικό τους άνθρωπο, με θεραπείες που μπορεί να έχουν διαφορετικά αποτελέσματα από ασθενή σε ασθενή. Στο μεταξύ, τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν σημαντικά: κάποιοι άνθρωποι γίνονται επιθετικοί, άλλοι έχουν τάσεις φυγής και άλλοι βιώνουν έντονο φόβο και ανασφάλεια», σημειώνεται στην ανάρτηση.
Ο πολίτης διερωτάται «και ο φροντιστής; Τι κάνει όταν ο άνθρωπός του γίνεται επιθετικός και δεν ξέρει πώς να αντιδράσει; Πώς τον προστατεύει όταν προσπαθεί να φύγει; Πώς τον καθησυχάζει όταν φοβάται; Πού απευθύνεται όταν δεν υπάρχει κάποιος να τον καθοδηγήσει ή να τον αντικαταστήσει έστω για λίγες ώρες;»
«Δεν αρκεί να λέμε στις οικογένειες να δείχνουν υπομονή και αγάπη. Χρειάζονται εκπαίδευση, καθοδήγηση, πρακτική υποστήριξη και πρόσβαση σε υπηρεσίες. Δεν γίνεται κάθε οικογένεια να πρέπει να ανακαλύπτει μόνη της πώς να αντιμετωπίσει την άνοια. Δεν γίνεται η φροντίδα ενός ανθρώπου να εξαρτάται αποκλειστικά από τις οικονομικές δυνατότητες και τις αντοχές των δικών του»
Στην ανάρτηση αναφέρεται «και όσο περισσότερο μιλάω με ανθρώπους που ζουν αυτή την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο αναρωτιέμαι: πόσες οικογένειες υπάρχουν εκεί έξω που υποφέρουν σιωπηλά, χωρίς να ξέρουν πού να απευθυνθούν; Η άνοια δεν είναι μόνο η ασθένεια ενός ανθρώπου. Επηρεάζει ολόκληρη την οικογένεια»
«Χρειαζόμαστε δομές, εκπαιδευμένους επαγγελματίες, υπηρεσίες ανακούφισης των φροντιστών, ουσιαστική οικονομική στήριξη και ένα οργανωμένο σύστημα που να μην αφήνει κανέναν μόνο του.
Γιατί οι άνθρωποι με άνοια αξίζουν αξιοπρέπεια και φροντίδα. Και οι άνθρωποι που τους φροντίζουν αξίζουν να μπορούν να συνεχίσουν χωρίς να καταρρεύσουν οι ίδιοι».
«Ας μιλήσουμε επιτέλους ανοιχτά για την άνοια. Ας ακουστούν οι οικογένειες. Και ας γίνει η στήριξή τους προτεραιότητα, όχι μια υπόσχεση που μένει στα λόγια»
