Ο κομμουνισμός ως λάμψη του μέλλοντος

Γιώτα Ιωαννίδου

Εκτίναξη των ηλεκτρονικών αναζητήσεων για το Κομμουνιστικό Μανιφέστο στην Ισπανία, πανό για την Κομμούνα στη Γαλλία, «Η γενιά Ζ είναι κομμουνιστική» γράφεται σε τοίχους στο Σεν Σαν Ντενί, ενώ ο Τραμπ θεωρεί πως «ο κομμουνισμός είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ». Τι συμβαίνει στη νεολαία που εξεγείρεται στον καπιταλισμό που κάνει αβίωτο το σήμερα και χωρίς ελπίδα το μέλλον;

Στις εξεγέρσεις στους δρόμους της Γαλλίας η Μασσαλιώτιδα ακούγεται μαζί με τον ύμνο της Διεθνούς∙ που ακούστηκε και στην Αθήνα… «Η γενιά Ζ είναι κομμουνιστική» είναι το σύνθημα που έγινε viral από τους τοίχους της εργατικής συνοικίας του Σεν Σαν Ντενί, ενώ πανό σε Πανεπιστήμια γράφουν «Ζήτω η Κομμούνα». Εκτίναξη των ηλεκτρονικών αναζητήσεων του Κομμουνιστικού Μανιφέστου (αύξηση 5.000%) στην Ισπανία μετά τις συγκεντρώσεις στην πλατεία Δελ Σολ και τις τεράστιες κινητοποιήσεις για το στεγαστικό. Η δεξιά πρόεδρος της Περιφέρειας της Μαδρίτης, Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο, κατηγόρησε την Αριστερά για «κομμουνιστική πολιτική κατά της ιδιωτικής ιδιοκτησίας». «Ο κομμουνισμός είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ στα 250 χρόνια ύπαρξής της» αναφωνεί ο Τραμπ. Την ίδια στιγμή έρευνες (Gato Institute) δείχνουν ότι το 55 έως 62% των Αμερικανών βλέπουν θετικά τον σοσιαλισμό, ποσοστό που για τον κομμουνισμό φτάνει στο 38% στις ηλικίες 18 έως 29 ετών.

Τί συμβαίνει λοιπόν; Πρόκειται για την άνοδο των «άκρων», που λένε οι απολογητές του συστήματος; Είναι ο «επαναστατικός λυρισμός» αμετανόητων νοσταλγών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», που σε κάθε κίνηση κόσμου φωτογραφίζουν τις εμμονές τους; Ή μήπως πρόκειται για ιστορική άγνοια που οδηγεί σε παραλογισμό;

Το τελευταίο κύμα μαχητικών κινητοποιήσεων και εξεγέρσεων νεολαίας που σαρώνει την Ευρώπη, φέρνει με επείγοντα τρόπο στο προσκήνιο τους υλικούς όρους μιας αβίωτης ζωής, χωρίς ελπίδα για το αύριο. Την περίοδο που όσο μεγαλώνει ο πλούτος και οι δυνατότητες της εποχής, τόσο τον κατέχουν και τον νέμονται λιγότεροι. Δύσκολα μπορεί τελικά να πείσουν εξηγήσεις όπως ότι φταίνε για όλα οι μετανάστες άρα χρειάζεται να πυκνώσουν οι Θέουτες ή ότι οι υποκινητές είναι ακροαριστεροί και κομμουνιστές άρα απαιτείται δεξιά ασφάλεια με ακροδεξιά πυγμή. «Όταν σπέρνεις μιζέρια, θερίζεις οργή», έγραφε μια πικέτα Γάλλου μαθητή. Πρόκειται για μια εισβολή των νέων στην πολιτική, με έντονα σημάδια αμφισβήτησης, απροθυμίας συμβιβασμού, αναζήτησης ριζικών αντισυστημικών λύσεων και χειραφέτησης.

Μπορεί κόμματα και κομμάτια της αριστεράς, σοσιαλιστικής ή/και κομμουνιστικής, επίσημης ή εξωκοινοβουλευτικής, να ξεβολεύονται από τις πολιτικές συνήθειές τους και τα δικαιολογητικά τύπου ΤΙΝΑ. Μπορεί να τους δυσκολεύει η νεανική απαίτηση για λύσεις σε αυτή τη ζωή κι όχι στο επέκεινα, με ανατροπές και ισάξια αντιμετώπιση της αστικής, κρατικής βίας και κάθε άλλου εμπόδιου που δεν αφήνει αέρα για να αναπνεύσουν. Ωστόσο η νεολαία αυθόρμητα ξαναφέρνει στην επιφάνεια λέξεις εξορισμένες και δαιμονοποιημένες, που όμως βλέπει ότι ακόμη φοβίζουν τους κυρίαρχους.

Η νεολαία αυθόρμητα ξαναφέρνει στην επιφάνεια λέξεις εξορισμένες και δαιμονοποιημένες, που όμως βλέπει ότι ακόμη φοβίζουν τους κυρίαρχους

Τα περισσότερα ρεύματα της Αριστεράς αφήνουν μετέωρο αυτό το πολύτιμο βήμα. Άλλα το εξυμνούν αλλά δεν το οργανώνουν. Άλλα προσπαθούν να χωρέσουν το αυθόρμητο στους σχεδιασμούς τους ώστε να μπορούν να το επικαλούνται ως άλλοθι αγωνιστικότητας και πολιτικών επιλογών. Άλλα το θεωρούν επιστροφή σε αποτυχημένα πρότυπα, ενώ «η επιθυμία παραμένει ανώνυμη», αφού η νέα ριζοσπαστικότητα οφείλει να έχει «νέο περιεχόμενο και νέο όνομα» κι όχι κομμουνιστικό. Άλλα ρεύματα από την κατάρρευση των πρώην σοσιαλιστικών χωρών και μετά, πέρασαν στη διεκδίκηση στοιχείων ανθρωπιάς εντός πλαισίων, βλέποντας σαν ορίζοντα των προσπαθειών τους, τις εκλογές. Άλλα ασχολήθηκαν με τα πολλαπλά πεδία αδικιών και αντιθέσεων, κατακερματίζοντας το συνολικό πεδίο της ταξικής αντιπαράθεσης που τα τροφοδοτεί και καθιστώντας το υποκείμενο από την πλευρά των δυνάμεων της εργασίας αναποτελεσματικό, ενώ η αντεπανάσταση του κεφαλαίου μαίνεται.

Όμως τα ερωτήματα τίθενται αμείλικτα. Ο καπιταλισμός από τη φύση του, μέσα στην κρίση, προτιμά τη βαρβαρότητα και τον πόλεμο προκειμένου να αναγεννήσει κέρδη και κυριαρχία, μέσα από έναν ανηλεή ανταγωνισμό. Δεν ορρωδεί μπροστά στον ρόλο του δήμιου για τον άνθρωπο, τη φύση, την ανθρωπότητα. Η αβάσταχτη βαρύτητα μιας επιβίωσης χωρίς μέλλον, οδηγεί τις προσδοκίες των νέων ανθρώπων να ψηλαφίσουν την ιστορία της κοινωνίας τους. Να διαβάσουν τον μαρξισμό και να αναζητήσουν και θεωρητικά και στην πράξη, μια εξήγηση του κόσμου για να ψηλαφίσουν το δρόμο αλλαγής του. Σίγουρα ελάχιστα γνωρίζουν για τον κομμουνισμό που δεν έζησαν αλλά έχουν απόλυτη απέχθεια για το σύστημα που ζουν.

Το σύστημα θέλει να εξαργυρώσει αυτές τις προσδοκίες προς την ακροδεξιά, όταν η καταστολή τους γίνεται αδύνατη. Η αριστερά οφείλει να αναλάβει την ευθύνη να στηριχτεί σε αυτές για να διαμορφώσει ένα νέο, καθολικό, ανατρεπτικό κομμουνιστικό ρεύμα που θα δώσει στις εξεγέρσεις μέλλον και επαναστατική προοπτική για μια μορφή νέα κοινωνικής οργάνωσης.

Για να μετατραπεί η εποχή του πολέμου και των εξεγέρσεων σε εποχή επαναστάσεων.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 31 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Πηγή – Prin

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy