Ολοταχώς, προς ένα καθεστώς επιτήρησης

Η περασμένη Τετάρτη ήταν μια απεργιακή μέρα για τους εκπαιδευτικούς και τους νοσοκομειακούς γιατρούς, συνοδευμένη με στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ, ώστε να δοθεί η δυνατότητα και στους δημοσίους υπαλλήλους να πάρουν μέρος στα προγραμματισμένα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια. Με βάση την περιρρέουσα ατμόσφαιρα των λαϊκών και νεολαιίστικων εξεγέρσεων στη γειτονική Αλβανία, στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θα περίμενε κανείς η απεργία της Τετάρτης να αποτελέσει την αφύπνιση του κινήματος και στην Ελλάδα. Δυστυχώς, αυτές οι ελπίδες διαψεύστηκαν. Τα συλλαλητήρια της Τετάρτης ήταν αρκετά μεγάλα, σε σύγκριση με τις συνήθως ανεμικές κινητοποιήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήταν όμως άνευρα και υποτονικά χωρίς τα δυναμικά χαρακτηριστικά που θα αναλογούσαν, συγκριτικά, με όσα γίνονται πανευρωπαϊκά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Με αφορμή το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ας επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε τους λόγους που οδήγησαν σ’ αυτή τη συμβατική εικόνα και στην αδυναμία του εκπαιδευτικού κινήματος να αποκτήσει γενικότερα χαρακτηριστικά κοινωνικής και πολιτικής αμφισβήτησης:

• Η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στις κινητοποιήσεις ήταν μικρή, παγιωμένο δείγμα της μικροαστικοποίησης και της ενσωμάτωσης μιας λογικής ήττας στον κλάδο, με αποτέλεσμα να μην κλείσουν τα σχολεία και να μην δοθεί η δυνατότητα μεγάλης συμμετοχής των μαθητών. Η ελάχιστη παρουσία του υπόλοιπου δημόσιου τομέα στα συλλαλητήρια αναδεικνύει την επικράτηση της νοοτροπίας των χαμηλών προσδοκιών που καλλιεργεί το σύστημα και την ανήκεστο βλάβη την οποία έχει υποστεί πλέον το κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης.

• Η απουσία του αντιεξουσιαστικού χώρου από τις διαδηλώσεις. Φαίνεται ότι η κυριαρχία των δυνάμεων του ΚΚΕ στις κινητοποιήσεις και ο συμβατικός τους χαρακτήρας αποθαρρύνει τη συμμετοχή των μπλοκ του Ρουβίκωνα και των άλλων αντιεξουσιαστικών οργανώσεων. Η συνδικαλιστική κυριαρχία του ΚΚΕ και η πρόθεσή του να συμπεριλάβει κινηματικές δράσεις που μέχρι πρότινος απουσίαζαν από την θεματολογία του, δημιουργεί μια ελεγχόμενη, κομματική υγειονομική ζώνη που επιχειρεί να ενσωματώσει το κίνημα στα μέτρα του κόμματος κι αυτό είναι κάτι που απωθεί.

• Η κυρίαρχη και εμπεδωμένη, εδώ και πολλά χρόνια, παθογένεια των πολιτικών χώρων της Αριστεράς για διακριτή παρουσία στις διαδηλώσεις. Είτε πρόκειται για επιδιώξεις ηγεμονίας στον κινηματικό χώρο είτε για την ανάγκη διακριτής καταγραφής, οδηγούμαστε πάντα στο ίδιο τραγελαφικό αποτέλεσμα. Ενώ, για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, η συγκέντρωση ήταν κοινή στο άγαλμα του Βενιζέλου, βρέθηκε το άλλοθι της διαφοράς μισής ώρας στα καλέσματα του ΠΑΜΕ και των Παρεμβάσεων ώστε να προκύψει διάσπαση της πορείας. Ξεκίνησε πρώτο το ΠΑΜΕ με τους φοιτητικούς συλλόγους και τα μαθητικά μπλοκ που ελέγχει, οι Παρεμβάσεις και η υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά καθυστέρησαν, με αποτέλεσμα να γίνουν δύο διακριτές πορείες. Έτσι, χάθηκε για άλλη μια φορά η δυνατότητα παρουσίας μιας κοινής, μεγάλου όγκου, διαδήλωσης. Ακόμη και οι χαρακτηριστικές πορτοκαλί σημαίες της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ μοιράστηκαν κι αυτές στις δύο πορείες, μιας και στην Θεσσαλονίκη από τις πέντε τοπικές ΕΛΜΕ τις τρεις ελέγχει το ΠΑΜΕ και τις δύο οι Παρεμβάσεις. Ξένοι στην ίδια πόλη…

• Η καλλιέργεια επικοινωνιακής τρομολαγνείας από το σύνολο των κυρίαρχων ΜΜΕ, με αφορμή τις ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις, δημιουργεί ένα φοβικό κλίμα, αποθαρρύνει την συμμετοχή αρκετού κόσμου και δίνει άλλοθι στους κυρ-Παντελήδες που αυξάνονται και πληθύνονται στην ελληνική κοινωνία. Το στοχευμένο κλείσιμο πέντε σταθμών του μετρό που καλύπτουν όλο το κέντρο της πόλης, δυσχεραίνει επίσης την πρόσβαση του κόσμου στον χώρο της συγκέντρωσης. Αυτό, όμως, που αποτελεί το ισχυρό χαρτί της εξουσίας και το βλέπουμε να ξεδιπλώνεται και να επηρεάζει όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής και κινηματικής δράσης, είναι η εκτεταμένη μπατσοκρατία. Μπάτσοι παντού, όλων των συνομοταξιών, με κλούβες, μηχανάκια, με βαρύ εξοπλισμό και δεκάδες «μυστικοί» μπάτσοι, σε κάθε σταυροδρόμι, ντυμένοι με μαύρα νεανικά ρούχα κουβαλώντας σακίδια αγνώστου περιεχομένου. Περισσότεροι από κάθε άλλη φορά, αποτελούν ένα μόνιμο μοντέλο διάβρωσης και προβοκάτσιας εντός των διαδηλώσεων. Κι αν συνυπολογίσουμε το ανηλεές, καθημερινό κυνήγι των οδηγών, τα υπέρογκα πρόστιμα που συνοδεύονται με αφαίρεση πινακίδων και διπλώματος και το μόνιμο σαφάρι των αλκοτέστ που έχει ήδη δημιουργήσει μια διάχυτη φοβία η οποία δεν στοχεύει στο αλκοόλ αλλά στην εμπέδωση του ρόλου ενός συμβιβασμένου, ελεγχόμενου και πειθήνιου πολίτη, μιλάμε για γενικευμένη κατεύθυνση ασφυκτικού ελέγχου μέσω των κατασταλτικών δυνάμεων. Η ισχυρή και πανταχού παρούσα μπατσοκρατία του συστήματος Μητσοτάκη, κατά την γνωστή ρήση του πατρός «Εσείς είστε το κράτος», αποτελεί ίσως την πιο ζοφερή εικόνα μιας πραγματικότητας που οδεύει προς την πλήρη επιτήρηση, χειραγώγηση και καταστολή.

Πάνος Δημητρούδης

Στέφανος Ραπάνης / Eurokinissi

Πηγή – Εποχή

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy