ΑθλητισμόςΟι παιδοδεσμοφύλακες της Εισαγγελίας Ανηλίκων
Ώστε λοιπόν η Εισαγγελία Ανηλίκων φυλακίζει παιδιά σε κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων και σε κελιά στη ΓΑΔΑ. Παιδιά ευάλωτα, δυσκολεμένα, που τα έχει απομακρύνει από τις οικογένειές τους επειδή για όποιο διάστημα αδυνατούν να τα…
7 Νοεμβρίου 2026 · 13:27
Ώστε λοιπόν η Εισαγγελία Ανηλίκων φυλακίζει παιδιά σε κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων και σε κελιά στη ΓΑΔΑ.
Παιδιά ευάλωτα, δυσκολεμένα, που τα έχει απομακρύνει από τις οικογένειές τους επειδή για όποιο διάστημα αδυνατούν να τα φροντίσουν. Παιδιά που χρειάζονται βοήθεια και που βρίσκονται — υποτίθεται — στην ευθύνη της Πρόνοιας.
Όχι βέβαια ότι και να είχαν διαπράξει κάποιο αδίκημα, τα παιδιά θα έπρεπε να κλείνονται με συνοπτικές διαδικασίες σ’ ένα μπουντρούμι — αλλά τα συγκεκριμένα δεν έχουν κάνει και τίποτα παράνομο απολύτως.
Το μόνο τους έγκλημα είναι ότι είναι έφηβα και δεν μπορούν να υποφέρουν τον εγκλεισμό, είτε στα παιδιατρικά νοσοκομεία, όπου τα στοιβάζει η Εισαγγελία Ανηλίκων επί εβδομάδες και μήνες, δίχως να είναι άρρωστα, είτε στα ιδρύματα, τα οποία όλοι οι επιστήμονες παραδέχονται ότι είναι εγγενώς κακοποιητικά.
Ολομόναχα, χωρίς βοήθεια, χωρίς κοινωνική ή ψυχολογική υποστήριξη, χωρίς πλαισίωση από κατάλληλους επαγγελματίες, ειδικά εκπαιδευμένους κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους. Χωρίς σαφή προοπτική είτε να επανενωθούν με τις βιολογικές τους οικογένειες, αν αυτές υποστηριχθούν για να τα φροντίσουν σωστά, είτε να βρουν σταθερό οικογενειακό περιβάλλον αρχικά σε μια επείγουσα αναδοχή κι έπειτα σε μια μακροπρόσθεσμη. Ή, έστω, να φιλοξενηθούν σε μια μονάδα ημιαυτόνομης διαβίωσης — ένα πρόγραμμα που, σαν τόσα άλλα, η Πολιτεία δεν εννοεί να θεσπίσει με την απαραίτητη σοβαρότητα.
Μόνο μάντρωμα. Αυταρχισμός. Τιμωρία. Σαν να έφταιξαν αυτά τα παιδιά σε κάτι.
Και τα παιδιά το σκάνε. «Κάνουν φυγές» το λένε στην ιδρυματική αργκό της υποτιθέμενης παιδικής προστασίας.
Είναι αγαπημένο θέμα οι «φυγές» γι’ αυτούς τους παιδοδεσμοφύλακες. Έχω δει υπόθεση νεαρής μητέρας που της πήρε τα παιδιά η Εισαγγελία Ανηλίκων, βασισμένη στη γνωμοδότηση κοινωνικής λειτουργού που έλεγε ότι ήταν ακατάλληλη επειδή και η ίδια είχε υπάρξει τρόφιμος ιδρύματος και «έκανε φυγές». Κι αντί να την υποστηρίξουν ψυχολογικά και υλικά όσο ικέτευε να μην της πάρουν τα παιδιά, που τα αγαπούσε και τα φρόντιζε, τα πήραν και τα μάντρωσαν κι αυτά στα ίδια κολαστήρια που είχαν μαντρώσει κι εκείνη. Τα «προστάτεψαν» κι αυτά.
Τώρα, λοιπόν, η Εισαγγελία Ανηλίκων βρήκε τη «λύση» για τις «φυγές»: αφού δεν αρκεί ο «ήπιος εγκλεισμός» σε νοσοκομεία και ιδρύματα, φυλακίζει τα παιδιά σε κρατητήρια και σε κελιά στη ΓΑΔΑ.
Και, βέβαια, σε απάντηση της αποκάλυψης της φυλάκισης των παιδιών, ήρθε και ο απαραίτητος ευφημισμός της ιδρυματικής αργκό: «προστατευτική φύλαξη» τη βάφτισε η αστυνομία, αφού φρόντισε, βέβαια, να πετάξει την ευθύνη από πάνω της, δείχνοντας την Εισαγγελία.
Είναι κι αυτοί που λένε: και τι να κάνει η Εισαγγελία; Δεν φταίει, πού να τα πάει;
Δεν είναι έτσι. Καταρχάς, δεν είδαμε ποτέ την Εισαγγελία Ανηλίκων να πιέζει σοβαρά για να μεταρρυθμιστεί αυτό το εφιαλτικό σύστημα του οποίου προΐσταται. Δεν γίνεται οι εισαγγελικοί λειτουργοί της χώρας να αρκούνται σ’ ένα «δεν γίνεται αλλιώς, δεν έχω πού να τα πάω».
Πόσο μάλλον που όταν κάποιοι άλλοι ιθύνοντες της κοινωνικής πρόνοιας αντιστέκονται, η Εισαγγελία όχι μόνο δεν τους υποστηρίζει αλλά βρίσκεται απέναντι. Υπενθυμίζω πως όταν οι κοινωνικές λειτουργοί του Δήμου Αμαρουσίου αρνήθηκαν να εκτελέσουν εισαγγελικές εντολές για κοινωνικές έρευνες, λέγοντας πολύ σωστά ότι τέτοιου είδους «μπαλώματα» οδηγούν σε υποθέσεις σαν της Κυψέλης και ότι χρειάζονται σωστά πρωτόκολλα λειτουργίας, η Εισαγγελία τις απείλησε με δίωξη για απείθεια.
Και σε κάθε περίπτωση, φυσικά, δεν γίνεται η δικαστική λειτουργία της χώρας να προτάσσει ως δικαιολογία το «δεν έχω πού να τα πάω» ή «μου φεύγουν και τα χάνω», για να παραβιάζει η ίδια συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν ξέρω αν συνειδητοποιεί η Εισαγγελία Ανηλίκων ότι έχει δώσει μια πρώτης τάξης δυνατότητα σε αυτά τα παιδιά να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου η Ελλάδα είναι βέβαιο ότι θα καταδικαστεί.
Δεν θέλω να φανταστώ καν ότι το συνειδητοποιεί, αλλά υποθέτει ότι κανένα τους δεν θα το κάνει, ακριβώς επειδή είναι φτωχά, περιθωριοποιημένα και δεν έχουν κανέναν να τα υποστηρίξει και να υπερασπιστεί τα δικαιώματά τους.
Ο Βασίλης Ιωακειμίδης, πάντως, Καθηγητής Ιστορικής και Συγκριτικής Κοινωνικής Εργασίας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, ο οποίος χαίρει μεγάλου σεβασμού στην επιστημονική κοινότητα, έκανε σήμερα με ανάρτησή του τις εξής προτάσεις:
«Πέρα από το αίτημα για άμεσο τερματισμό του εγκλεισμού και την εξασφάλιση κατάλληλης φροντίδας, θεωρώ απαραίτητο:
Α) Να επιτραπεί σε κλιμάκιο εμπειρογνωμόνων κοινωνικών λειτουργών (ιδανικά του ΝΠΔΔ ΣΚΛΕ [σ.σ: Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος]) να επισκεφθεί τα παιδιά που εξακολουθούν να κρατούνται, να συνομιλήσει ιδιωτικά μαζί τους και να καταγράψει τις συνθήκες κράτησης (Ναι, για τη γνωστή «έκθεση συνθηκών» μιλάω).
Β) Να υπάρξει άμεση επικοινωνία ανεξάρτητων/ εμπειρογνωμόνων κοινωνικών λειτουργών και με όσα παιδιά έχουν απομακρυνθεί από τα κρατητήρια, ώστε να καταγραφεί η εμπειρία τους, να αξιολογηθούν οι ψυχοσυναισθηματικές επιπτώσεις και να εξασφαλιστεί υποστήριξη.
Γ) Να συγκροτηθεί ομάδα κοινωνικών λειτουργών και νομικών για την τεκμηρίωση των παραβιάσεων και την προετοιμασία προσφυγής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με τη νόμιμη εκπροσώπηση των παιδιών.
Να εξεταστούν ιδίως ενδεχόμενες παραβιάσεις του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ για την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας, του άρθρου 3 για την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση και του άρθρου 5 για την απουσία αποτελεσματικού και ταχέος δικαστικού ελέγχου της κράτησης.»
Ο καθηγητής δήλωσε επίσης διαθέσιμος να συνδράμει «σε όλα τα στάδια με εμπειρογνωμοσύνη και τεχνογνωσία» και διαβεβαίωσε ότι «την ίδια διάθεση» θα έχει και ολόκληρο το Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του πανεπιστημίου.
Σε όσα επισημαίνει ο κ. Ιωακειμίδης, ας προστεθεί και ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έχει χρέος να επέμβει.
Η δικαστική λειτουργία είναι ανεξάρτητη. Αυτό δεν σημαίνει πως κάνει ό,τι γουστάρει. Σημαίνει πως όταν ένα τμήμα της παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, επεμβαίνει η ιεραρχία της για να σταματήσει την παραβίαση και να απαιτήσει να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι. Και αυτό ακριβώς οφείλει να επιβάλει στην Εισαγγελία Ανηλίκων.
Πηγή – in.gr










