ΑθλητισμόςΟι μάγισσες που κυβερνούσαν από τα σαλόνια
Τρεις γυναίκες συγκεντρώνονται γύρω από ένα καζάνι μέσα σε ένα σκοτεινό δάσος. Πίσω τους τα σύννεφα στροβιλίζονται, το φεγγάρι μόλις διακρίνεται και ένα παράξενο πρόσωπο αναδύεται από τις σκιές. Μια πορτοκαλιά γάτα και ένα…
15 Νοεμβρίου 2026 · 10:00
Τρεις γυναίκες συγκεντρώνονται γύρω από ένα καζάνι μέσα σε ένα σκοτεινό δάσος. Πίσω τους τα σύννεφα στροβιλίζονται, το φεγγάρι μόλις διακρίνεται και ένα παράξενο πρόσωπο αναδύεται από τις σκιές. Μια πορτοκαλιά γάτα και ένα κριάρι συμπληρώνουν τη σκηνή. Οι τρεις μάγισσες, ωστόσο, μοιάζουν να έχουν βγει από κάποιον από τους πολυτελείς χορούς της αγγλικής αριστοκρατίας. Φορούν αέρινα μεταξωτά φορέματα, τεράστια καπέλα και μακριά πέπλα. Έχουν λευκή επιδερμίδα, ροδαλά μάγουλα και την αυτοπεποίθηση γυναικών που γνωρίζουν πολύ καλά τη θέση τους στον κόσμο. Η μία, στα δεξιά, με το μυτερό μαύρο καπέλο, κοιτάζει απευθείας τον θεατή. Είναι σαν να γνωρίζει ήδη κάτι που εκείνος πρόκειται να ανακαλύψει.
Ο πίνακας ονομάζεται «The Three Witches from Macbeth» και φιλοτεχνήθηκε το 1775 από τον Βρετανό ζωγράφο Ντάνιελ Γκάρντνερ. Σήμερα ανήκει στη συλλογή της National Portrait Gallery του Λονδίνου. Οι γυναίκες που ποζάρουν γύρω από το καζάνι ήταν από τις πιο επιφανείς φυσιογνωμίες της αγγλικής αριστοκρατίας. Γνώριζαν καλά τη δύναμη των πολιτικών συμμαχιών, των προσωπικών σχέσεων και της επιρροής που μπορούσε να ασκηθεί πίσω από κλειστές πόρτες. Η απόφασή τους να εμφανιστούν ως οι μάγισσες που προφητεύουν την άνοδο και την πτώση του Μάκβεθ είχε κάτι από το θράσος ενός ιδιωτικού αστείου. Μόνο που το αστείο αφορούσε την πραγματική τους εξουσία.
Οι γυναίκες του πίνακα ήταν πραγματικά πρόσωπα, γνωστά στην υψηλή κοινωνία του Λονδίνου. Στα αριστερά βρίσκεται η Ελίζαμπεθ Λαμπ, λαίδη Μέλμπουρν, στο κέντρο η Τζορτζιάνα Κάβεντις, δούκισσα του Ντέβονσαϊρ, και στα δεξιά η γλύπτρια Αν Σίμουρ Ντέιμερ. Συνδέονταν με στενή φιλία, κοινά καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και την πολιτική παράταξη των Ουίγων. Συμμετείχαν σε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, επισκέπτονταν τους ίδιους κύκλους και ανήκαν σε ένα δίκτυο αριστοκρατικών οικογενειών που μπορούσε να επηρεάσει την πολιτική ζωή της Βρετανίας χωρίς να κατέχει δημόσια αξιώματα.
Το 1775 η Τζορτζιάνα ήταν μόλις 18 ετών. Είχε παντρευτεί τον πέμπτο δούκα του Ντέβονσαϊρ ένα χρόνο νωρίτερα και σύντομα θα γινόταν μία από τις πιο πολυσυζητημένες γυναίκες της βρετανικής κοινωνίας. Ξεχώριζε για τα εντυπωσιακά της ρούχα, την ομορφιά και την ικανότητά της να συγκεντρώνει γύρω της πολιτικούς, συγγραφείς και καλλιτέχνες. Από το 1776, το Devonshire House θα φιλοξενούσε ένα από τα πιο επιδραστικά πολιτικά σαλόνια της Αγγλίας. Η Τζορτζιάνα εξελίχθηκε σε σημαντική υποστηρίκτρια του Τσαρλς Τζέιμς Φοξ, ηγετικής μορφής των Ουίγων, και το 1784 συμμετείχε δημόσια στην προεκλογική εκστρατεία του. Οι αντίπαλοί της ισχυρίζονταν τότε ότι αντάλλασσε φιλιά με ψηφοφόρους για να εξασφαλίσει την υποστήριξή τους.
Η Ελίζαμπεθ Λαμπ ήταν επίσης έμπειρη οικοδέσποινα πολιτικών συγκεντρώσεων και γνώριζε καλά πώς λειτουργούσαν οι συμμαχίες ανάμεσα στις ισχυρές οικογένειες. Η φιλία της με την Αν Σίμουρ Ντέιμερ είχε αρχίσει στις αρχές της δεκαετίας του 1770, ενώ η σχέση της με την Τζορτζιάνα ήταν πιο πρόσφατη. Οι ιστορικοί θεωρούν πιθανό ότι η ίδια παρήγγειλε τον πίνακα στον Γκάρντνερ, θέλοντας να αποτυπώσει αυτή τη νέα τριπλή φιλία. Το έργο παρέμεινε επί γενιές στην οικογένειά της.
Η Ντέιμερ ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Σε μια εποχή όπου η γλυπτική θεωρούνταν κατά κύριο λόγο ανδρική τέχνη, εκείνη είχε αφοσιωθεί στη δημιουργία προτομών από πηλό, μπρούντζο και μάρμαρο. Με την ενθάρρυνση του συγγραφέα Οράτιου Γουόλπολ εκπαιδεύτηκε κοντά σε σημαντικούς καλλιτέχνες και δημιούργησε έργα που απεικόνιζαν πολιτικούς, ηθοποιούς και επιφανείς προσωπικότητες. Στα δεξιά του πίνακα φορά το πιο αναγνωρίσιμο καπέλο μάγισσας από τις τρεις, κοιτάζοντας τον θεατή σχεδόν προκλητικά.
Πηγή – Διάλογος









