Σαν ΣήμεραΜέση Ανατολή: Τρία χρόνια από τη μέρα που άναψε το φυτίλι
Η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου αντιπροσώπευε μια προσπάθεια της εξτρεμιστικής Χαμάς, βασικό μέλος ενός «Αξονα Αντίστασης» υπό την ηγεσία του Ιράν να υποχρεώσει το Ισραήλ να τερματίσει τον έλεγχό του στα παλαιστινιακά…
7 Οκτωβρίου 2026 · 06:00
Η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου αντιπροσώπευε μια προσπάθεια της εξτρεμιστικής Χαμάς, βασικό μέλος ενός «Αξονα Αντίστασης» υπό την ηγεσία του Ιράν να υποχρεώσει το Ισραήλ να τερματίσει τον έλεγχό του στα παλαιστινιακά εδάφη. Ευρύτερα, η επίθεση της Χαμάς, επιδίωξε να ανατρέψει έναν αναδυόμενο συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που περιελάμβανε το Ισραήλ και μετριοπαθή αραβικά κράτη του Κόλπου.
Το Ισραήλ απάντησε στην επίθεση ως συνήθως με καταιγιστική δύναμη που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της Γάζας και, κατά τις επιχειρήσεις, σκότωσε 74.000 αμάχους της Γάζας.
Αρκετές ημέρες μετά την επίθεση της Χαμάς, ο στενότερος σύμμαχος του Ιράν, η λιβανέζικη Χεζμπολάχ, η οποία είναι ομοίως τοποθετημένη κατά μήκος ενός συνόρου με το Ισραήλ, ενώθηκε με τη Χαμάς εξαπολύοντας επιθέσεις με ρουκέτες και πυραύλους στο Ισραήλ.
Οι επιθέσεις της Χεζμπολάχ είχαν σκοπό να βοηθήσουν τη Χαμάς, βαλτώνοντας τη στρατιωτική προέλαση του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας – μια δύσκολη αποστολή που οι Ισραηλινοί ηγέτες επέμεναν ότι δεν θα τερματιστεί μέχρι να εξαλειφθεί η Χαμάς ως κυβερνητική και παραστρατιωτική αρχή στη Γάζα.
Αν και το Ισραήλ πέτυχε ως ένα σημαντικό βαθμό αρκετούς από τους στρατιωτικούς στόχους του στη Γάζα και στον Λίβανο, εντούτοις ενίσχυσε την περιφερειακή παγκόσμια οργή, υποστηριζόμενη σε ορισμένες περιπτώσεις από οικονομικές και διπλωματικές δυτικές κυρώσεις κατά του Ισραήλ, ως επιβολή συλλογικής τιμωρίας σε Παλαιστίνιους και Λιβανέζους αμάχους.
Το Ισραήλ πέτυχε να αποκεφαλίσει την ηγεσία και των δύο οργανώσεων σκοτώνοντας τον γενικό γραμματέα της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, και τον ηγέτη της Χαμάς, και αρχιτέκτονα της επίθεσης στο Νότιο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, Γιαχία Σινουάρ.
Τα κέρδη του Ισραήλ έθεσαν τις βάσεις για την Ουάσιγκτον να μεσολαβήσει για την κατάπαυση του πυρός και τις ειρηνευτικές συμφωνίες τόσο με τη Χαμάς όσο και με τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ με όρους σε μεγάλο βαθμό ευνοϊκούς για το Ισραήλ, αν και κανένα από τα δύο ειρηνευτικά σχέδια δεν έχει ακόμη παραγάγει τον πλήρη αφοπλισμό των δύο βίαιων και αρκετά εξοπλισμένων πολιτοφυλακών.
Ο Άξονας της Αντίστασης υπό την ηγεσία της Τεχεράνης υπέστη ίσως την πιο σοβαρή ήττα, όταν το φονικό καθεστώς Ασαντ στη Δαμασκό κατέρρευσε στα χέρια ενός σουνιτικού μουσουλμανικού κινήματος από το Ιντλίμπ που σκοπεύει να ενοποιήσει τη Συρία μετά από 12 χρόνια εμφυλίου πολέμου, στον οποίο η Τεχεράνη ήταν ο κύριος υποστηρικτής του Ασαντ.
Η νέα κυβέρνηση στη Δαμασκό απεγκλωβίστηκε από την ιρανική και ρωσική επιρροή από τη χώρα και γρήγορα ευθυγραμμίστηκε με τις ΗΠΑ και τον περιφερειακό συνασπισμό των μετριοπαθών αραβικών κρατών, σε μια προσπάθεια να αποκτήσει επενδύσεις, να τελειώσει με τις κυρώσεις και να προχωρήσει σε ανοικοδόμηση της καταστραμμένης χώρας.
Στρατηγικά, η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία στέρησε από το Ιράν έναν ασφαλή χερσαίο διάδρομο για να «ανοικοδομήσει» τη Χεζμπολάχ.
Πηγή – Ελεύθερος Τύπος








