Κριστίν Λαγκάρντ: Το παρασκήνιο της εξόδου από την ΕΚΤ και η επόμενη κίνηση στη Γενεύη

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, στην επικείμενη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στη Φρανκφούρτη, την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου, δεν θα αποφασιστεί νέα αύξηση των επιτοκίων, μετά από εκείνη του περασμένου μήνα. Θα παραμένουν σταθερά στο επίπεδο του 2,50% και η επόμενη αύξηση, λογικά κατά ακόμη 25 μονάδες βάσης, θα μετατεθεί για την τελευταία συνεδρίαση της χρονιάς, τον προσεχή Δεκέμβριο

Αλλά το ενδιαφέρον, από τη μια των αγορών και των αναλυτών, και από την άλλη των πολιτικών ιθυνόντων της Ευρωζώνης, είναι αν αυτή η συνεδρίαση θα αποτελέσει και την τελευταία για την νυν πρόεδρο της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, εν μέσω εντονότατων φημών τις οποίες έχει πυροδοτήσει πρόσφατο δημοσίευμα του Reuter’s, ότι την μεθεπόμενη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum – WEC) θα αποφασίσει ότι η 70χρονη Γαλλίδα νομικός με την πράγματι τεράστια θητεία στην πολιτική και το διεθνές οικονομικό και τραπεζικό σύστημα, θα είναι η επόμενη πρόεδρος του.

Η ίδια η Λαγκάρντ βεβαιώνει ότι θα παραμείνει στο «τιμόνι» της ΕΚΤ μέχρι και το 2027 οπότε και λήγει η θητεία της. Το έχει πράξει και στο πρόσφατο παρελθόν, όταν πρωταγωνιστούσε σε επίμονα σενάρια εμπλοκής της στις επόμενες προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, τον Απρίλιο του 2027. Και που ξεκίνησαν να γίνονται ολοένα και πιο έντονα, από τη νύχτα των Ευρωεκλογών του 2024, τη βαριά ήττα του Μακρόν και την μοιραία απόφασή του να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.

Το 2005 η Κριστίν Λαγκάρντ ήταν υπουργός εξωτερικού εμπορίου της Γαλλίας. Σήμερα βρίσκεται ενώπιον ενός ιστορικού σημείου καμπής, καθώς οι έντονες φήμες και τα διεθνή δημοσιεύματα τη φέρνουν πολύ κοντά στην ολοκλήρωση της πολυετούς θητείας της στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Γεγονότα που αποτέλεσαν την απαρχή της βύθισης της Γαλλίας σε μακρά και αδιέξοδη πολιτική αστάθεια, με αλλαγές πρωθυπουργών και αδύναμες κυβερνήσεις, που επέτειναν την ήδη προϋπάρχουσα οικονομική και κοινωνική κρίση, με αποτέλεσμα, την σημερινή δραματική συνολική εικόνα της χώρας: με την κρίση χρέους να προβάλει πάνω από την οικονομία της που βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης, συνιστώντας μάλιστα απειλή και για την υπόλοιπη Ευρωζώνη και συγχρόνως να βιώνει μια πρωτοφανή σε έκταση και ένταση κοινωνική αναταραχή, από την οποία ουδείς γνωρίζει πότε και κυρίως πώς θα ξεφύγει.

Η «σφίγγα» με το αινιγματικό χαμόγελο

Η στάση της Λαγκάρντ όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα ήταν εντελώς αντιφατική. Δύσκολα μπορεί άλλωστε κάποιος να μπει στο μυαλό της. Μόνο να την ερμηνεύσει μπορεί. Είναι ευγενής, αλλά και τυπική, ψυχρή. Ελάχιστοι, ακόμα και οι πιο κοντινοί της, έχουν καταφέρει να διακρίνουν μέσα της έντονα συναισθήματα. Όπως της απέδιδε προ τριετίας το Politico, μια «σφίγγα», που με ένα χαμόγελο, γλυκό ή επιτηδευμένο, συχνά αινιγματικό, ξέρει να κερδίζει τους συνομιλητές της, και εκμεταλλεύεται την γοητεία της για να τιθασεύει τις αντιδράσεις για τις όποιες σημαντικές αποφάσεις και επιλογές της. Παρά λοιπόν, την δεδομένη τακτική αποστάσεων από τους συνομιλητές της που ακολουθεί και την συχνά ανέκφραστη εικόνα της, όσοι την παρατηρούν στενά επιμένουν ότι έχει κάτι το ιδιαίτερο, παραμένει μια γοητευτική συνομιλητής με εξαιρετική ικανότητα επικοινωνίας.

Έτσι, σταθερά επιβεβαίωνε ότι δεν θα παραιτηθεί από την ΕΚΤ νωρίτερα από το 2027, αλλά ουδέποτε δεσμεύτηκε ρητά ότι θα φτάσει τη θητεία της μέχρι τέλους, μέσα στην επόμενη χρονιά, δηλαδή στις 31 Οκτωβρίου. Επιπλέον, ποτέ δεν αναφέρθηκε στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία, επικαλούμενη θεσμικούς περιορισμούς προς τούτο, αλλά συχνά φρόντιζε να δημιουργείται μια αχλή μυστηρίου γύρω από τις πραγματικές της προθέσεις, να συμμετάσχει ή όχι στην προεδρική κούρσα.

Όπου επί του συγκεκριμένου και οι πολιτικοί αναλυτές στη χώρα της εμφανίζονταν διχασμένοι. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που πόνταραν στη συμμετοχή της ως τη μόνη υποψηφιότητα που θα μπορούσε να αναχαιτίσει εκείνη μιας άλλης γυναίκας, της Μαρίν Λεπέν που είναι πλέον και το μεγάλο φαβορί για να διαδεχθεί τον Εμμανουέλ Μακρόν στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ανεξαρτήτως αντιπάλου/ων.

Κριστίν Λαγκάρντ: Το παρασκήνιο της εξόδου από την ΕΚΤ και η επόμενη κίνηση στη Γενεύη
Με καταγωγή και νομικές σπουδές στη Νορμανδία, κατάφερε στη μακρά της πορεία να σπάσει τα στερεότυπα, αλώνοντας με σταθερά βήματα τέσσερα παραδοσιακά ανδροκρατούμενα κάστρα στον παγκόσμιο οικονομικό και τραπεζικό χώρο. Το 2007 βρισκόταν στη θέση της υπουργου Οικονομικών της Γαλλίας.

Αλλά ήταν περισσότεροι εκείνοι που πίστευαν ότι, αντιθέτως, θα αποτελούσε κι αυτή έναν όχι δύσκολο αντίπαλο της Λεπέν, -στην πραγματικότητα θα συντριβόταν στις κάλπες-, μιας και στον προσώρας «λογαριασμό» των ευθυνών για το βαθύ οικονομικό τέλμα στο οποίο βρίσκεται η γαλλική οικονομία, -και η πλειονότητα των χωρών της Ευρωζώνης-, που με τη σειρά του είναι βασικό αίτιο του επικίνδυνου «γαλλικού φθινοπώρου», με μια κοινωνία στα κάγκελα, έχει και η ίδια σημαντικές ευθύνες.

Άλλοτε με τραγικά λανθασμένες επιλογές και άλλοτε με παθητικότητα, αδράνεια και καθυστέρηση αντίδρασης μπροστά σε διαφαινόμενες καταιγίδες, η επικεφαλής της ΕΚΤ δεν κατάφερε να βγάλει το όνομά της από το κάδρο των υπευθύνων, -σε Βρυξέλλες (Κομισιόν, Ευρωκοινοβούλιο), Φρανκφούρτη (ΕΚΤ) και τις έδρες των κυβερνήσεων των μεγάλων χωρών και οικονομιών (Βερολίνο Παρίσι, Ρώμη Μαδρίτη)-, για το σημερινό ευρωπαϊκό δράμα: η ανάπτυξη επιβραδύνει αισθητά, με τις εκτιμήσεις για το 2026 να την περιορίζουν στο 0,8% αντί του έτσι και αλλιώς επίσης ισχνότατου 1,1% και τον πληθωρισμό να εκτινάσσεται στο 3,8%, την υψηλότερη ένδειξη από τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν βρέθηκε στο 4,3%, και σχεδόν διπλάσια από τον στόχο 2% της ΕΚΤ, επίπεδο που η κεντρική τράπεζα θεωρεί συμβατό με τη σταθερότητα των τιμών. Και έπεται συνέχεια.

Τέσσερις πρωτιές, ποια θα είναι η πέμπτη;

Στην υπερτριακονταετή, κατά τα άλλα ένδοξη, πολιτική και τεχνοκρατική σταδιοδρομία της, είναι αλήθεια ότι η Κριστίν Μαντλέν Οντέτ Λαγκάρντ πέτυχε σημαντικές πρωτιές. «Άλωσε» θριαμβευτικά μια σειρά από «ανδρικά κάστρα».

Ήταν η πρώτη γυναίκα υπουργός Οικονομικών όχι μόνο της Γαλλίας, αλλά και όλων των χωρών της G7.

Ήταν επίσης, η πρώτη γυναίκα που βρέθηκε επικεφαλής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) το 2011, αντικαθιστώντας τον «σκανταλιάρη» συμπατριώτη της Ντομινίκ Στρος-Καν, που παραιτήθηκε λόγω της καταγγελίας της Ντιαλό, μιας καμαριέρας, για σεξουαλική επίθεση στη σουίτα 2086 του ξενοδοχείου Σοφιτέλ στη Νέα Υόρκη.

Κριστίν Λαγκάρντ: Το παρασκήνιο της εξόδου από την ΕΚΤ και η επόμενη κίνηση στη Γενεύη
Ενα από της αγαπημένο της σπό είναι οι καταδύσεις.

Και βέβαια είναι η πρώτη γυναίκα, που εγκαταστάθηκε από την 1η Νοεμβρίου 2019 μέχρι και σήμερα στον δίδυμο γυάλινο πύργο των 185 μέτρων ύψους, στην ανατολική πλευρά της Φρανκφούρτης, ως διοικητής της ΕΚΤ, με την πλήρη ευθύνη στα χέρια της για τη λειτουργία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.

Κατά πάσα βεβαιότητα, όμως, δεν θα είναι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος στην ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας, δεν θα τολμήσει καν να το αποπειραθεί. Προτιμά τελικά, μετά το «τέλος εποχής» σε πόστα με αρμοδιότητες αποφασιστικές για τη διεθνή οικονομία, εκείνη της πρώτης γυναίκας Προέδρου του WEF, σε έναν οργανισμό τεράστιας αναγνώρισης, αλλά απλώς συμβουλευτικού. Προτείνει, με το βάρος του, πολιτικές. Αλλά δεν αποφασίζει.

Ποτέ αιρετή

Για την πλήρη αλήθεια μάλιστα, η ανάδειξη σε αξιώματα μέσα από εκλογές δεν είναι και το δυνατότερο σημείο της Λαγκάρντ. Παντού και πάντα βάδιζε στα σίγουρα. Έγινε υπουργός με αποφάσεις του Σαρκοζί, ουδέποτε διεκδίκησε βουλευτική έδρα. Στο ΔΝΤ πήγε κατόπιν επείγουσας συμφωνίας κορυφής μεταξύ Σαρκοζί, Μέρκελ με τον Ομπάμα τον Μάιο του 2011. Και στην Φρανκφούρτη, πάλι με ανάλογη γαλλογερμανική συμφωνία μεταξύ Μέρκελ και Μακρόν. Εννοείται ότι και στο WEF, κατόπιν πρότασης του απελθόντος ιδρυτή θα ψηφιστεί, φυσικά ομόφωνα, νέα πρόεδρος. Ενώ στις γαλλικές προεδρικές εκλογές θα έπρεπε να μετατραπεί σε καθαρόαιμη πολιτικό, που θα ψάχνει ψήφους για να εκλεγεί και μάλιστα σε ένα περιβάλλον άγριας πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης.

Ειρήσθω εν παρόδω, παρότι έχει «γράψει ιστορία» ως υπουργός Οικονομικών της χώρας της και επικεφαλής οργανισμών όπως το ΔΝΤ και τώρα η ΕΚΤ, η Λαγκάρντ δεν είναι καν οικονομολόγος. Είναι δικηγόρος, πετυχημένη επαγγελματικά, ξεκινώντας από την «προαστιακή» Νορμανδία και φτάνοντας στην ηγεσία της μεγάλης αμερικανικής δικηγορικής εταιρείας Baker McKenzie του Σικάγο, που έχει στο δυναμικό της 3.800 δικηγόρους. Σαν “γεννημένη μόνο για την κορυφή”, εννοείται ότι ακόμα και σε αυτήν την εταιρεία αναδείχθηκε στην πρώτη γυναίκα πρόεδρό της, το 1999.

Το πέρασμα από την πολιτική και το ΔΝΤ

Η Λαγκάρντ είναι αλήθεια ότι ως υπουργός είχε μια εγχώρια αλλά και ευρωπαϊκή γενικώς «καλή μαρτυρία». Αφού πέρασε από διάφορα πόστα, ως υπουργός Οικονομικών έδωσε μάχη απέναντι στην οικονομική κρίση του 2008, παρέμεινε πιστή στο πλευρό του Νικολά Σαρκοζί, αλλά αργότερα καταδικάστηκε για αμέλεια στην υπόθεση του δισεκατομμυριούχου επιχειρηματία Μπερνάρ Ταπί, στον χειρισμό της διαμάχης του με το γαλλικό δημόσιο για την υπόθεση της πώλησης το 1993 της Adidas στην τότε κρατική τράπεζα Credit Lyonnais. Ο Ταπί υποστήριξε ότι εξαπατήθηκε, δικαιώθηκε, η διαιτησία του επιδίκασε 400 εκατ. ευρώ και η Λαγκάρντ δεν προσέφυγε καν κατά της απόφασης. Αν και τη βρήκε ένοχη, ο δικαστής δεν καταλόγισε ποτέ την τιμωρία της, φυλάκιση έως ένα χρόνο και πρόστιμο έως 15.000 ευρώ. Η ίδια δεν άσκησε έφεση και η κοινή γνώμη της Γαλλίας φάνηκε να της το συγχωρεί.

Παράλληλα απέκτησε και διεθνείς περγαμηνές, κυρίως κατά τη θητεία της στο ΔΝΤ. Ήταν μια σκοτεινή εποχή, το απόγειο της κρίσης στην Ευρωζώνη. Μόλις ανέλαβε το αξίωμα, παραδέχτηκε πρόθυμα ότι δεν θα έπαιρνε γρήγορα μεγάλες αποφάσεις. Ο επικεφαλής οικονομολόγος του Ταμείου, Ολιβιέ Μπλανσάρ, την παρομοίασε με μια «πρωτοετή φοιτήτρια». «Θα προσπαθήσω να γίνω καλός μαέστρος», είπε η Λαγκάρντ. «Και, ξέρετε, χωρίς να είμαι πολύ ποιητική, δεν ξέρουν όλοι οι μαέστροι πώς να παίζουν πιάνο, άρπα, βιολί ή τσέλο. Ο ρόλος τους είναι να διευθύνουν την ορχήστρα».

Κριστίν Λαγκάρντ: Το παρασκήνιο της εξόδου από την ΕΚΤ και η επόμενη κίνηση στη Γενεύη
Η Γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ (αριστερά) καθώς συνομιλεί με την πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed) Τζάνετ Γέλεν πριν από τη σύνοδο των G20, στο πλαίσιο των εαρινών συνόδων του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, στις 11 Απριλίου 2014, στην έδρα του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον.

Και η αλήθεια είναι, ότι προσπάθησε να βελτιώσει την κακή έως κοινωνικά ανάλγητη εικόνα του Ταμείου όσον αφορά τις χώρες-οικονομίες που προσφεύγουν στη βοήθειά του, αλλά και την εισαγωγή στην ατζέντα του θεμάτων όπως η κλιματική αλλαγή, η οικονομική ανισότητα και η γυναικεία ενδυνάμωση στην αγορά. Χρεώθηκε πάντως, με την λανθασμένη συνταγή για την ελληνική διάσωση, αν και για πρώτη φορά υπήρξε γενναία, -έστω και εκ των υστέρων-, αυτοκριτική του Ταμείου για τα λάθη του, που βάθυναν αντί να αναστρέψουν την κρίση, όπως και με τις αποτυχίες του προγράμματος σταθεροποίησης της οικονομίας της Αργεντινής.

Η Φρανκφούρτη

Στην Φρανκφούρτη, η θητεία της ήταν γεμάτη ανατροπές, άλλοτε θετικές και άλλοτε αρνητικές. Με πολλές αντιφάσεις. Κάποιες φορές με κινήσεις- τομές, που δεν είναι υπερβολή, ότι διέσωσαν την Ευρωζώνη. Όπως, αγνοώντας τις (πολλές) αντιρρήσεις, η υιοθέτηση του «υπερόπλου» των 1,85 τρισ. ευρώ, του PEPP (Pandemic Emergency Purchase Programme – Πρόγραμμα Αγορών Έκτακτης Ανάγκης Λόγω Πανδημίας), του έκτακτου προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, με το οποίο διατηρήθηκε ζωντανή η ευρωπαϊκή οικονομία, από τα τέλη του 2020 και για μια τριετία, με τη στήριξη των οικονομιών και των ομολόγων της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών, παρότι η χώρα μας δεν είχε τότε την επενδυτική βαθμίδα. Ουδείς δικαιούται να αμφισβητήσει τη συμβολή της σε αυτό το κρίσιμο σημείο, ώστε να παραμείνουν όρθιες οι ευρωπαϊκές οικονομίες.

Εκτός όμως από τις επιτυχίες υπήρξαν και λάθη. Ορισμένα μάλιστα βαριά. Με το ξέσπασμα της πανδημίας και ενώ ο πλανήτης ζούσε στην παραζάλη ενός καθολικού σχεδόν λοκντάουν και χώρες ολόκληρες, οικονομίες, επιχειρήσεις και κοινωνίες βυθίζονταν στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια για το μέλλον, ειδικά η Ιταλία βρέθηκε στη δίνη επιθέσεων των αγορών, καθώς ήδη θρηνούσε χιλιάδες θύματα του Covid-19 στο Μπέργκαμο. Τότε, η σχετικά νεοφώτιστη πρόεδρος της ΕΚΤ, ρωτήθηκε αν η Κεντρική Τράπεζα θα στηρίξει το χρέος της Ιταλίας, για να περιορίσει τα spreads των επιτοκίων (τη διαφορά στο κόστος δανεισμού μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών-μελών) εντός της Ευρωζώνης.

Και εκείνη, όχι μόνο αρνήθηκε να επαναλάβει την περίφημη υπόσχεση του προκατόχου, και ταυτόχρονα και μέντορά της (και τότε πρωθυπουργού της Ιταλίας) Μάριο Ντράγκι ότι θα κάνει «ό,τι χρειαστεί», αλλά έριξε την χώρα στην αρένα των αγορών: «Δεν είμαστε εδώ για να κλείσουμε τα spreads». Αποτέλεσμα, το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους της Ιταλίας, ιδιωτικού και δημόσιου «απογειώθηκε», η ιταλική κυβέρνηση κλυδωνίστηκε και η Τζόρτζια Μελόνι είδε το δρόμο της για την πρωθυπουργία να ανοίγει διάπλατα.

Το παραδέχτηκε αργότερα, δημόσια, εμμέσως πλην σαφώς: «Ήταν κάτι που ήταν τεχνικά αλήθεια. Μιλώντας μετά με συναδέλφους, όπως ο Τζέρομ Πάουελ, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), η Τζάνετ Γέλεν, προκάτοχος του και μετέπειτα υπουργός Οικονομικών, και ο Μαρκ Κάρνεϊ, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, καθώς και ο Ντράγκι, έλαβα το μήνυμα. Οι περισσότεροι από αυτούς, όχι όλοι, είπαν: “Καλώς ήρθες στο κλαμπ, όλοι κάναμε το ίδιο πράγμα. Όλοι τα κάναμε θάλασσα”».

Κριστίν Λαγκάρντ: Το παρασκήνιο της εξόδου από την ΕΚΤ και η επόμενη κίνηση στη Γενεύη
Μια υπερτριακονταετής διαδρομή γεμάτη κορυφαίες επιτυχίες αλλά και δύσκολες στιγμές, σημαδεμένη από τη θητεία της σε κρίσιμα πόστα της διεθνούς πολιτικής, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Άργησε να καταλάβει

Δεύτερο, ακόμη πιο σοβαρό λάθος της, η αδυναμία πρόβλεψης της έκτασης της ενεργειακής κρίσης λόγω του ουκρανικού και, το κυριότερο, της βαριάς επίπτωσης της στην εκτίναξη και παραμονή επί μακρόν του πληθωρισμού σε δυσθεώρητα ύψη. Κατά συνέπεια και η έγκαιρη όσο και δραστική λήψη μέτρων για την αποφυγή του πληθωριστικού χάους και της ακρίβειας που έκτοτε μαστίζουν την Γηραιά Ήπειρο. Και μαζί με το τέλμα στο οποίο περιδινίζονται οι δυο «ατμομηχανές» της ευρωπαϊκής οικονομίας, Γερμανία και Γαλλία, την χαμηλή ανάπτυξη των υπολοίπων χωρών, την αποβιομηχάνιση και τον έντονο ανταγωνισμό από τις ΗΠΑ και την Κίνα και την συνεχώς διευρυνόμενη αποστασιοποίηση των υπερεθνικών κέντρων θεσμικής εξουσίας και των κυβερνήσεων από τους απλούς πολίτες αποτελούν την ιδανική καύσιμη ύλη για την κοινωνική αναταραχή σε πολλές χώρες της Ε.Ε.

Η Λαγκάρντ και οι συν αυτή άργησαν να κατανοήσουν το νέο τοπίο.

Η μεταμόρφωσή της πάντως, στο θέμα της ποσοτικής χαλάρωσης και των επιτοκίων έμεινε μνημειώδης. Από “ηρωίδα” των κυβερνήσεων και “ενορχηστρωτής” της συμπαράταξης των “περιστεριών” για τους ανοιχτούς κρουνούς ροής φθηνού χρήματος στις τράπεζες, συνακόλουθα στην πραγματική οικονομία και τις επιχειρήσεις, σχεδόν εν μια νυκτί μεταμορφώθηκε σε απηνή διώκτη κάθε ιδέας αναστολής της αύξησης του κόστους χρήματος.

Ακόμα κι έτσι όμως, πάνω που φαινόταν να επέρχεται μια ισορροπία, ήρθε το νέο χτύπημα, με την έκρηξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, την έκρηξη των τιμών των καυσίμων και την μετατροπή πλέον της ενεργειακής κρίσης σε εφιαλτική για την παγκόσμια και την ευρωπαϊκή οικονομία και όλες τις κοινωνίες. Αυτή τη φορά η αντίδραση της ΕΚΤ ήρθε πιο γρήγορα, αλλά το μέλλον παραμένει δυσοίωνο, καθώς οι «πληγές» είναι σωρευτικές.

Το βέβαιο είναι ότι όλο αυτό το πλέγμα αδυναμιών αντιμετώπισης της σημερινής σφοδρής οικονομικής κρίσης και των επιπτώσεων της στην ανάπτυξη των ευρωπαϊκών οικονομιών, αλλά και την συνοχή των κοινωνιών της, είναι που έδωσε ορμή στις ακροδεξιές και λαϊκιστικές δυνάμεις, σε πολλές χώρες να βρίσκονται ήδη στην εξουσία ή στο κατώφλι της.

Τα «ήξεις-αφίξεις»

Στην Φρανκφούρτη, όπου οι βασικοί ιθύνοντες δεν κρύβουν τη δυσαρέσκεια τους για τα «ήξεις αφίξεις» της Λαγκάρντ για το μέλλον της, επικρατεί τώρα η εντύπωση ότι, όπως συνήθως, όλα θα γίνουν κατόπιν κεντρικής πολιτικής συμφωνίας. Όπου ο καγκελάριος Μερτζ θα συμφωνήσει με τον Γάλλο Πρόεδρο, αλλά αυτός θα είναι ο Μακρόν και όχι ο όποιος (-α) διάδοχός του, καθώς αν εκλεγεί η Λεπέν πολλά θα αλλάξουν σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χάρτη, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.

Άρα η διαδοχή στην προεδρία της ΕΚΤ θα κριθεί το αργότερο τον Ιανουάριο, -με βασικά φαβορί τον Πάμπλο Ερνάντεθ ντε Κος, πρώην διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Ισπανίας και σήμερα επικεφαλής της Διεθνούς Τράπεζας Διακανονισμών (BIS) και τον Κλάας Κνοτ, πρώην πρόεδρο (επί 14 χρόνια) της Κεντρικής Τράπεζας της Ολλανδίας-, γεγονός που επιτρέπει και στην Λαγκάρντ να υπογράψει τον Δεκέμβριο και την τελευταία, επί θητείας της, αύξηση των ευρωπαϊκών επιτοκίων.

Συμφωνία εξάλλου, ήδη αναζητείται εναγωνίως και για τις άλλες χηρεύουσες θέσεις του Δ.Σ. της ΕΚΤ, της Ιζαμπέλ Σνάμπελ, με προθεσμία κατάθεσης υποψηφιοτήτων μέχρι και την 28η Οκτωβρίου, αλλά και του επικεφαλής οικονομολόγου Φιλίπ Λέιν που αποχωρεί τον ερχόμενο Μάιο.

Η «λατρεμένη» των ΜΜΕ

«Λατρεμένη» των μέσων ενημέρωσης ανά τον κόσμο, η Κριστίν Λαγκάρντ, ιδίως των life style και μόδας εντύπων, που επανειλημμένως έχουν δημοσιεύσει πολυσέλιδους διθυράμβους για το «ασυναγώνιστο επαγγελματικό και τεχνοκρατικό της προφίλ», σε συνδυασμό με την εικόνα μιας γυναίκας ξεχωριστής, φροντισμένης από τον ίδιο τον εαυτό της μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια που φαίνεται με το απλό μάτι, από την εμφάνιση, το ντύσιμο και τα αξεσουάρ μέχρι αυτά που υπονοούνται για τις σπουδαίες εκτός, αλλά και εντός τειχών ηγετικές της ικανότητες.

Ακόμα και η θρυλική Diane Johnson, φρόντισε να αναδείξει τα παραπάνω χαρίσματά της σε ένα άρθρο-ύμνο στο Vogue για την 22 χρόνια νεότερη της Γαλλίδα, όταν εκείνη συμπλήρωνε τέσσερις μήνες στην καρέκλα της Γενικής Διευθύντριας του ΔΝΤ, τον Αύγουστο του 2011. Τίτλος: «Αλλαγή Φρουράς», υπότιτλος: «Μετά το σκάνδαλο DSK (Dominique Strauss-Kahn), η ψυχραιμία, το σταθερό χέρι της Κριστίν Λαγκάρντ -και το γυναικείο άγγιγμα- επαναπροσδιορίζουν την πιο ισχυρή θέση εργασίας στα παγκόσμια χρηματοοικονομικά».

Στον πρόλογό της μάλιστα, έγραφε μεταξύ άλλων ότι «… όταν φτάνει στο γραφείο της, η δύναμη της παρουσίας της είναι αισθητή. Όταν αποκαλούμε κάποιον σταρ, μερικές φορές υπονοούμε ότι μαζί με την αίγλη, μπορεί να υπάρχει και ένα στοιχείο ευθραυστότητας ή ιδιοτροπίας. Η Μέριλιν Μονρόε ήταν σταρ. Θα ήταν καλύτερο να πούμε για την Κριστίν Λαγκάρντ ότι είναι ένας πλανήτης με ισχυρό πεδίο βαρύτητας, που περιστρέφεται γύρω από τους ουρανούς της παγκόσμιας υψηλής οικονομίας, η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε τις τύχες της παγκόσμιας οικονομίας».

Και συμπλήρωνε: «Η Λαγκάρντ φαίνεται υπέροχη. Φοράει ένα απαλό κοστούμι σε απόχρωση βρώμης, (σ.σ. απαλός τόνος ανάμεσα στο μπεζ, το κρεμ και το ανοιχτό γκρι), μια λευκή μπλούζα, κρεμαστά σκουλαρίκια και κρατάει μια μεγάλη τσάντα Kelly από τον οίκο Hermès. Το σύνολο συμπληρώνει τα ασημένια μαλλιά της και το χαμογελαστό, νεότερο από τα 55 της χρόνια πρόσωπο. Συνολικά, ακολουθεί ένα προφίλ συνηθισμένο για γυναίκες που επιδεικνύουν σταθερότητα και ψυχραιμία και ως εκ τούτου είναι αποδεκτές από τους άνδρες ως ηγέτιδες ανδροκρατούμενων οργανισμών…. Η Λαγκάρντ είναι 1,75, όμορφη, ισορροπημένη, τέλεια, αποπνέει αυτοπεποίθηση και γοητεία, σαν μια λαμπερή διευθύντρια που οι μαθητές της μισο-ερωτεύονται, μισο-φοβούνται). Οι λέξεις «ύμνος», «αποθέωση» ή «διθύραμβος» ωχριούν.

Κριστίν Λαγκάρντ: Το παρασκήνιο της εξόδου από την ΕΚΤ και η επόμενη κίνηση στη Γενεύη
Χαρακτηριζόμενη ως η απόλυτη «σφίγγα» της Φρανκφούρτης, έχει δημιουργήσει μια ξεχωριστή προσωπική διαδρομή που θυμίζει μυθιστόρημα, βασισμένη στην απαράμιλλη πειθαρχία, τον αινιγματικό χαρακτήρα και τη διαρκή επικοινωνιακή της δύναμη.

Η Λαγκάρντ είχε ήδη προλάβει να δώσει το στίγμα της, όταν ως υπουργός Οικονομικών του Σαρκοζί, τρεις μήνες μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, δήλωσε ότι αυτό δεν θα είχε συμβεί αν ο αμερικανικός κολοσσός λεγόταν… «Lehman Sisters».

Πειθαρχία και γοητεία

Η ίδια αποδίδει τη λεπτή σιλουέτα της και την γενικότερη ευεξία της στην αυτοπειθαρχία της σε υγιεινές συνθήκες ζωής και διατροφής από τότε που ήταν παιδί. Προέρχεται από ευσεβή καθολική οικογένεια, και το ότι έχασε νωρίς, στα 17 της χρόνια, τον πατέρα της, φαίνεται ότι την χαλύβδωσε ως χαρακτήρα. Είναι λοιπόν, φανατική χορτοφάγος και εχθρός του αλκοόλ, ενώ δηλώνει πως καταναλώνει αδιαλείπτως, εδώ και 50 χρόνια, ένα γκρέιπφρουτ καθημερινά. Επιπλέον γυμνάζεται καθημερινά στο γυμναστήριο, κάνει ποδήλατο 20-30 χιλιόμετρα μία φορά την εβδομάδα, ενώ κολυμπάει τακτικά, πολλοί μάλιστα την έχουν δει και στα ελληνικά νησιά. Έχει παντρευτεί δυο φορές, έχει ισάριθμα διαζύγια και έχει αποκτήσει δυο γιους 40 και 38 ετών.

Από την άλλη, ως μέλος της ομάδας συγχρονισμένης κολύμβησης της Γαλλίας το 1973, στα νιάτα της, η Λαγκάρντ εξακολουθεί και σήμερα να χρησιμοποιεί τις τεχνικές αναπνοής που έμαθε ως αθλήτρια για να αντιμετωπίζει το άγχος: «Όταν ακούω τους αξιωματούχους και τους τραπεζίτες, κάνω ένα βήμα πίσω, εισπνέω βαθιά και μετά χαμογελάω» έχει αναφέρει, σε ένα συνέδριο το 2023 στο Μαρκές, όταν ρωτήθηκε δημοσίως πώς αντιμετωπίζει τις δύσκολες συγκυρίες. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι αντέχουν ίσως 90 δευτερόλεπτα χωρίς εισπνοή, αλλά εκείνη μπορεί να αντέξει 3,5 λεπτά. “Ελέγχοντας, κρατώντας την αναπνοή σου, νιώθεις το σώμα σου να ανταποκρίνεται στο στρες”, είχε προσθέσει τότε. Αλλά και το προσωπικό της μότο «σφίξε τα δόντια και χαμογέλα», εκφράζει την πειθαρχία που εκπορεύεται από το παρελθόν της στη συγχρονισμένη κολύμβηση.

Στις συνεδριάσεις της ΕΚΤ, ενθαρρύνει ενεργά τους συναδέλφους της να δίνουν προσοχή. Αλλά οι αξιωματούχοι αναφέρουν επίσης, ότι ενίοτε το ύφος της μπορεί να ενοχλήσει: μια φορά τους είπε να σταματήσουν να κοιτάζουν τα τηλέφωνα και σε μια δεύτερη μάζεψε τις συσκευές τους για να αποτρέψει τις διαρροές.

Της αναγνωρίζουν όμως, ότι η παρουσία και η προσέγγισή της στα θέματα αποπνέει κύρος και ευθύνη, ενώ διασφαλίζει ότι όλοι θα έχουν λόγο, έχει επίσης ενσταλάξει περισσότερο ομαδικό πνεύμα από την εποχή Ντράγκι, αλλά είναι τελικά απόλυτα έτοιμη να αλλάξει τις θέσεις της, αν απαιτηθεί, δίκην τακτικού ελιγμού.

Παρά τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο της, λέγεται πως της αρέσει να φτιάχνει μαρμελάδα, ακόμη και τον Ιούλιο (!), για την οικογένειά της και να παίζει γκολφ πού και πού με τους κεντρικούς τραπεζίτες. Αυτούς που ετοιμάζεται να αποχαιρετίσει, αλλά πιθανότατα θα τους υποδέχεται στο μέλλον, ως οικοδέσποινα, στο Νταβός για στο ετήσιο φόρουμ ή και σε άλλα θέρετρα…

Πηγή – Cyprus Times (newmoney.gr)

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy