ΑθλητισμόςΗ επόμενη μέρα για τους Ρώσους ολιγάρχες χωρίς τον Πούτιν
Τρία βασικά σενάρια για τη μετά-Πούτιν εποχή φέρονται να κυριαρχούν στη ρωσική ελίτ του πλούτου The post Η επόμενη μέρα για τους Ρώσους ολιγάρχες χωρίς τον Πούτιν appeared first on in.gr .
16 Νοεμβρίου 2026 · 21:44
Λίγες ώρες μετά την έναρξη της εισβολής στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ο Βλαντίμιρ Πούτιν συγκέντρωσε τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ρωσίας στην επιβλητική, τεράστια αίθουσα της Αικατερίνης, στο Κρεμλίνο.
Περισσότεροι από τριάντα πέντε επιχειρηματίες κάθονταν μαζεμένοι κατά μήκος ενός τοίχου, φορώντας προστατευτικές μάσκες λόγω της πανδημίας του Covid.
Ένας δημοσιογράφος ρωσικής εφημερίδας τούς περιέγραψε ως «χλωμούς και εξαντλημένους από την αϋπνία».
Μπαίνοντας στην αίθουσα, ο Πούτιν κάθισε στην απέναντι πλευρά, αφήνοντας μια τεράστια απόσταση ανάμεσα στον ίδιο και τους επιχειρηματίες.
Όπως συνήθιζε, δεν φορούσε μάσκα.
Χρησιμοποιώντας τη χαρακτηριστική, υπαινικτική γλώσσα του, ο Ρώσος πρόεδρος κατέστησε σαφές ότι ανέμενε από αυτούς να στηρίξουν τον πόλεμο.
«Θα ήθελα να σας καλέσω να επιδείξετε κατανόηση για όσα συμβαίνουν», είπε, «και να συνεργαστείτε με την κυβέρνηση, ώστε να βρούμε τα κατάλληλα μέσα για τη στήριξη της παραγωγής, της οικονομίας και της απασχόλησης».
Στο βίντεο της συνάντησης, το οποίο δημοσιοποιήθηκε από το Κρεμλίνο, κανένας από τους δισεκατομμυριούχους που είχαν προσκληθεί δεν έβγαλε λέξη.
Αυτή η σιωπή έχει πλέον καταστεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των υπερπλούσιων της Ρωσίας, σχολιάζει το BBC.
Στα χρόνια της διακυβέρνησης του Πούτιν, έχουν μάθει ότι το τίμημα της δημόσιας έκφρασης διαφωνίας μπορεί να είναι ιδιαίτερα βαρύ.
Το 2003, ο μεγιστάνας του πετρελαίου Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, τότε ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ρωσίας, ο οποίος χρηματοδοτούσε αρκετές ομάδες της αντιπολίτευσης, κατηγόρησε τον Πούτιν ότι ανεχόταν και επέτρεπε την ανεξέλεγκτη διαφθορά.
Πέρασε τα επόμενα δέκα χρόνια στη φυλακή, αφού καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή, απάτη και υπεξαίρεση, μια σαφής προειδοποίηση προς όποιον άλλον θα τολμούσε να ασκήσει κριτική στο καθεστώς.
Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες.
Ακόμη κι αν κάποιοι από τους μεγιστάνες διαφωνούσαν με τον πόλεμο, συνήθως προτιμούσαν να κρατούν τις σκέψεις τους για τον εαυτό τους. Ωστόσο, ακόμη και μέσα σε αυτή τη σιωπή, αρχίζουν να ακούγονται κάποιοι ψίθυροι: ορισμένα μέλη της άλλοτε πανίσχυρης επιχειρηματικής ελίτ της Ρωσίας φαίνεται πως αρχίζουν να φαντάζονται μια Ρωσία χωρίς τον Πούτιν.
Αναρωτιούνται αν, όταν ο πρόεδρος αποχωρήσει από την εξουσία ή πεθάνει, η χώρα θα μπορούσε να επιστρέψει σε μια κατάσταση που να θυμίζει περισσότερο τη δεκαετία του 1990, όταν οι ολιγάρχες απολάμβαναν τα προνόμια και τους καρπούς της εξουσίας.
Ή ακόμη και αν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια πιο υγιή πολιτική ζωή.
Ο δημοσιογράφος Αρκάντι Οστρόφσκι, έγκριτος αναλυτής του Κρεμλίνου στον «The Economist», ο οποίος πρόσφατα πέρασε αρκετές ώρες παίρνοντας συνέντευξη από έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ρωσίας, εκτιμά ότι συντελείται μια «ιστορική πολιτική μετατόπιση» στον τρόπο με τον οποίο οι υπερπλούσιοι αντιλαμβάνονται το μέλλον της χώρας.
Ανησυχία και αναβρασμός στους κόλπους των μεγιστάνων
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 ανέδειξε μια νέα, ισχυρή δύναμη στο εσωτερικό της χώρας: ανθρώπους που εκμεταλλεύτηκαν το τέλος του σοσιαλισμού για να αποκτήσουν τεράστιο πλούτο και στη συνέχεια επιδίωξαν να θέσουν τους πολιτικούς υπό τον έλεγχό τους, εξυπηρετώντας τα δικά τους συμφέροντα.
Έμειναν γνωστοί ως «ολιγάρχες».
Διέθεταν χρήματα και αυτό σήμαινε δύναμη.
Ήταν η εποχή της λεγόμενης «άγριας δεκαετίας του 1990», όταν οι αποκαλούμενοι «νέοι Ρώσοι» έκαναν δυναμικά την εμφάνισή τους.
Τεράστιες κρατικές επιχειρήσεις βγήκαν προς πώληση και άνδρες με τις κατάλληλες διασυνδέσεις έγιναν εκατομμυριούχοι – ακόμη και δισεκατομμυριούχοι – σχεδόν μέσα σε μια νύχτα. Η διαφθορά ήταν διάχυτη, η ευνοιοκρατία ανεξέλεγκτη και οι δολοφονίες επί πληρωμή αποτελούσαν συχνό φαινόμενο.
Ωστόσο, σχεδόν αμέσως μετά την πρώτη εκλογή του Πούτιν στην προεδρία, το 2000, οι ολιγάρχες υποτάχθηκαν στην εξουσία του.
Ο ίδιος δεν είχε την παραμικρή διάθεση να μοιραστεί την εξουσία με οποιονδήποτε άλλον. Μπορούσε πλέον να επιβληθεί ακόμη και στους δισεκατομμυριούχους, καθώς η ρωσική οικονομία είχε αρχίσει να ανακάμπτει και η κεντρική κυβέρνηση να ενισχύει τη δύναμή της.
Ο Μπιλ Μπράουντερ, χρηματοοικονομικός επενδυτής που στο παρελθόν ήταν ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στη Ρωσία και στον οποίο απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα το 2005, έπειτα από την εκστρατεία του κατά της διαφθοράς, υποστηρίζει ότι οι Ρώσοι μεγιστάνες έτρεμαν και υποτάσσονταν μπροστά στον Πούτιν. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, στα χρόνια πριν από τον πόλεμο, όταν οι Ρώσοι επιχειρηματίες εξακολουθούσαν να είναι ευπρόσδεκτοι εκεί.
«Θυμάμαι να βλέπω ολιγάρχες να κυκλοφορούν στον χώρο σαν να τους ανήκε, με υπέρμετρη αλαζονεία και αυτοπεποίθηση. Και ύστερα εμφανίστηκε ο Πούτιν. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπει κανείς πώς αυτοί οι υποτιθέμενοι υπεραρρενωποί τύποι, με διογκωμένο εγώ και συμπεριφορά που θύμιζε άνδρες με σύνδρομο υπεροχής, μετατρέπονταν σε απόλυτα υποταγμένα, σχεδόν απελπισμένα μαθητούδια», λέει στο BBC.
Από την έναρξη του πολέμου το 2022, το Κρεμλίνο έχει φροντίσει να διατηρεί τους πλούσιους Ρώσους επιχειρηματίες υπό έλεγχο, εφαρμόζοντας μια αμείλικτη πολιτική επιβράβευσης και τιμωρίας.
Όσοι ασκούν κριτική στον πόλεμο βλέπουν τις περιουσίες τους να κατάσχονται, ενώ όσοι παραμένουν πιστοί στο καθεστώς ανταμείβονται με εξαιρετικά προσοδοφόρες κρατικές συμβάσεις για την πολεμική προσπάθεια.
Σήμερα, η Ρωσία διαθέτει περισσότερους δισεκατομμυριούχους από ποτέ: συνολικά 155, σύμφωνα με το περιοδικό «Forbes». Η συνολική περιουσία τους έχει φτάσει σε επίπεδα – ρεκόρ, αγγίζοντας σχεδόν τα 700 δισ. δολάρια.
Ωστόσο, ακόμη και για εκείνους τους μεγιστάνες που παρέμειναν πιστοί στον Πούτιν και ανταμείφθηκαν γι’ αυτό, ο τεράστιος πλούτος τους δεν φαίνεται να τους εξασφαλίζει πλέον την ίδια ικανοποίηση.
Ορισμένοι αρχίζουν να εμφανίζουν σημάδια δυσαρέσκειας και ανησυχίας.
Αυταρχισμός, ολιγαρχία ή δημοκρατία;
Τα δισεκατομμύριά τους δεν έχουν πια την αγοραστική και πολιτική δύναμη που είχαν κάποτε. Στο εσωτερικό της χώρας, δεν μπορούν πλέον να εξαγοράσουν ουσιαστική πολιτική επιρροή.
«Δεν έχουν κανένα χαρτί στα χέρια τους, δεν μπορούν να παίξουν κανένα παιχνίδι», λέει ο πολιτικός και αναλυτής Ντμίτρι Νεκράσοφ, που ζει στο εξωτερικό.
«Είναι πλούσιοι επειδή έχουν σχέσεις με τον Πούτιν, όχι το αντίστροφο».
Εκτός Ρωσίας, πάλι, βρίσκονται στο περιθώριο, εξαιτίας των κυρώσεων που επέβαλε η Δύση στη χώρα μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
«Τους αντιμετωπίζουν σαν κοινούς εγκληματίες. Δεν μπορούν να ταξιδεύουν με τα ιδιωτικά τους αεροσκάφη. Τα γιοτ τους δεν μπορούν πλέον να δένουν στα καλύτερα λιμάνια της Ευρώπης. Πρέπει να είναι μια εξαιρετικά δυσάρεστη και ταπεινωτική κατάσταση γι’ αυτούς», λέει ο Μπράουντερ, γνωστός για την ανοιχτά επικριτική στάση του απέναντι στον Πούτιν.
Και έτσι, έστω και σιωπηρά, ορισμένοι από αυτούς αρχίζουν να στρέφουν τη σκέψη τους στο τι θα συμβεί όταν ο Πούτιν αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο.
Δεν διαφαίνεται καμία άμεση προοπτική αποχώρησης του Ρώσου προέδρου, ούτε υπάρχει λόγος να θεωρεί κανείς ότι αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Ωστόσο, ο Πούτιν, ο οποίος έγινε 74 ετών τον περασμένο μήνα, βρίσκεται στην εξουσία στο Κρεμλίνο εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα. Στη Μόσχα όλοι γνωρίζουν ότι κάποια στιγμή η θητεία του θα τελειώσει.
Όταν ρωτήθηκε πέρυσι από το πρακτορείο Reuters αν σκοπεύει να παραμείνει στην εξουσία έως το 2036, οπότε και λήγει τυπικά η συνταγματικά προβλεπόμενη θητεία του, ο Πούτιν απάντησε: «Μόνο ο Θεός γνωρίζει αν θα έχουμε την υγεία για κάτι τέτοιο».
Σε περίπτωση που ο Πούτιν παραιτηθεί ή πεθάνει ενώ βρίσκεται στην εξουσία, τα καθήκοντα του προέδρου θα αναλάβει ο πρωθυπουργός, Μιχαήλ Μισούστιν.
Ωστόσο, ο Μισούστιν δεν έχει επιδείξει προεδρικές φιλοδοξίες και αυτός είναι πιθανότατα ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους επιλέχθηκε για τη συγκεκριμένη θέση.
Μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε ένα σημαντικό κενό εξουσίας.
Σε αυτό το ενδεχόμενο, οι αναλυτές που παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στη Ρωσία διακρίνουν τρία πιθανά σενάρια.
Ορισμένοι στη Δύση, αλλά αναμφίβολα και στο εσωτερικό της Ρωσίας, ελπίζουν ότι στη μετα-Πούτιν εποχή θα μπορούσε να ανθίσει η δημοκρατία, με τη διακυβέρνηση της χώρας να περνά στα χέρια του λαού και όχι μιας νέας ομάδας ολιγαρχών ή ενός ακόμη αυταρχικού ηγέτη.
Ωστόσο, σύμφωνα με τους αναλυτές, αυτό μοιάζει με το λιγότερο πιθανό ενδεχόμενο. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Πούτιν, βασικοί δημοκρατικοί θεσμοί έχουν αποδυναμωθεί ή καταστραφεί.
«Η Ρωσία έχει συνηθίσει τόσο πολύ στη βία, ώστε έχει χάσει την εξοικείωσή της με τις στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες», λέει η Αλεξάντρα Προκοπένκο, Ρωσίδα δημοσιογράφος και αναλύτρια που ζει στο εξωτερικό.
Ένα δεύτερο ενδεχόμενο είναι η περαιτέρω ενίσχυση του αυταρχισμού. Κάποιο άλλο πρόσωπο θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Πούτιν και να συνεχίσει την πολιτική καταστολής που χαρακτηρίζει το καθεστώς του.
Ωστόσο, η Προκοπένκο εκτιμά ότι δεν θα πρόκειται απαραίτητα για μια νέα δικτατορία υπό έναν πανίσχυρο ηγέτη, τουλάχιστον όχι αμέσως. Η εδραίωση μιας τέτοιας εξουσίας απαιτεί χρόνο, επισημαίνει. Αρχικά, ο διάδοχος του Πούτιν θα είναι πιο αδύναμος από τον ίδιο και θα διαθέτει λιγότερα μέσα και πόρους για να επιβληθεί.
Υπάρχει, τέλος, και ένα τρίτο ενδεχόμενο: οι μεγιστάνες να ανακτήσουν την πολιτική τους ισχύ και η Ρωσία να επιστρέψει σε ένα σύστημα που θα θυμίζει την ολιγαρχία της δεκαετίας του 1990.
Σύμφωνα με τον Ντμίτρι Νεκράσοφ, πρώην σύμβουλο του Κρεμλίνου και πολιτικό της αντιπολίτευσης, σε αυτό το σενάριο τη χώρα θα κυβερνούσε μια μικρή ομάδα ισχυρών ελίτ και οικονομικών συμφερόντων, οργανωμένων σε ισχυρά δίκτυα και συμμαχίες.
Αυτό το τελευταίο ενδεχόμενο είναι, φυσικά, εκείνο που επιθυμούν πολλοί από τους μεγιστάνες. «Θα ήθελαν να επιστρέψουν σε μια εποχή κατά την οποία η γνώμη τους είχε βαρύτητα, δεν κινδύνευαν να χάσουν τις περιουσίες τους και γνώριζαν τους κανόνες του παιχνιδιού», λέει η Προκοπένκο, η οποία έχει συνομιλήσει εκτενώς με ορισμένους από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ρωσίας.
Παρότι η ισχύς τους έχει περιοριστεί δραστικά σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1990, εξακολουθεί να αξίζει να παρακολουθούμε στενά τις κινήσεις των μεγιστάνων. Δεδομένου του τεράστιου πλούτου που διαθέτουν, είναι πιθανό ότι αργά ή γρήγορα θα επιχειρήσουν να ανακτήσουν την πολιτική τους επιρροή.
Ήδη, ορισμένοι «προσπαθούν να αναπτύξουν σχέσεις με τους κατάλληλους ανθρώπους στις υπηρεσίες ασφαλείας ή με υπουργούς», λέει ο Νεκράσοφ. Ωστόσο, όπως επισημαίνει, οποιαδήποτε περαιτέρω κίνηση είναι «υπερβολικά επικίνδυνη».
Ο ίδιος εκτιμά ότι η στάση των μεγιστάνων τα επόμενα χρόνια θα εξαρτηθεί, εν μέρει, από την οικονομική τους κατάσταση. Όσοι διαθέτουν μεγάλα αποθέματα ρευστού θα αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια και αυτοπεποίθηση ώστε να «παίξουν το πολιτικό παιχνίδι» και να διεκδικήσουν καλύτερη θέση στους συσχετισμούς εξουσίας, προετοιμαζόμενοι για τη μετα-Πούτιν εποχή. Αντίθετα, όσοι εξαρτούν τον πλούτο τους από κρατικές συμβάσεις ή από την εύνοια της κυβέρνησης θα φοβούνται υπερβολικά να αναλάβουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία, μήπως χάσουν τα πάντα.
Η Προκοπένκο επισημαίνει ότι έχει ήδη παρατηρηθεί μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι επιχειρηματίες αναφέρονται στον Πούτιν. Παλαιότερα τον αποκαλούσαν «Νατσάλνικ», δηλαδή «αφεντικό», «Πέρβι» (Perviy), δηλαδή «πρώτος», ή χρησιμοποιούσαν τα αρχικά του, «VV».
Όλα αυτά τα προσωνύμια υποδήλωναν έναν βαθμό σεβασμού. Τώρα, όμως, τον αποκαλούν «Ντιεντ» με μια δόση, όπως λέει η Προκοπένκο, περιφρόνησης. Η λέξη σημαίνει «γεροντάκος» ή «παππούς» και αποτελεί σαφώς λιγότερο κολακευτικό προσωνύμιο.
Ορισμένοι εύποροι Ρώσοι νοσταλγούν, όπως λέει, την «επιστροφή της πολιτικής στη ζωή των πολιτών»: μια κατάσταση με λιγότερη καταστολή, μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης και πιο υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών προσώπων.
Προς το παρόν, ωστόσο, ο φόβος που καλλιεργεί το ασφυκτικό κλίμα στη Ρωσία δεν τους επιτρέπει να κάνουν κάτι για να επιτύχουν αυτή την αλλαγή. Η Προκοπένκο περιγράφει τη συνέντευξη που πήρε από έναν μεγιστάνα, ο οποίος καθόταν κυριολεκτικά πάνω στο κινητό του τηλέφωνο καθ’ όλη τη διάρκεια της συνομιλίας τους, επειδή πίστευε ότι με αυτόν τον τρόπο θα δυσκόλευε τις μυστικές υπηρεσίες να τον παρακολουθήσουν ηλεκτρονικά.
«Σκέφτηκα ότι επρόκειτο για έναν απολύτως σταλινικού τύπου φόβο. Ήταν εντελώς παράλογος», λέει.
Μια συνέντευξη-βόμβα
Μια ενδιαφέρουσα ένδειξη για το τι ενδέχεται να επιθυμούν οι Ρώσοι μεγιστάνες από τη μετα-Πούτιν εποχή προήλθε από τον Αντρέι Μελνιτσένκο, γνωστό ως «βασιλιά των λιπασμάτων» σε παγκόσμιο επίπεδο και σήμερα τον όγδοο πλουσιότερο άνθρωπο της Ρωσίας.
Νωρίτερα φέτος, ο Μελνιτσένκο αιφνιδίασε τους παρατηρητές των εξελίξεων, παραχωρώντας συνέντευξη στο «The Economist», κάτι εξαιρετικά σπάνιο για έναν πλούσιο Ρώσο, ιδίως όταν πρόκειται για ένα έντυπο που προέρχεται από χώρα την οποία το Κρεμλίνο θεωρεί μη φιλική προς τη Ρωσία. Το περιοδικό δημοσίευσε επίσης ένα άρθρο γνώμης που έφερε την υπογραφή του.
Σε ορισμένα σημεία της συνέντευξης, ο Μελνιτσένκο επανέλαβε τις θέσεις που προβάλλει το Κρεμλίνο.
Υποστήριξε ότι η Ουκρανία αποτελεί πεδίο σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, ενώ εξέφρασε την άποψη ότι η Δύση αγνόησε τις ανησυχίες της Ρωσίας για την ασφάλειά της και απειλεί την κυριαρχία της.
Στη συνέχεια, όμως, η συνέντευξη απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο Μελνιτσένκο δεν ζήτησε την αποχώρηση του Πούτιν από την εξουσία, αλλά – και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο – τάχθηκε υπέρ μιας αλλαγής που θα έβαζε τέλος στη μονοπρόσωπη διακυβέρνηση της Ρωσίας. Παράλληλα, υποστήριξε ότι η χώρα χρειάζεται να ενισχύσει τις σχέσεις και την αλληλεπίδρασή της με τον υπόλοιπο κόσμο.
Η Προκοπένκο εκτιμά ότι ο μεγιστάνας επιχείρησε να ανοίξει έναν δημόσιο διάλογο γύρω από το μέλλον της χώρας. «Ήταν ένα κάλεσμα προς πλούσιους ανθρώπους σαν κι αυτόν να αρχίσουν να μιλούν», λέει.
Ο δημοσιογράφος που του πήρε τη συνέντευξη, Αρκάντι Οστρόφσκι, περιγράφει ότι οι δυο τους είχαν «έντονες και φορτισμένες συζητήσεις» σε «ξενοδοχεία και καφέ, πίνοντας κυρίως καφέ – πολύ καφέ – και καπνίζοντας κάποιες φορές». Όπως λέει, ο μεγιστάνας έδειχνε να «σκέφτεται πραγματικά» τις απαντήσεις του, αντί να καταφεύγει στις υπεκφυγές και τη ρητορική που χαρακτηρίζουν συνήθως τους πολιτικούς.
Στη Ρωσία, τίποτα δεν είναι απλό. Οι περισσότεροι παρατηρητές εκτιμούν ότι η συνέντευξη πιθανότατα πραγματοποιήθηκε με κάποιου είδους έγκριση από το Κρεμλίνο, είτε ρητή είτε σιωπηρή. Δεν γνωρίζουμε γιατί οι ρωσικές αρχές θα ήταν διατεθειμένες να επιτρέψουν μια τόσο ασυνήθιστη δημόσια έκκληση για αλλαγή. Είναι πιθανό να επιδίωκαν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι εξακολουθεί να υπάρχει στη χώρα ένας βαθμός πολιτικού πλουραλισμού.
Κανένας από τους μεγιστάνες δεν βγήκε δημόσια να τον στηρίξει.
Ωστόσο, ο δημοσιογράφος εκτιμά ότι ο Μελνιτσένκο δεν μιλούσε μόνο εκ μέρους του εαυτού του, αλλά και εκ μέρους των επιχειρηματιών που ανήκουν στον ίδιο κύκλο. Ορισμένοι από αυτούς ελπίζουν ότι, μετά την αποχώρηση του Πούτιν, η χώρα θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια «ολιγαρχική δημοκρατία», όπως την περιγράφει ο δημοσιογράφος Οστρόφσκι, κάτι παρόμοιο με την εικόνα της Ρωσίας τη δεκαετία του 1990, όταν τα επιχειρηματικά ελίτ είχαν τα ηνία.
Με βάση τα χρόνια που έχει περάσει καλύπτοντας τις εξελίξεις στη Ρωσία, ο Οστρόφσκι λέει ότι πολλοί από τους υπερπλούσιους της χώρας αισθάνονται σήμερα πως βρίσκονται σε «ένα απόλυτο αδιέξοδο, στο οποίο οδήγησε τη Ρωσία αυτός ο πόλεμος… μια απουσία μέλλοντος».
Ωστόσο, ακόμη κι αν οι μεγιστάνες σκέφτονται το μέλλον, φαίνεται πως οι πιθανότητες να αναλάβουν δράση στο άμεσο μέλλον είναι ελάχιστες.
Ο Μπράουντερ, επικριτής του Πούτιν, λέει ότι, παρόλο που πολλοί από αυτούς είναι δυσαρεστημένοι, δύσκολα θα συνωμοτούσαν εναντίον του όσο εκείνος παραμένει στη ζωή. «Καταλαβαίνουν ότι, αν έκαναν οτιδήποτε που θα αμφισβητούσε τον Πούτιν, εκείνος θα τους σκότωνε. Και ο Πούτιν είναι ένας εξαιρετικά παρανοϊκός ανθρωπάκος».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Μάικ Κάλβι, Αμερικανός χρηματοδότης που υπήρξε κάποτε βασικός επενδυτής στη Ρωσία. «Τι μπορούν να κάνουν, πέρα από το να καταλήξουν κατευθείαν στη φυλακή και να χάσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία; Είναι εύκολο για όσους κάθονται στο Λονδίνο να λένε: “Γιατί δεν ξεσηκώνεστε όλοι μαζί και δεν πηγαίνετε κατευθείαν στη φυλακή;”. Αυτό ακριβώς θα συνέβαινε».
Κάποτε, οι πλουσιότεροι άνδρες της Ρωσίας μπορούσαν να ασκούν επιρροή στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας. Όταν φύγει ο Πούτιν, είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσουν να ανακτήσουν την επιρροή που είχαν στο παρελθόν. Το ερώτημα είναι: θα τους το επιτρέψουν τα απομεινάρια του σημερινού καθεστώτος;
Πηγή – in.gr (ot.gr)










