Ροή ΕιδήσεωνΗ ανθρωπιά που σταμάτησε στα σύνορα του Ισραήλ
Χωρίς «ναι μεν», χωρίς ιστορικές υποσημειώσεις και χωρίς το υποχρεωτικό «αλλά» που επιστρατεύεται κάθε φορά που η πραγματικότητα χαλάει το ιδεολογικό αφήγημα των επαγγελματιών «φριπαλαιστινέζων». Περίπου 1.200 άνθρωποι σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα…
7 Οκτωβρίου 2026 · 09:25
Χωρίς «ναι μεν», χωρίς ιστορικές υποσημειώσεις και χωρίς το υποχρεωτικό «αλλά» που επιστρατεύεται κάθε φορά που η πραγματικότητα χαλάει το ιδεολογικό αφήγημα των επαγγελματιών «φριπαλαιστινέζων».
Περίπου 1.200 άνθρωποι σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα στο Ισραήλ. Άνθρωποι μέσα στα σπίτια τους, νέοι που χόρευαν σε ένα μουσικό φεστιβάλ, οικογένειες, ηλικιωμένοι και παιδιά. Άλλοι 251 απήχθησαν και μεταφέρθηκαν στη Γάζα.
Δεν ήταν παράπλευρες απώλειες μιας στρατιωτικής επιχείρησης. Η Human Rights Watch, ένας οργανισμός που ελάχιστοι θα μπορούσαν σοβαρά να κατηγορήσουν ως όργανο του Ισραήλ, κατέληξε στο συμπέρασμα πως η δολοφονία αμάχων και η αρπαγή ομήρων ήταν το βασικό σχέδιο της Χαμάς και αποτελούσαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Με απλά λόγια ήθελαν, απλώς να σκοτώσουν, να βιάσουν και να κάψουν. Δεν είχαν άλλο στόχο, αν και ήξεραν τι θα ακολουθούσε για τους πολίτες της Γάζας, οι οποίοι επίσης εκείνη την ημέρα πανηγύριζαν.
Και όμως, τρία χρόνια μετά, ένα κομμάτι της δυτικής κοινωνίας εξακολουθεί να παθαίνει ξαφνική μουγκαμάρα όταν η συζήτηση φτάνει στην 7η Οκτωβρίου.
Για τη Γάζα υπάρχουν συνθήματα, πορείες, αναρτήσεις, σημαίες, καταλήψεις πανεπιστημίων και οργή. Για τους Ισραηλινούς άμαχους που κυνηγήθηκαν μέσα στα σπίτια τους, για τις γυναίκες που υπέστησαν βιασμούς, για όσους σύρθηκαν τραυματισμένοι στα υπόγεια της Γάζας, ξαφνικά η ευαισθησία αποκτά όρους και προϋποθέσεις.
Ο ΟΗΕ κατέγραψε τις δολοφονίες, τις απαγωγές και τους βιασμούς ως εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αλλά οι «ευαίσθητοι» δεν έχουν χρόνο να οργιστούν.
Και όχι μόνο αυτό. Αμφισβητούν τα εγκλήματα της Χαμάς, με υπονοούμενα, θεωρίες και απαιτήσεις για αποδείξεις τέτοιας λεπτομέρειας που σπανίως επιδεικνύεται όταν το θύμα βρίσκεται στη άλλη πλευρά της πολιτικής γεωγραφίας.
Δεν χρειάζεται κάποιος να εγκρίνει κάθε απόφαση της ισραηλινής κυβέρνησης για να νιώσει αποτροπιασμό για την 7η Οκτωβρίου. Δεν χρειάζεται να κλείνει τα μάτια στον πόνο των Παλαιστινίων, ούτε να θεωρεί ότι η ζωή ενός Ισραηλινού αξίζει περισσότερο από την ζωή ενός Παλαιστίνιου.
Ακριβώς το αντίθετο.
Αν κάποιος πιστεύει πραγματικά ότι οι όλες οι ζωές έχουν την ίδια αξία, τότε δεν μπορεί να θρηνεί ένα νεκρό παιδί στη Γάζα και να εφευρίσκει πολιτικές δικαιολογίες όταν το νεκρό παιδί είναι Ισραηλινός.
Δεν μπορεί να καταγγέλλει, ορθώς, τη δολοφονία αμάχων από ισραηλινά πυρά και να ψελλίζει ασυναρτησίες για τους άμαχους που σκότωσε η Χαμάς.
Δεν μπορεί να φωνάζει για τα ανθρώπινα δικαιώματα και να αντιμετωπίζεις την απαγωγή ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών ως ένα ακόμη επεισόδιο της «αντίστασης».
Γιατί η σφαγή ανθρώπων που χορεύουν δεν είναι αντίσταση.
Ο βιασμός δεν είναι αντίσταση.
Η απαγωγή παιδιών δεν είναι αντίσταση.
Η αρπαγή ενός ανθρώπου από το σπίτι του και η μετατροπή του σε διαπραγματευτικό χαρτί δεν είναι αντίσταση.
Είναι βαρβαρότητα.
Όποιος χρειάζεται τρεις παραγράφους γεωπολιτικής ανάλυσης πριν καταφέρει να το πει, μάλλον δεν έχει πρόβλημα κατανόησης. Έχει πρόβλημα ηθικής.
Αυτό είναι που αποκάλυψε η 7η Οκτωβρίου και ίσως γι’ αυτό παραμένει τόσο ενοχλητική. Δεν αποκάλυψε μόνο το πραγματικό πρόσωπο της Χαμάς, αλλά αποκάλυψε και πόσο επιλεκτικά λειτουργεί η ευαισθησία μιας μερίδας «ευαίσθητων» στη Δύση.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να γεμίσουν μια πλατεία για κάθε αδικία που διαπράττει το Ισραήλ, αλλά δεν βρήκαν ποτέ μισή πρόταση για τους νεκρούς του μουσικού φεστιβάλ Νόβα.
Δεν τους ζητήθηκε να αγαπήσουν το Ισραήλ, να αναγνωρίσουν ανθρώπους τούς ζητήθηκε, αλλά δεν τους αναγνώρισαν ποτέ. Ενδεχομένως χάρηκαν για τον θάνατο τους, αλλά για λόγους πολιτικής ορθότητας δεν βγαίνουν να το παραδεχθούν και ίσως αυτό είναι το πιο ανατριχιαστικό κατάλοιπο εκείνης της ημέρας. Όχι μόνο ότι άνθρωποι δολοφονήθηκαν, βιάστηκαν και απήχθησαν, αλλά ότι στη συνέχεια χρειάστηκε να αποδειχθεί πως άξιζαν τη συμπόνια μας.
Τρία χρόνια μετά, η 7η Οκτωβρίου παραμένει μια ανοιχτή πληγή, όχι μόνο για το Ισραήλ, αλλά και για τη συνείδηση μιας Δύσης που ανέχεται την απανθρωπιά και ενίοτε την παλιανθρωπιά.
Πηγή – Cyprus Times








