Η αγέλη με τα κινητά

Η υπόθεση, για την οποία συνελήφθησαν έξι ανήλικοι ηλικίας 14 έως 17 ετών και ένας 21χρονος, έχει πολλές πλευρές. Ο 16χρονος υπέστη κάταγμα στη μύτη και άλλους τραυματισμούς, ενώ οι επτά ύποπτοι τέθηκαν υπό πενθήμερη προσωποκράτηση. Ωστόσο, οι συλλήψεις και τα τραύματα αποτελούν μόνο την ορατή πλευρά μιας βαθύτερης κοινωνικής παθογένειας.

Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν στη δικαστική διαδικασία, προηγήθηκε ο χωρισμός του 16χρονου από ανήλικη κοπέλα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι εκείνη διέδιδε πως τη χτυπούσε, ενώ από την πλευρά των υπόπτων προβάλλονται ισχυρισμοί για επαναλαμβανόμενο ξυλοδαρμό της από το 16χρονο θύμα. Η αλήθεια θα διαπιστωθεί από τις ανακρίσεις και όχι από το λαϊκό δικαστήριο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Δεν αποκλείεται η συμπεριφορά της κοπέλας να διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων, αν όντως διέδιδε πως ήταν θύμα ξυλοδαρμού χωρίς αυτό να έχει συμβεί. Ακόμα και αν προηγήθηκε πραγματικό περιστατικό κακοποίησής της, κανένας δεν απέκτησε δικαίωμα να οργανώσει εκστρατεία ξυλοδαρμού. Ούτε η πιθανότητα ψευδών καταγγελιών μπορεί να αντιμετωπιστεί με αυτοδικία. Είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα μια παρέα εφήβων μπορεί να μετατραπεί σε αυτόκλητο δικαστήριο, με εισαγγελείς, δικαστές και εκτελεστές της ποινής.

Εκείνο που τρομάζει περισσότερο είναι η εξοικείωση με τη βία. Η ευκολία με την οποία ένα παιδί χτυπάει κάποιο άλλο, συνεχίζει να το κλωτσάει ενώ βρίσκεται στο έδαφος και δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται που μπορεί να φτάσει αυτό. Μια κλωτσιά στο κεφάλι δεν είναι εφηβική απερισκεψία. Μπορεί να αποδειχθεί μοιραία.

Και ύστερα υπάρχει το κινητό τηλέφωνο. Το νέο απαραίτητο εξάρτημα κάθε τέτοιου επεισοδίου. Ο ξυλοδαρμός δεν αρκεί να γίνει. Πρέπει να καταγραφεί, να κυκλοφορήσει, να αποκτήσει θεατές και το θύμα εξευτελίζεται δύο φορές. Πρώτα στον δρόμο και ακολούθως στις οθόνες εκατοντάδων συμμαθητών γνωστών και αγνώστων. Η βία μετατρέπεται σε θέαμα και η ταπείνωση αναπαράγεται.

Θα ήταν εύκολο να φορτώσουμε όλη την ευθύνη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά θα ήταν και βολική υπεκφυγή. Το Instagram δεν έμαθε σε κανέναν να κλωτσάει έναν πεσμένο άνθρωπο. Μπορεί όμως να λειτουργήσει ως κίνητρο επίδειξης μαγκιάς.
Τα στοιχεία μόνο εφησυχασμό δεν επιτρέπουν. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομίας, το 2025 καταγράφηκαν στην Κύπρο 746 υποθέσεις παραβατικότητας με εμπλοκή ανηλίκων, έναντι 719 το 2024. Δεν αφορούν όλες περιστατικά βίας, ενώ οι υποθέσεις σοβαρού εγκλήματος μειώθηκαν από 279 σε 232. Παραμένει, ωστόσο, ανησυχητική η έκταση του φαινομένου.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, σε μεγάλη διεθνή έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2024, διαπίστωσε ότι περίπου το 15% των εφήβων είχε υποστεί διαδικτυακό εκφοβισμό. Παράλληλα, η προβληματική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αυξήθηκε από 7% το 2018 σε 11% το 2022. Πρόκειται για διαφορετικά φαινόμενα, αλλά συνθέτουν μια εικόνα που δείχνει ότι οι σχέσεις, οι συγκρούσεις και οι προσβολές μεταφέρονται διαρκώς από την πραγματική στην ψηφιακή ζωή και αντιστρόφως.
Προφανώς δεν γεννήθηκε σήμερα η εφηβική βία. Υπήρχαν πάντοτε καβγάδες, προσβολές και αντιπαλότητες. Υπήρχαν όμως και όρια. Σήμερα δημιουργείται η εντύπωση ότι για ορισμένους ανηλίκους ο ξυλοδαρμός αποτελεί απόδειξη δύναμης και η δημόσια διαπόμπευση παράσημο.

Δεν μπορούμε όμως να ζητάμε από τα παιδιά να σέβονται κανόνες όταν μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου η επιθετικότητα επιβραβεύεται, η αγένεια βαφτίζεται δυναμισμός και η χυδαιότητα εξασφαλίζει δημοσιότητα. Ούτε μπορούμε να θεωρούμε ότι η ευθύνη των γονιών εξαντλείται στην αγορά ενός ακριβού κινητού.

Οι γονείς οφείλουν να γνωρίζουν τι συμβαίνει στη ζωή των παιδιών τους, τα σχολεία πρέπει να παρεμβαίνουν πριν οι αντιπαραθέσεις εξελιχθούν σε βεντέτες και το κράτος χρειάζεται πραγματικούς μηχανισμούς πρόληψης, ψυχολογικής στήριξης και αντιμετώπισης της παραβατικότητας, με συνέπειες για τις σοβαρές πράξεις, αλλά και με δυνατότητα επανένταξης. Δεν θα θεραπεύσουμε την βία των ανηλίκων, παράγοντας αυριανούς ενήλικους εγκληματίες.

Το περιστατικό στα Λατσιά θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε τραγωδία. Τότε θα μιλούσαμε για τραγωδία και για οικογένειες που θα είχαν καταστραφεί, μαζί με τις ζωές των παιδιών τους.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί κάποιοι ανήλικοι ξυλοκόπησαν έναν συνομήλικό τους. Είναι και γιατί, την ώρα που εκείνος δεχόταν κλωτσιές στο έδαφος, κάποιοι άλλοι προτίμησαν να σηκώσουν το κινητό τους αντί να απλώσουν το χέρι τους.

Πηγή – Cyprus Times

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy