Για όλα αυτά το βούρκωμα, ακόμα και τώρα

Κάθε εβδομάδα μέσα στο 2026 θα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από συνεντεύξεις ή κριτικά κείμενα της δεκαετούς πορείας του Ορίζοντα. Κείμενα που αναδεικνύουν την ύπαρξη στην Κύπρο  ενός ζωντανού και απαιτητικού πολιτιστικού πεδίου και συγχρόνως καταδεικνύουν την αναγκαιότητα δομικών αλλαγών στο χώρο του πολιτισμού

Αποσπάσματα από το κείμενο του Αντώνη Γεωργίου, για την παράσταση Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου της Άλκη Ζέη, που ανέβηκε από τη Σκηνή 018 του ΘΟΚ, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά και που δημοσιεύτηκε στον Ορίζοντα της Κυριακάτικης Χαραυγής ημ. 13/11/2016

[…] Σίγουρα το γεγονός πως η παράσταση βασιζόταν σε ένα τόσο γνωστό και αγαπημένο βιβλίο πρόσφερε ένα πλεονέκτημα που εύκολα όμως μπορούσε να μετατραπεί σε παγίδα. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβηκε. Η παράσταση ευτύχησε, όχι τυχαία. Είχε στέρεο κείμενο, σκηνοθέτη και όχι απλώς τροχονόμο επί σκηνής, με όραμα και ικανότητες να το υλοποιήσει, συντελεστές που με τα σκηνικά τους, τα κουστούμια, την κίνηση, τον φωτισμό, τη μουσική –αχ η μουσική- συμμετείχαν καίρια στο κοινό όραμα και όχι ο καθείς στο δικό του, και, βέβαια, ηθοποιούς με ικανότητες, αίσθημα και εμπνευσμένους από αυτό το όραμα.

Γιατί, τότε, ο κόμπος στον λαιμό κι ύστερα από το τέλος της παράστασης, γιατί δεν φύγαμε ανάλαφροι; Μήπως επειδή για δυο ώρες ωριμάζαμε (βίαια) μαζί με τον Πέτρο (που ερμήνευσε ο εξαιρετικός Γιάννης Καραούλης), ο οποίος μετά από τον πόλεμο, το ξέραμε, δύσκολα θα ξαναγινόταν το ξέγνοιαστο σκανταλιάρικο παιδί; Μήπως επειδή χάσαμε τη Δροσούλα και τον Σωτήρη τόσο άδικα; Όχι μόνο. Είναι και επειδή γνωρίζουμε πως η επιθυμία ή βεβαιότητα του παππού πως μετά το πόλεμο όλοι, Ρώσοι, Άγγλοι, Αμερικάνοι θα έρθουν να «ταΐσουν», να φροντίσουν την Ελλάδα δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, αντιθέτως. Αλλά κυρίως επειδή γύρω μας και δίπλα μας τόσοι και τόσοι Πέτροι, Ομάρ, Αχμέτ, Μπιλέν, Ραχέλ, Ανάς, συνεχίζουν να μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο, στον φόβο, στους βομβαρδισμούς, στην πείνα, ναι, στην πείνα, στον διωγμό, στις κακουχίες, στην προσφυγιά και ωριμάζουν βίαια και ενίοτε πεθαίνουν, συχνά πεθαίνουν.

Ίσως γι’ αυτό και ο σκηνοθέτης διάλεξε να τελειώσει την παράσταση όπως τέλειωσε. Είχε πει ο Τάκης Τζαμαργιάς σε συνέντευξη του στη Μερόπη Μωυσέως, πως «ένα πράγμα που μ’ αρέσει στο βιβλίο αυτό ως αναγνώστης, που δεν είχα την ευκαιρία να το βάλω στην παράσταση, είναι όταν λέει πως [ο Πέτρος] κουτρουβαλάει τις σκάλες όταν τελειώνουν όλα για να πάει να βρει τους φίλους του. Στην τελευταία σελίδα. Όλο αυτό το κομμάτι που δεν έζησε. Παιδάκι είναι. Βίαια γίνανε όλα». Δεν συμπεριέλαβε αυτή τη σκηνή. Ο Πέτρος είναι ένα παιδί, ναι, εννιά χρονών ήταν όταν άρχισε ο πόλεμος, δεκατριών όταν τέλειωσε, ένα παιδί μόνο είναι, στο βιβλίο «όλα τέλειωσαν» αλλά εδώ, στην πραγματική ζωή, στον κόσμο συνεχίζονται σκοτεινές οι εποχές μας: τη μέρα που είδα την παράσταση γίνονταν μάχες στη Μοσούλη κι άλλου βέβαια εξακολουθούσαν οι μάχες. Ο σκηνοθέτης έβγαλε τον Πέτρο μόνο του στην σκηνή, και τον έβαλε να απευθύνεται στη Δροσούλα και όχι μόνο σε αυτήν, στη Δροσούλα που δεν ήθελε να γράφει τη λέξη θάνατος και σκοτώθηκε σε μια διαδήλωση: «θα βγούμε στους δρόμους, Δροσούλα, και δεν θα φοβόμαστε μη μας σημαδέψουν ίσα στην καρδιά ποτέ πια, πότε…», ένα παιδί είναι που ωρίμασε βίαια και δεν μπορεί πια να είναι αδιάφορο, ούτε εμείς. Για όλα αυτά το βούρκωμα μετά την παράσταση, ακόμα και τώρα.

Πηγή – Διάλογος