Από την Κρίση της Αριστεράς στη Νέα Κοινωνική Πλειοψηφία

φωτογραφία: ΔΑΝΑΗ ΔΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ / EUROKINISSI

Για μια στρατηγική δημοκρατικής κυριαρχίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης και κοινωνικού μετασχηματισμού

Η Νέα Ιστορική Συγκυρία

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο ιστορικής ανατροπής. Οι βεβαιότητες που κυριάρχησαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου καταρρέουν η μία μετά την άλλη. Η υπόσχεση της παγκοσμιοποίησης δίνει τη θέση της στη γεωπολιτική αντιπαράθεση. Η υπόσχεση της ανάπτυξης αντικαθίσταται από τη μόνιμη ανασφάλεια. Η υπόσχεση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης υποχωρεί μπροστά στη στρατιωτικοποίηση και την οικονομία του πολέμου.

Ο καπιταλισμός της παγκοσμιοποίησης δεν υπερβαίνει τις αντιφάσεις του. Τις μετασχηματίζει σε νέες μορφές κρίσης. Η οικονομική κρίση, η οικολογική κρίση, η κρίση δημοκρατικής νομιμοποίησης, η κρίση της παγκοσμιοποίησης και η κρίση των διεθνών θεσμών δεν αποτελούν ανεξάρτητα φαινόμενα, ούτε μια παροδική δυσλειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Αποτελούν ένδειξη των ιστορικών του ορίων. Όσο αδυνατεί να δώσει απαντήσεις στις ανάγκες των κοινωνιών, τόσο περισσότερο μεταφέρει το κόστος των αντιφάσεών του στην εργασία, στη δημοκρατία, στο περιβάλλον και στην ειρήνη.

Σήμερα σε όλο τον δυτικό κόσμο η κοινωνική εκμετάλλευση διευρύνεται, η δημοκρατία συρρικνώνεται, η πολεμική οικονομία επανέρχεται στο κέντρο των διεθνών εξελίξεων και η κλιματική κρίση απειλεί πλέον τους ίδιους τους όρους αναπαραγωγής της ανθρώπινης ζωής. Ταυτόχρονα, η άνοδος της ακροδεξιάς δεν αποτελεί ιστορική παρένθεση αλλά μία από τις πολιτικές απαντήσεις του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος στη βαθιά κρίση νομιμοποίησής του. Όπου αποδυναμώνεται η δυνατότητα συλλογικής κοινωνικής διεξόδου, ενισχύονται ο αυταρχισμός, ο εθνικισμός και ο κοινωνικός κατακερματισμός.

Στην Ελλάδα, οι εξελίξεις αυτές προσλαμβάνουν ακόμη πιο οξυμένα χαρακτηριστικά. Εμφανίζονται στην αδυναμία χιλιάδων νέων ανθρώπων να σχεδιάσουν τη ζωή τους. Στη στεγαστική κρίση που μετατρέπει τη στέγη σε προνόμιο. Στη διαρκή συμπίεση των εισοδημάτων. Στην αίσθηση ότι η εργασία δεν αμείβεται, η προσπάθεια δεν ανταμείβεται και το μέλλον μετατίθεται διαρκώς προς τα πίσω.

Η παραγωγική συρρίκνωση, η δημογραφική υποχώρηση, η διαρροή επιστημονικού δυναμικού, η όξυνση των ανισοτήτων και η ενσωμάτωση της χώρας σε ένα καθεστώς βαθιάς οικονομικής, τεχνολογικής, πολιτικής και στρατηγικής εξάρτησης συνθέτουν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με διαχειριστικές προσαρμογές. Η εξάρτηση στο σύνολο της δεν αποτελεί μόνο αποτέλεσμα εξωτερικών πιέσεων. Αναπαράγεται και από τα κοινωνικά και οικονομικά συμφέροντα που ωφελούνται από την αναπαραγωγή της σημερινής θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Η χώρα βρίσκεται μπροστά στην κρισιμότερη επιλογή των τελευταίων δεκαετιών. Το δίλημμα που αναδύεται δεν αφορά μια διαφορετική κυβερνητική διαχείριση αλλά την ίδια την κατεύθυνση της ιστορικής της πορείας.

Είτε θα αποδεχθεί τον ρόλο μιας περιφέρειας χαμηλής παραγωγικότητας και περιορισμένης κυριαρχίας είτε θα διεκδικήσει έναν διαφορετικό δρόμο δημοκρατικής, παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης.

Η παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μια βαθιά δημοκρατική και θεσμική ανασυγκρότηση της χώρας. Χωρίς θεσμούς που θα αποκαθιστούν τον δημόσιο έλεγχο, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων.

Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, η ανάγκη μιας συνολικής επανατοποθέτησης της Αριστεράς γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Όχι ως προσπάθεια εκλογικής επιβίωσης ούτε ως ανακύκλωση παλαιών σχημάτων ενότητας αλλά ως διαδικασία στρατηγικής ανασυγκρότησης.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η Αριστερά μπορεί να ανασυντεθεί. Είναι αν μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση ενός νέου ιστορικού μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων με ορίζοντα την επόμενη δεκαετία.

Η Ανάγκη μιας Νέας Κοινωνικής Πλειοψηφίας

Η απάντηση σε αυτή την πρόκληση περνά μέσα από τη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας. Μιας πλειοψηφίας που θα εκφράζει τον κόσμο της εργασίας, τα φτωχοποιούμενα μεσαία στρώματα, τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς παραγωγούς, τη νεολαία, τους επιστήμονες και τις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας.

Όλες αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες της εκμετάλλευσης και της ανασφάλειας. Βλέπουν την εργασία να υποτιμάται, το κόστος ζωής να αυξάνεται, τις δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης να περιορίζονται και τη δημοκρατία να αποδυναμώνεται.

Η συγκρότηση αυτής της πλειοψηφίας δεν αποτελεί έναν εκλογικό στόχο.

Αποτελεί ιστορικό εγχείρημα ανασυγκρότησης της κοινωνίας, της οικονομίας και των όρων άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας. Προϋπόθεση για την ανάκτηση της συλλογικής αυτοπεποίθησης και της δυνατότητας της χώρας να καθορίζει δημοκρατικά το μέλλον της.

Η Ανασύνθεση της Αριστεράς ως Στρατηγική Πρόκληση

Η συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας προϋποθέτει μια διαδικασία στρατηγικής ανασύνθεσης της Αριστεράς.

Το ζήτημα δεν είναι η οργανωτική συγκόλληση κομμάτων και μηχανισμών ούτε η αναπαραγωγή σχημάτων κορυφής, ούτε η διαρκής αναζήτηση αυτόκλητων σωτήρων και πολιτικών σχημάτων μιας χρήσης που εμφανίζονται ως γρήγορες λύσεις σε σύνθετα ιστορικά προβλήματα. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ότι τα προβλήματα στρατηγικού χαρακτήρα δεν επιλύονται με προσωποπαγή εγχειρήματα, αλλά με τη συγκρότηση διαρκών κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών.

Η κομμουνιστική, η ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική, η ανανεωτική, η οικολογική, η αντιιμπεριαλιστική και η αριστερή σοσιαλδημοκρατική παράδοση μπορούν να συναντηθούν σε μια κοινή παραδοχή: ότι η δημοκρατική κυριαρχία, η ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης και ο κοινωνικός μετασχηματισμός προϋποθέτουν τη ρήξη με τις σχέσεις εξάρτησης μέσα από τις οποίες αναπαράγεται ο ελληνικός καπιταλισμός. Μόνο μέσα από μια τέτοια στρατηγική σύγκλιση μπορεί να διαμορφωθεί το κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ δυνάμεων που απαιτεί η σημερινή ιστορική συγκυρία.

Η ιστορία της Αριστεράς υπήρξε ιστορία διαφορετικών παραδόσεων που συναντήθηκαν μπροστά σε μεγάλες κοινωνικές προκλήσεις. Το ζητούμενο σήμερα είναι η διαμόρφωση κοινής στρατηγικής κατεύθυνσης.

Ακριβώς γι’ αυτό απαιτείται η δημιουργία ενός ανοιχτού, μόνιμου και ισότιμου χώρου διαλόγου, στρατηγικής επεξεργασίας και προγραμματικής σύγκλισης.

Η ανάγκη αυτή δεν προκύπτει από οργανωτικές σκοπιμότητες. Προκύπτει από την ίδια τη φύση της ιστορικής πρόκλησης. Η κρίση του παραγωγικού μοντέλου, η διεύρυνση των ανισοτήτων, η κρίση της δημοκρατίας, η τεχνολογική εξάρτηση και η γεωπολιτική αστάθεια είναι προβλήματα που υπερβαίνουν τις δυνατότητες οποιουδήποτε μεμονωμένου κόμματος ή πολιτικού ρεύματος να τα αντιμετωπίσει μόνο του.

Ο χώρος αυτός δεν προϋποθέτει ταυτοτική συμφωνία. Προϋποθέτει τον αμοιβαίο σεβασμό των διαφορών και την κοινή βούληση αναζήτησης απαντήσεων στα μεγάλα προβλήματα της εποχής.

Οι συγκλίσεις αυτές οφείλουν να μεταφραστούν σε ένα συνεκτικό σχέδιο δημοκρατικής κυριαρχίας, παραγωγικού μετασχηματισμού και κοινωνικής αλλαγής.

Οι Άξονες μιας Νέας Στρατηγικής για τη Χώρα

Το περίγραμμα μιας νέας στρατηγικής για τη χώρα μπορεί να διαμορφωθεί πάνω σε ορισμένες κοινές παραδοχές που διατρέχουν ιστορικά τα διαφορετικά ρεύματα της Αριστεράς: τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ειρήνη, τη λαϊκή κυριαρχία και την προτεραιότητα των κοινωνικών αναγκών απέναντι στη λογική του κέρδους. Πάνω σε αυτό το έδαφος μπορεί να οικοδομηθεί ένα συνεκτικό σχέδιο αλλαγής κατεύθυνσης της χώρας.

1. Αντίθεση στην πολεμική οικονομία και τη στρατιωτικοποίηση

Η αφετηρία ενός τέτοιου σχεδίου δεν μπορεί παρά να είναι η αντίθεση στην πολεμική οικονομία και στη γενικευμένη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης. Η διοχέτευση τεράστιων πόρων σε εξοπλισμούς, στρατιωτικές υποδομές και πολεμικές βιομηχανίες δεν αποτελεί μόνο απειλή για την ειρήνη. Αποτελεί επιλογή αναδιάρθρωσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού εις βάρος των κοινωνικών αναγκών.

Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει σοβαρά ελλείμματα παραγωγικής βάσης, τεχνολογικής αυτονομίας και κοινωνικών υποδομών, η προσαρμογή σε αυτή τη λογική σημαίνει περαιτέρω υποχώρηση των κοινωνικών προτεραιοτήτων και βαθύτερη εξάρτηση από εξωτερικά κέντρα αποφάσεων.

2. Αποδέσμευση από τη γεωπολιτική πρόσδεση

Η Ελλάδα χρειάζεται μια εξωτερική πολιτική ισότιμων σχέσεων με όλες τις περιοχές του κόσμου. Μια πολιτική που θα στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο, στην ειρηνική συνύπαρξη και στην προώθηση των κοινωνικών, δημοκρατικών και εθνικών συμφερόντων της χώρας.

Για δεκαετίες κυριάρχησε η αντίληψη ότι η ασφάλεια και η ευημερία της χώρας εξασφαλίζονται μέσω της αδιαμφισβήτητης πρόσδεσης σε ισχυρότερα κέντρα ισχύος. Το αποτέλεσμα υπήρξε, η μείωση των βαθμών ελευθερίας της χώρας και η συρρίκνωση της δυνατότητάς της να διαμορφώνει ανεξάρτητη πολιτική.

3. Δημοκρατική κυριαρχία και ρήξη με την περιορισμένη κυριαρχία

Η λαϊκή κυριαρχία δεν μπορεί να συνυπάρχει επ’ αόριστον με θεσμικές, οικονομικές και στρατηγικές δεσμεύσεις που περιορίζουν τη δυνατότητα μιας κοινωνίας να αποφασίζει για το μέλλον της.

Η εκχώρηση κρίσιμων αρμοδιοτήτων σε υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων (Ε.Ε και ΝΑΤΟ), οι μηχανισμοί επιτήρησης, η δημοσιονομική πειθαρχία και οι περιορισμοί που επιβάλλονται στη χάραξη δημόσιας πολιτικής συγκροτούν ένα καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας.

Η διεκδίκηση δημοκρατικής κυριαρχίας δεν είναι ρητορική επιλογή και προϋποθέτει την αποδοχή της ρήξης με Ε.Ε και ΝΑΤΟ εφόσον αυτά τα κέντρα επιχειρήσουν να επιβάλλουν αποφάσεις που μειώνουν την δημοκρατική κυριαρχία της χώρας. Η προϋπόθεση αυτή είναι κρίσιμη για κάθε ουσιαστικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατικού μετασχηματισμού.

4. Μια νέα παραγωγική στρατηγική για τον 21ο αιώνα

Η χώρα χρειάζεται μια νέα παραγωγική στρατηγική που να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα την κλιματική κρίση και τις προκλήσεις της νέας τεχνολογικής εποχής.

Η παραγωγική υστέρηση δεν αποτελεί μόνο οικονομικό πρόβλημα. Αποτελεί θεμέλιο της οικονομικής, πολιτικής και τεχνολογικής εξάρτησης της χώρας.

Η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει θέση στις νέες αλυσίδες αξίας και στον νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας που διαμορφώνουν η ψηφιακή επανάσταση, η τεχνητή νοημοσύνη, η ενεργειακή μετάβαση και οι νέες βιομηχανικές τεχνολογίες.

Η θέση της χώρας δεν μπορεί να είναι εκείνη ενός περιφερειακού καταναλωτή τεχνολογίας, αλλά ενός παραγωγού γνώσης, καινοτομίας και υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Χωρίς αυτή τη μετάβαση, η Ελλάδα κινδυνεύει να παγιωθεί σε μια θέση τεχνολογικής εξάρτησης και παραγωγικής περιφέρειας μέσα στη νέα διεθνή οικονομική πραγματικότητα.

Αυτό προϋποθέτει ισχυρή μεταποίηση, τεχνολογική αναβάθμιση, επένδυση στην έρευνα, αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, ανασυγκρότηση της αγροτικής παραγωγής και ενεργειακή στρατηγική που να υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι αποκλειστικά την κερδοφορία μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.

5. Εργασία, αναδιανομή και κοινωνική δικαιοσύνη

Η προστασία των μισθών, η ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων, η καταπολέμηση της επισφάλειας και η ανάκτηση των εργασιακών δικαιωμάτων αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις κοινωνικής συνοχής.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η αντιμετώπιση των υπερκερδών που παράγονται σε συνθήκες ολιγοπωλίων και καρτέλ. Τα υπερκέρδη αυτά συμπιέζουν την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και μεταφέρουν συστηματικά πλούτο από την εργασία προς το κεφάλαιο.

Η αναβάθμιση και η ενίσχυση των δημόσιων αγαθών δεν μπορούν να χρηματοδοτούνται μονίμως από τους μισθωτούς και τα λαϊκά στρώματα. Απαιτείται μια τολμηρή πολιτική φορολόγησης του μεγάλου πλούτου, των υπερκερδών και των υψηλών περιουσιών. Ο παραγόμενος πλούτος οφείλει να επιστρέφει στην κοινωνία στο ύψος που απαιτείται για τον βιώσιμο μετασχηματισμό της οικονομίας και της ίδιας της κοινωνίας.

6. Δημόσια αγαθά και κοινωνική ιδιοκτησία

Η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, το νερό, οι μεταφορές και οι κρίσιμες ψηφιακές υποδομές δεν αποτελούν εμπορεύματα.

Συνιστούν θεμέλια της κοινωνικής συνοχής, παράγοντες μείωσης των ανισοτήτων και εργαλεία εθνικής αυτονομίας. Ως τέτοια οφείλουν να βρίσκονται υπό δημόσια και κοινωνική ιδιοκτησία, με δημοκρατικό έλεγχο, διαφάνεια και λογοδοσία.

Η εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών υπονομεύει τόσο την κοινωνική συνοχή όσο και την ίδια τη δυνατότητα της χώρας να χαράσσει ανεξάρτητη αναπτυξιακή στρατηγική.

7. Δημοκρατική και θεσμική ανασυγκρότηση

Η δημοκρατική αναγέννηση της χώρας αποτελεί όρο επιτυχίας κάθε σχεδίου αλλαγής.

Η κυριαρχία του λαού δεν μπορεί να περιορίζεται στην εκλογική διαδικασία ανά τετραετία. Απαιτεί θεσμούς δημοκρατικού σχεδιασμού της αξιοποίησης και κατανομής των εθνικών πόρων, κοινωνικού ελέγχου, λογοδοσίας, συμμετοχής, αποκέντρωσης και διαφάνειας.

Η κοινωνία πρέπει να αποκτήσει πραγματική δυνατότητα παρέμβασης στις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον της χώρας.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να περιορίζεται στο δικαίωμα επιλογής διαχειριστών της υπάρχουσας κατάστασης. Οφείλει να μετατραπεί σε δικαίωμα συμμετοχής στη διαμόρφωση της συλλογικής πορείας της κοινωνίας.

8. Η νέα γενιά στο επίκεντρο του κοινωνικού μετασχηματισμού

Καμία στρατηγική αλλαγής δεν μπορεί να είναι βιώσιμη χωρίς τη νέα γενιά.

Η μαζική μετανάστευση επιστημονικού δυναμικού, η στεγαστική κρίση, η επισφαλής εργασία και η δυσκολία συγκρότησης αυτόνομου σχεδίου ζωής αποτελούν ίσως την πιο χαρακτηριστική έκφραση της σημερινής κρίσης. Μια κοινωνία που εξάγει συστηματικά το πιο μορφωμένο και δημιουργικό τμήμα της νεολαίας της υπονομεύει τους ίδιους τους όρους αναπαραγωγής της.

Η παραμονή, η δημιουργική αξιοποίηση και η ενεργή συμμετοχή της νεολαίας δεν αποτελούν απλώς μια ακόμη πολιτική προτεραιότητα. Αποτελούν όρο επιβίωσης, ανανέωσης και ιστορικής συνέχειας της χώρας και της κοινωνίας.

Οι παραπάνω άξονες δεν συνιστούν ένα ολοκληρωμένο κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε μια απλή λίστα διεκδικήσεων. Οι άξονες αυτοί αποτελούν δομικά στοιχεία ενός ευρύτερου σχεδίου ιστορικής ανασυγκρότησης. Ενός σχεδίου που επιδιώκει να μεταβάλει όχι μόνο τις κυβερνητικές πολιτικές αλλά και τους ίδιους τους κοινωνικούς συσχετισμούς πάνω στους οποίους στηρίζεται το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης και εξουσίας.

Ένας Ορίζοντας Δεκαετίας

Τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε είναι πλέον υπαρξιακά. Αφορούν την κλιματική κρίση και την οικολογική καταστροφή, την οικονομία του πολέμου και τη στρατιωτικοποίηση των διεθνών σχέσεων, τη διεύρυνση της εκμετάλλευσης, την αποδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης και την υπονόμευση της δημοκρατικής κυριαρχίας.

Μπροστά σε αυτή την ιστορική πρόκληση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποσπασματική. Ούτε μπορεί να περιορίζεται στον επόμενο εκλογικό κύκλο.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι μια πορεία σε βάθος χρόνου. Μια διαδικασία διαμόρφωσης ενός νέου ιστορικού μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων ικανού να μετασχηματίσει τους κοινωνικούς συσχετισμούς, να ανασυγκροτήσει την παραγωγική βάση της χώρας, να ενισχύσει τη δημοκρατική κυριαρχία και να ανοίξει τον δρόμο για μια νέα ιστορική προοπτική.

Μια τέτοια προσπάθεια απαιτεί έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο: σαφή, κατανοητό και ειλικρινή, χωρίς διαρκείς εκπτώσεις στο όνομα της εκλογικής σκοπιμότητας.

Το πραγματικό ερώτημα που τίθεται σήμερα δεν είναι ποιο κόμμα θα κυβερνήσει μετά τις επόμενες εκλογές. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να συγκροτηθεί μέσα στην επόμενη δεκαετία μια κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία ικανή να αλλάξει την πορεία της χώρας.

Η δημοκρατική κυριαρχία, ο παραγωγικός μετασχηματισμός και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν μπορούν να οικοδομηθούν χωρίς ρήξεις με τις σχέσεις εξάρτησης που αναπαράγουν τη σημερινή πορεία της χώρας. Και οι ρήξεις προϋποθέτουν μια πλειοψηφία που θα αντιπαρατεθεί νικηφόρα στην εκμετάλλευση, στην εξάρτηση, στην πολεμική οικονομία και στην οικολογική καταστροφή.

Η Ελλάδα διαθέτει τους ανθρώπους, τη γνώση, τις παραγωγικές δυνατότητες και τη δημοκρατική παράδοση για να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η πολιτική βούληση για την συγκρότηση ενός νέου ιστορικού μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα μετατρέψει την ανάγκη σε σχέδιο, τη δυσαρέσκεια σε συλλογική δράση και την προσδοκία σε ιστορική προοπτική.

Από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα κριθεί όχι μόνο το μέλλον της Αριστεράς αλλά κυρίως το μέλλον της ίδιας της χώρας.

Μέλος του Δικτύου Think & Act Left

Πηγή – Εποχή

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy