Τέμπη: Το διαρκές τραύμα

Όση προσπάθεια και εάν έγινε για να παρουσιαστεί η πρωτοφανής στη μαζικότητά της αντίδραση της ελληνικής κοινωνία ως ένα είδος μαζικής ομαδικής παράκρουσης τροφοδοτημένης από έντεχνα ενορχηστρωμένες «θεωρίες συνωμοσίες» που διακινήθηκαν απλώς και μόνο για να πληγεί η κυβέρνηση, η αλήθεια είναι ότι η τραγωδία στα Τέμπη παραμένει μια ανοιχτή πληγή στη συλλογική συνείδηση, ένα γεγονός που δεν μπορεί ούτε να προσπεραστεί, ούτε να απωθηθεί.

Και αυτό γιατί τα Τέμπη ήταν μια στιγμή όπου η οικονομική και κοινωνική βία που βρίσκεται στον πυρήνα του «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού» ως τεχνολογίας εξουσίας, ήρθε στο προσκήνιο με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Μια μακρά ακολουθία αντιμετώπισης των δημόσιων υποδομών ταυτόχρονα ως «δημοσιονομικού κόστους» και ως πεδίου άσκησης επιχειρηματικών δραστηριοτήτων (και απορρόφησης δημόσιων και ιδιωτικών πόρων), επιμονής στην ιδιωτικοποίηση ως πανάκεια, αντιμετώπισης των προειδοποιήσεων για κινδύνους ως προσπάθεια υπονόμευσης του κυβερνητικού έργου, συγκεφαλαιώθηκε στο ίδιο το πολύ απλό γεγονός ότι δύο τρένα βρέθηκαν να κινούνται στα τυφλά, στην ίδια γραμμή, χωρίς κανένα σύστημα ασφαλείας, από τα πολλά που θα μπορούσαν να είχαν εγκατασταθεί, να είναι εκεί για να αποτρέψει την καταστροφή. Και αντίστοιχα, ένας βαθιά εμπεδωμένος κυνισμός ως προς τη διαχείριση της πολιτικής λογοδοσίας οδήγησε σε όλη την εσπευσμένη προσπάθεια η απόδοση ευθυνών να περιοριστεί στο «ατομικό λάθος» και μόνο.

Στην πραγματικότητα τα Τέμπη ήταν ακόμη μια απόδειξη του τρόπου λειτουργεί μια νεοφιλελεύθερη βιοπολιτική σε παγκόσμια κλίμακα και του πώς ορισμένες στιγμές γίνεται θανατοπολιτική καθώς διαρκώς παράγονται νέες ευαλωτότητες που δεν αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα, αλλά ως ένα αναγκαίο ρίσκο που θα πρέπει να αναλαμβάνουν οι κοινωνικοί δρώντες ως αναγκαίο τίμημα της οικονομικής ανάπτυξης.

Αυτό που διαρκώς οδυνηρά υπογραμμίζουν τα Τέμπη είναι ότι την ίδια ώρα που η ασφάλεια ανάγεται στην υποτίθεται μόνη πραγματική πολιτική υπόσχεση (σε αντίθεση με την ευημερία που πλέον επαφίεται στην ατομική επένδυση και επίδοση), η πραγματική διακινδύνευση, η πραγματική παραγωγή απειλών για τη ζωή αυξάνεται: από τους περιβαλλοντικούς κινδύνους και τις κοινωνικά παραγόμενες «φυσικές καταστροφές» έως το κόστος υγείας από μια ολοένα και πιο άνιση πρόσβαση στην πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη σε συνδυασμό με νέες αναδυόμενες κοινωνικά προσδιορισμένες απειλές (όπως φάνηκε στην πανδημία), και από την εμπορευματοποίηση των υποδομών έως τις απειλές από μια ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης, για να μην αναφερθούμε στη φαντασμαγορία μιας πολεμικής βίας που έχει προσπεράσει προ πολλού κάθε διάκριση μεταξύ μαχητών και αμάχων.

Τα Τέμπη ήταν μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή όπου κάποιες ζωές κατέστησαν, εκ των πραγμάτων, αναλώσιμες και φονεύσιμες, από μια οικονομική και πολιτική λογική, από ένα μοντέλο διακυβέρνησης που δεκαετίες προσπαθεί να μας πείσει ότι η ανεξέλεγκτη επέκταση της αγοράς είναι αναπόφευκτη, όποιο και εάν είναι το κόστος, και άρα θα πρέπει να ενστερνιστούμε πλήρως τη λογική ότι ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος δυνατός. Ακόμη και εάν αυτό σημαίνει το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να μας αφήσει χωρίς οξυγόνο…

Πηγή – in.gr

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy