ΣΧΟΛΙΟ: Όταν η δουλειά βρίσκει τη δικαίωσή της!

Υπάρχουν γκολ που απλώς γράφουν το όνομα ενός ποδοσφαιριστή στον πίνακα των σκόρερ. Και υπάρχουν γκολ που κουβαλούν μαζί τους ώρες ατελείωτης δουλειάς, θυσίες, αμφιβολίες, επιμονή και ανθρώπους που πίστεψαν πριν ακόμη έρθει η στιγμή της δικαίωσης.

Το γκολ του Λεωνίδα Κονομή στο παιχνίδι της Κύπρου απέναντι στην Αρμενία ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Για έναν 25χρονο αμυντικό, πολυθεσίτη και ακούραστο εργάτη των γηπέδων, αυτή η στιγμή δεν ήταν απλώς μια όμορφη ποδοσφαιρική στιγμή. Ήταν ένας μικρός σταθμός σε μια διαδρομή που χτίζεται καθημερινά, μακριά από τα φώτα, με ιδρώτα και επιμονή.

Ο Κονομής είναι από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να δείξουν τι σημαίνει να αγαπάς αυτό που κάνεις. Παίζει με πάθος. Διεκδικεί κάθε μπάλα σαν να είναι η τελευταία. Και, κυρίως, δεν σταματά να μαθαίνει.

Έχει επιλέξει να ακούει τους πιο έμπειρους, να κρατά ό,τι μπορεί από κάθε προπόνηση, από κάθε παιχνίδι, από κάθε άνθρωπο που έχει κάτι να του διδάξει. Γιατί γνωρίζει καλά πως το ταλέντο μπορεί να ανοίξει μια πόρτα, αλλά είναι η δουλειά αυτή που σε κρατά μέσα.

Και δουλειά έχει ρίξει πολλή.

Ώρες στα γήπεδα, επαναλήψεις, προσπάθεια, κούραση. Εκείνες οι στιγμές που κανείς δεν χειροκροτεί. Εκείνες που δεν υπάρχουν κάμερες και δημοσιεύματα. Εκεί ακριβώς χτίζεται ένας ποδοσφαιριστής.

Γι’ αυτό και όταν ήρθε το γκολ με την Εθνική, η χαρά ήταν μεγαλύτερη από ένα απλό πανηγύρισμα.

Ήταν η χαρά του ανθρώπου που βλέπει τους κόπους του να ανταμείβονται.

Ήταν, παράλληλα, μια δικαίωση και για όλους εκείνους που στάθηκαν δίπλα του. Για τους ανθρώπους που είδαν κάτι σε εκείνον πριν το δουν οι πολλοί. Για όσους πίστεψαν στο ταλέντο του, τον στήριξαν στις δύσκολες στιγμές και του έδωσαν τη δύναμη να συνεχίσει όταν ίσως τα πράγματα δεν ήταν πάντα εύκολα.

Κάποιοι πανηγυρίζουν ένα γκολ.

Άλλοι, όμως, βλέπουν μέσα σε αυτό χρόνια ολόκληρα.

Βλέπουν ένα παιδί που μεγάλωσε με το όνειρο του ποδοσφαίρου. Βλέπουν έναν ποδοσφαιριστή που δεν φοβήθηκε τη δουλειά. Βλέπουν έναν άνθρωπο που κατάλαβε πως τίποτα δεν χαρίζεται και πως κάθε ευκαιρία πρέπει να την κερδίζεις ξανά και ξανά.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο στοιχείο στην ιστορία του Λεωνίδα Κονομή.

Το ότι, ακόμη και τώρα που αρχίζουν να έρχονται οι στιγμές που περίμενε, δεν μοιάζει να ξεχνά από πού ξεκίνησε.

Η Εθνική, ο Απόλλωνας, τα γκολ, οι καλές εμφανίσεις, η αναγνώριση είναι όλα σημαντικά. Αλλά για έναν ποδοσφαιριστή που έχει μάθει να δουλεύει αθόρυβα, το μεγαλύτερο κέρδος είναι άλλο: να ξέρει μέσα του ότι άξιζε αυτή τη στιγμή.

Και οι άνθρωποι που τον πίστεψαν μπορούν πλέον να χαμογελούν λίγο πιο πλατιά.

Γιατί η πίστη τους δεν πήγε χαμένη.

Ο δρόμος, βέβαια, δεν τελειώνει εδώ. Ίσα-ίσα, τώρα αρχίζει να γίνεται ακόμη πιο απαιτητικός. Και αν υπάρχει κάτι που μπορεί να κρατήσει τον Κονομή σταθερό, είναι ακριβώς αυτό που τον έφερε μέχρι εδώ: η ταπεινότητα, η διάθεση να ακούει, να μαθαίνει και να δουλεύει.

Το ποδόσφαιρο έχει έναν δικό του τρόπο να επιστρέφει κάποτε όσα του δίνεις.

Μπορεί να αργεί.

Μπορεί να σε δοκιμάζει.

Αλλά όταν έρθει η στιγμή, το συναίσθημα είναι ανεκτίμητο.

Και εκείνο το γκολ απέναντι στην Αρμενία δεν ήταν απλώς ένα γκολ για τον Λεωνίδα Κονομή.

Ήταν ένα «άξιζε τον κόπο».

Ένα «συνεχίζουμε».

Και, πάνω απ’ όλα, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλους εκείνους που πίστεψαν σε αυτόν πριν έρθει η δικαίωση.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΩΝΙΔΟΥ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΔΡΩΝ
ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΠΡΟΥ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΟΝΟΜΗΣ

Πηγή – Supersport104

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ