Σοφία Κόπολα: Eυτυχώς που δεν μας έδιωξαν από το Τόκιο όταν γυρίζαμε το «Lost in Translation» – Η εξομολόγηση της σκηνοθέτιδας

Η Κόπολα μιλά για τις αυτοσχέδιες κινηματογραφικές λήψεις στο Τόκιο, τη μουσική που επέλεξε για τη «Μαρία Αντουανέτα» και τη συνεργασία της με τον Τιμ Μπάρτον.

Η Σοφία Κόπολα έχει δημιουργήσει ένα κινηματογραφικό σύμπαν στο οποίο η μοναξιά, η νεότητα, οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας και η αίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται έξω από τον κόσμο γύρω του αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Από το «The Virgin Suicides» μέχρι το «Lost in Translation» και το «Marie Antoinette», η σκηνοθέτις έχει διαμορφώσει ένα αναγνωρίσιμο προσωπικό ύφος, που εξακολουθεί να συνδέεται με νεότερες γενιές θεατών.

Σε μια συζήτηση με αναγνώστες , η Κόπολα μιλά για τη μητέρα της, τις αυτοσχέδιες κινηματογραφικές λήψεις στο Τόκιο, τη μουσική που επέλεξε για τη «Μαρία Αντουανέτα», τη συνεργασία της με τον Τιμ Μπάρτον όταν εκείνος βρισκόταν ακόμη στην αρχή της διαδρομής του, αλλά και τη σκηνή που δεν σκοπεύει να εξηγήσει ποτέ: το ψιθύρισμα του Μπιλ Μάρεϊ στη Σκάρλετ Γιόχανσον στο τέλος του «Lost in Translation».

Η επιρροή της μητέρας της

Μια 14χρονη επίδοξη σκηνοθέτις, η Τσέρι, τη ρωτά πώς την επηρέασαν οι επιτυχημένες γυναίκες της οικογένειάς της, σε ένα περιβάλλον όπου συχνά προβάλλονται περισσότερο οι διάσημοι άνδρες, όπως ο πατέρας της, Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Η απάντηση της σκηνοθέτιδας στρέφεται στη μητέρα της. Όπως λέει, έμαθε από εκείνη να παραμένει πιστή στον εαυτό της, να ακολουθεί τα ενδιαφέροντά της και να ανακαλύπτει την ομορφιά γύρω της. Η μητέρα της είχε την ικανότητα να παρατηρεί παράξενες, μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας, κάτι που, όπως παραδέχεται, έχει περάσει και στις δικές της ταινίες.

Η παρατήρηση αυτή φωτίζει ένα βασικό χαρακτηριστικό του κινηματογράφου της Κόπολα: την προσοχή σε όσα συχνά περνούν απαρατήρητα, στις χειρονομίες, στα αντικείμενα, στους χώρους και στις σιωπές που αποκαλύπτουν την ψυχολογία των χαρακτήρων.

Η ανάμνηση που θα κρατήσει για πάντα

Όταν καλείται να επιλέξει μία ευτυχισμένη ανάμνηση που θα ήθελε να διατηρήσει για πάντα, η Κόπολα αναφέρεται σε μια πρόσφατη γιορτή στις Βερσαλλίες, με αφορμή την επέτειο της «Μαρίας Αντουανέτας». Εκεί εμφανίστηκαν οι New Order και, όταν έπαιξαν το «Ceremony», τραγούδι που συνδέεται με το soundtrack της ταινίας, άναψαν τα φώτα.

Η σκηνοθέτις λέει ότι αισθάνεται πως αυτή θα είναι μία από τις αναμνήσεις στις οποίες θα επιστρέφει στο μέλλον όταν θα θέλει να θυμηθεί μια ευτυχισμένη στιγμή.

Δεν θα επέλεγε, ωστόσο, να διαγράψει κάποια άλλη ανάμνηση, ακόμη και αν ήταν επώδυνη. «Ακόμη και οι οδυνηρές αναμνήσεις αποτελούν μέρος αυτού που σε διαμορφώνει και από αυτές μαθαίνεις», εξηγεί.

Οι σκηνές που γυρίστηκαν χωρίς άδειες στο Τόκιο

Το «Lost in Translation», η ταινία του 2003 με τον Μπιλ Μάρεϊ και τη Σκάρλετ Γιόχανσον, γυρίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο Τόκιο. Η Κόπολα θυμάται ότι για το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής είχαν εξασφαλιστεί οι απαραίτητες άδειες. Υπήρχαν, ωστόσο, ορισμένες σκηνές για τις οποίες χρειάστηκε να κινηθούν πιο αυτοσχέδια.

Ανάμεσά τους ήταν οι λήψεις της Γιόχανσον στο μετρό, με πραγματικούς επιβάτες γύρω της, αλλά και ένα πλάνο από ψηλά στην περίφημη διασταύρωση της Σιμπούγια. Για να εξασφαλίσουν την εικόνα, μπήκαν σε ένα κατάστημα Starbucks με εξαιρετική θέα, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει άδεια για γύρισμα.

«Κλέψαμε μερικά πλάνα, στο πνεύμα του κινηματογράφου αντάρτικου», λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι χαίρεται που δεν τους έδιωξαν από την Ιαπωνία.

Οι πέντε έφηβες του «The Virgin Suicides»

Η Κόπολα αναφέρεται επίσης στα γυρίσματα της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της, «The Virgin Suicides» του 1999, και στη δυναμική που αναπτύχθηκε ανάμεσα στις πέντε νεαρές πρωταγωνίστριες.

Όπως εξηγεί, οι πρόβες περιλάμβαναν δραστηριότητες που τις βοηθούσαν να συνδεθούν μεταξύ τους σαν οικογένεια. Μαγείρευαν μαζί, περνούσαν χρόνο εκτός γυρισμάτων και σταδιακά ανέπτυξαν δεσμούς που συνέβαλαν στη δημιουργία της ατμόσφαιρας της ταινίας.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσει μία από τις ηθοποιούς για την προσωπικότητά της, αυτή θα ήταν η Τσέλσι Σουέιν, την οποία θυμάται ως την πιο εκκεντρική της παρέας.

Γιατί έβαλε post-punk στη «Μαρία Αντουανέτα»

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της «Μαρίας Αντουανέτας» του 2006 είναι το soundtrack, που συνδυάζει την ιστορική εποχή με μουσικές επιλογές από το post-punk και το new romantic. Η Κόπολα εξηγεί ότι, όταν άρχισε να διαβάζει το βιβλίο της Αντόνια Φρέιζερ για τη Γαλλίδα βασίλισσα, εντυπωσιάστηκε από το πόσο νέα ήταν.

Η Μαρία Αντουανέτα έφτασε στις Βερσαλλίες σε ηλικία 14 ετών και έγινε βασίλισσα περίπου στα 18. Η σκηνοθέτις ήθελε να αποτυπώσει ότι τόσο εκείνη όσο και ο Λουδοβίκος ήταν ουσιαστικά έφηβοι. Γι’ αυτό στράφηκε στη μουσική που άκουγε η ίδια στην εφηβεία της, ανάμεσα σε άλλα στους Bow Wow Wow και τον Άνταμ Αντ.

Η επιλογή δεν έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από όλους όταν κυκλοφόρησε η ταινία. Ορισμένοι θεατές ενοχλήθηκαν από τη χρήση σύγχρονης μουσικής σε ένα ιστορικό δράμα. Για την Κόπολα, ωστόσο, αυτή ακριβώς η σύνδεση των δύο κόσμων ήταν ο τρόπος να προσεγγίσει τη νεότητα της ηρωίδας και όχι να αναπαραστήσει απλώς μια ιστορική περίοδο.

Η Κέιτ Μος και το βίντεο των White Stripes

Η σκηνοθέτις θυμάται και το μουσικό βίντεο που γύρισε το 2003 για τη διασκευή των White Stripes στο «I Just Don’t Know What to Do With Myself». Στο βίντεο, η Κέιτ Μος χορεύει σε στύλο, σε μια εμφάνιση που το περιοδικό Rolling Stone έχει συμπεριλάβει στις πιο σέξι μουσικές εικόνες που έχουν γυριστεί.

Η Κόπολα δηλώνει ότι δεν γνώριζε αυτή την αξιολόγηση, αλλά τη βρίσκει κολακευτική. Η ιδέα, όπως λέει, ήταν δική της: πρότεινε στη Μος να συμμετάσχει, εκείνη δέχτηκε και το συγκρότημα συμφώνησε.

Ο Τιμ Μπάρτον πριν γίνει ο Τιμ Μπάρτον

Σε ηλικία περίπου 12 ετών, η Κόπολα συμμετείχε στην ταινία μικρού μήκους «Frankenweenie» του Τιμ Μπάρτον, το 1984, όταν ο σκηνοθέτης βρισκόταν ακόμη στην αρχή της πορείας του.

Θυμάται την εμπειρία ως ιδιαίτερα διασκεδαστική. Ο Μπάρτον μόλις είχε τελειώσει τις σπουδές του και συνήθιζε να της κάνει σκίτσα. Η ίδια είχε περάσει πολύ χρόνο στα κινηματογραφικά πλατό του πατέρα της, οπότε η συμμετοχή σε μια παραγωγή άλλου σκηνοθέτη ήταν μια ενδιαφέρουσα αλλαγή.

Η σχέση της με τα γυρίσματα δεν έχει χάσει τη γοητεία της με τα χρόνια. Όπως λέει, εξακολουθεί να επισκέπτεται κινηματογραφικά πλατό και να εντυπωσιάζεται από τη μαγεία του κινηματογράφου.

Οι 80 ώρες υλικού που τράβηξε η μητέρα της

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της «Μαρίας Αντουανέτας», η μητέρα της Κόπολα βρισκόταν συχνά στο πλατό και κατέγραφε στιγμές από την παραγωγή. Η παρουσία της λειτουργούσε καθησυχαστικά για τη σκηνοθέτιδα, καθώς τα γυρίσματα ήταν αγχωτικά.

Η μητέρα της ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα κοστούμια, τα φαγητά, τα λουλούδια και τις μικρές λεπτομέρειες της κατασκευής της ταινίας. Είχε συγκεντρώσει σχεδόν 80 ώρες υλικού, το οποίο η Κόπολα είχε ξεχάσει μέχρι πρόσφατα.

Όταν το ξαναείδε, ένιωσε ότι ανακάλυπτε ένα προσωπικό κινηματογραφικό ημερολόγιο, ένα οικογενειακό ντοκουμέντο που της επέτρεπε να επιστρέψει σε εκείνη την περίοδο. Δεν είχε φανταστεί ότι το υλικό θα μπορούσε κάποτε να αξιοποιηθεί με διαφορετικό τρόπο.

Το μυστικό του Μπιλ Μάρεϊ

Η τελευταία ερώτηση αφορά ένα από τα πιο συζητημένα κινηματογραφικά μυστήρια των τελευταίων δεκαετιών: τι ψιθυρίζει ο Μπομπ στη Σάρλοτ, την οποία υποδύεται η Σκάρλετ Γιόχανσον, στην τελευταία σκηνή του «Lost in Translation»;

Η Κόπολα δεν αποκαλύπτει την απάντηση. Προτιμά να υιοθετήσει τη θέση του Μπιλ Μάρεϊ, ο οποίος έχει πει ότι αυτό που ακούγεται στο τέλος της ταινίας αφορά αποκλειστικά τους δύο χαρακτήρες.

«Είναι κάτι που θα μείνει εντελώς μεταξύ τους», λέει η ίδια, αφήνοντας το μυστήριο άθικτο.

Πηγή – iefimerida

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy