Σε ασφυκτικό κλοιό ο Πούτιν – Ή καθολική επικράτηση (πράγμα αδύνατο) ή ατέρμονας πόλεμος: Αυτή είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα

Ο Ζελένσκι απευθυνόμενος στην 81η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ  τη περασμένη εβδομάδα απέρριψε τις υποδείξεις ότι οι μικρές εδαφικές παραχωρήσεις θα μπορούσαν να φέρουν το τέλος της ρωσικής εισβολής στη χώρα του. Τα σχόλια του Ζελένσκι αντικατοπτρίζουν την ευρεία αγανάκτηση στο Κίεβο για αυτό που πολλοί Ουκρανοί αισθάνονται ότι είναι η αποτυχία της Δύσης  να κατανοήσει την πραγματική κλίμακα των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών του δικτάτορα Πούτιν.

Οι προσπάθειες υπό την ηγεσία των ΗΠΑ για την αναβίωση των ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ του Κιέβου και της Μόσχας επικεντρώνονται επί του παρόντος σε περίπου 6000 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης  του Ντονέτσκ, τα οποία η Ρωσία δεν μπόρεσε να καταλάβει στρατιωτικά. Αν δοθεί στον δικτάτορα του Κρεμλίνου ο έλεγχος της περιοχής ” ακόμη και η περιοχή μας στο Ντονέτσκ δεν είναι αρκετή για αυτόν. Θέλει περισσότερες από τις πόλεις μας, την Οδησσό, το Χάρκοβο, το Ντνίπρο και άλλες», δήλωσε ο Ουκρανός ηγέτης”

Η ομιλία του Ζελένσκι στα Ηνωμένα Έθνη  ότι ο Πούτιν δεν χρειάζεται επιπλέον χιλιόμετρα, χρειάζεται την Ουκρανία. Χρειάζεται η Ουκρανία να είναι μέρος της Ρωσίας..

Οι εδαφικές παραχωρήσεις και το μεγάλο ερώτημα για την ειρήνη

Οι επικριτές της προσέγγισης των ΗΠΑ έχουν ισχυριστεί ότι ενώ ο Κούσνερ και ο Στιβ Βίτκοφ φαίνεται να βλέπουν τις διαπραγματεύσεις τους με το Κρεμλίνο ως μια γεωπολιτική συμφωνία ακινήτων, η ρωσική πλευρά βρίσκεται σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος. Όσον αφορά τον Πούτιν, η εισβολή στην Ουκρανία δεν είναι απλή αρπαγή γης ή συνοριακής διαμάχης, αλλά είναι μια ιστορική προσπάθεια να σβήσει την ουκρανική κρατική υπόσταση και να αναβιώσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια τερματισμού του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας πρέπει να ξεκινήσει με μια ειλικρινή εκτίμηση των ιστορικών παραληρημάτων και των αυτοκρατορικών αναθεματισμών που αποτελούν το θεμέλιο της γεωπολιτικής κοσμοθεωρίας του Πούτιν. Η πικρή αντίθεση του δικτάτορα του Κρεμλίνου στην ουκρανική κρατική υπόσταση αντανακλά τη βαθιά δυσαρέσκειά του για την πτώση της πρώην ΕΣΣΔ  την οποία έχει αναφέρει ως τον θάνατο της «ιστοκρατικής Ρωσίας».

Για τον Πούτιν, η Ουκρανία δεν είναι μόνο η πολυπληθέστερη από τις πολυάριθμες μη ρωσικές δημοκρατίες που αναδύονται από τα συντρίμμια της ΕΣΣΔ αλλά είναι πολιτιστικά, πνευματικά και ιστορικά αναφαίρετη από την ίδια τη Ρωσία. Η ανακατάληψη της Ουκρανίας είναι επομένως το κλειδί για την αντιστροφή της σοβιετικής κατάρρευσης, ενώ η περαιτέρω εδραίωση της ουκρανικής κρατικής υπόστασης απειλεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για το επόμενο στάδιο της υποχώρησης της Ρωσίας από την αυτοκρατορία. Αυτό έχει εμπνεύσει μια εμμονή με την καταστροφή της ανεξάρτητης Ουκρανίας που έχει φτάσει να ορίζει την αναθεωρητική ιδεολογία του Πούτιν και να κυριαρχεί σε ολόκληρη τη βασιλεία του.

Πολύ πριν ξεκινήσει η πλήρους κλίμακας εισβολή, ο Πούτιν ήταν ήδη διαβόητος επειδή επέμεινε ότι οι Ουκρανοί ήταν στην πραγματικότητα Ρώσοι («ένας λαός». Την παραμονή της εισβολής, δημοσίευσε ένα ολόκληρο δοκίμιο που επιχειρηματολογούσε κατά της νομιμότητας του ουκρανικού κράτους. Από το 2022, ο ρωσικός στρατός θέτει σε δράση αυτή την αποχωριστική αντιουκρανική ατζέντα.

Τα «ιστορικά ρωσικά εδάφη» και οι βλέψεις του Κρεμλίνου

Κυρίως, ο Πούτιν έχει πλαισιώσει την εισβολή του ως την επιστροφή των «ιστορικά ρωσικών εδαφών». Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να δημιουργήσει σοβαρή αμφιβολία για την ανθεκτικότητα οποιασδήποτε διευθέτησης με βάση τις τρέχουσες γραμμές του πολέμου. Μια συμφωνία που αντικατοπτρίζει τις σημερινές πραγματικότητες στο πεδίο της μάχης θα περιόριζε τα ρωσικά κέρδη σε περίπου 20% της Ουκρανίας, ενώ η υπόλοιπη χώρα θα παρέμενε πέρα από τον έλεγχο του Κρεμλίνου και θα ήταν ελεύθερη να συνεχίσει να εδραιώνει τη θέση της εντός του ευρύτερου δυτικού κόσμου. Αυτό θα θεωρηθεί στη Μόσχα ως μια μεγάλη ήττα, με τον Πούτιν να είναι καταδικασμένος να εισέλθει στη ρωσική ιστορία ως ο άνθρωπος που έχασε την Ουκρανία.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Sputnik/Mikhail Metzel/Pool via REUTERS

Σχεδόν τα πάντα σχετικά με την παρούσα στάση του Πούτιν δείχνουν ότι δεν έχει κανένα συμφέρον να τερματίσει τον πόλεμο και καμία πρόθεση να συνυπάρξει με μια ανεξάρτητη Ουκρανία.

Οι προτεινόμενοι όροι που περιγράφονται από αξιωματούχους του Κρεμλίνου θα αφήσουν την Ουκρανία διχοτομημένη, ανυπεράσπιστη και διεθνώς απομονωμένη, ενώ θα αποκαταστήσει επίσης τη ρωσική κυριαρχία σε βασικές πτυχές των εγχώριων υποθέσεων της χώρας. Ο μακρύς κατάλογος αιτημάτων της Μόσχας περιλαμβάνει την απαγόρευση της ένταξης στο ΝΑΤΟ και οποιασδήποτε άλλης στρατιωτικής συμμαχίας, μαζί με σημαντικούς περιορισμούς στο μέγεθος και τις δυνατότητες του ουκρανικού στρατού. Δεν απαιτεί πολλή φαντασία για να προβλέψουμε τι σκοπεύει να κάνει ο Πούτιν εάν επιτύχει να αφοπλίσει την Ουκρανία με αυτόν τον τρόπο.

Η σφοδρή αντίθεση του Πούτιν σε μια μεταπολεμική ευρωπαϊκή στρατιωτική παρουσία στο ουκρανικό έδαφος είναι παρόμοια αποκαλυπτική. Πρόσφατα δήλωσε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία θα σήμαινε «πόλεμο με τη Ρωσία». Δεδομένης της μακροχρόνιας παρουσίας σημαντικών ευρωπαϊκών δυνάμεων στις έξι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ που συνορεύουν με τη Ρωσία, οι αντιρρήσεις του Πούτιν δεν έχουν νόημα από μια καθαρά στρατιωτική προοπτική. Αντίθετα, οι τακτικές εκφοβισμού του είναι μια σαφής ένδειξη ότι σκοπεύει να ολοκληρώσει την κατάκτηση της Ουκρανίας και δεν θέλει καν συμβολικούς αριθμούς ευρωπαϊκών στρατευμάτων να σταθούν εμπόδιο.

Ενώ η ευρεία ιστορική πλαισίωση του Πούτιν για την εισβολή του στην Ουκρανία καθιστά μια συμβιβαστική ειρήνη ουσιαστικά αδύνατη, υπάρχουν επίσης ισχυρές πρακτικές εκτιμήσεις που τον πιέζουν να πολεμήσει. Μια κατάπαυση του πυρός θα αμφισβητούσε αυτόν τον μιλιταριστικό μετασχηματισμό και θα αποτελούσε άμεση απειλή για τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά θεμέλια του καθεστώτος Πούτιν.

Κλιμάκωση αντί ειρήνης; Το δύσκολο επόμενο βήμα

Ο Πούτιν είναι επίσης χωρίς αμφιβολία πρόθυμος να καθυστερήσει την επιστροφή από την Ουκρανία περισσότερων από μισό εκατομμύριο κακοποιημένων Ρώσων στρατιωτών, των οποίων η παρουσία στο εσωτερικό μέτωπο θα μπορούσε εύκολα να γίνει πηγή εγχώριας αποσταθεροποίησης. Οι βετεράνοι του πολέμου της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στην άνοδο της ανομίας εν μέσω της διάλυσης της ΕΣΣΔ κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Κανείς στη Μόσχα δεν επιθυμεί να διακινδυνεύσει μια επανάληψη.

Η αποφασιστικότητα του Πούτιν να εξαφανίσει την Ουκρανία από τον χάρτη και η εξάρτηση του καθεστώτος του από τις τρέχουσες συνθήκες εν καιρώ πολέμου καθιστούν την περαιτέρω κλιμάκωση μια πολύ πιο ρεαλιστική προοπτική από την ειρήνη.

Πηγή – Ελεύθερος Τύπος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ