Από τα σχολεία των εργατικών συνοικιών στους δρόμους της Γαλλίας – Μια νέα γενιά αρνείται να μείνει σιωπηλή

Δεν είναι υπουργός. Δεν είναι βουλευτής. Δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός.

Είναι 19 ετών.

Ο Ριάντ Ρανί, πρόεδρος της Union Syndicale Lycéenne (USL), μέσα σε λίγες μόλις ημέρες έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του μαθητικού κινήματος που εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη Γαλλία.

Γεννημένος στη Ρουμπέ, σε εργατική συνοικία, και μεγαλωμένος στο Βατρέλος, ο Ρανί βρέθηκε ξαφνικά από τις μαθητικές κινητοποιήσεις στα τηλεοπτικά στούντιο και από τα μπλόκα των σχολείων στις συναντήσεις με την πολιτική ηγεσία της χώρας.

Ο ίδιος, ωστόσο, αποφεύγει τον χαρακτηρισμό «ηγέτης».

«Δεν είμαι μια φιγούρα. Είμαι ένας συνδικαλιστικός υπεύθυνος που μεταφέρει τα αιτήματα των μαθητών», έχει δηλώσει.

Όταν το σχολείο γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας

Το κίνημα δεν ξεκίνησε από κάποιο κομματικό επιτελείο.

Ξεκίνησε από τα ίδια τα σχολεία.

Ελλείψεις εκπαιδευτικών, καθηγητές που δεν αντικαθίστανται, υπερπλήρεις τάξεις, απαρχαιωμένες εγκαταστάσεις, εξαντλητικά ωράρια, έλλειψη προσωπικού και κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά και η πίεση του Parcoursup, του συστήματος εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Αυτά είναι μερικά από τα προβλήματα που καταγγέλλουν οι μαθητές.

Στις 21 Σεπτεμβρίου, οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από ένα λύκειο στο Créteil, στα νοτιοανατολικά του Παρισιού. Μέσα σε λίγες ημέρες εξαπλώθηκαν σε εκατοντάδες σχολεία.

Στις 29 Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Παιδείας, δράσεις είχαν καταγραφεί σε περίπου 410 λύκεια. Τις επόμενες ημέρες το κίνημα συνέχισε να μεγαλώνει. (Le Monde.fr)

Και στις 6 Οκτωβρίου η κινητοποίηση πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, με περισσότερους από 250.000 ανθρώπους να συμμετέχουν στις πανεθνικές διαδηλώσεις, σύμφωνα με στοιχεία που μεταδόθηκαν από το Associated Press. (AP News)

«Δεν είχαμε καθηγητή για μήνες»

Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν πραγματικές ιστορίες.

Ο Ρανί έχει περιγράψει την περίπτωση μαθήτριας που έμεινε χωρίς καθηγητή Γαλλικών για επτά μήνες, ενώ στο τέλος της χρονιάς έπρεπε να εξεταστεί στο συγκεκριμένο μάθημα.

Για τους μαθητές, αυτό δεν είναι απλώς ένα εκπαιδευτικό πρόβλημα.

Είναι ζήτημα ισότητας.

Γιατί άλλο σχολείο είναι ένα λύκειο σε μια εύπορη περιοχή του Παρισιού και άλλο ένα σχολείο σε μια εργατική συνοικία ή στα προάστια.

Οι ίδιοι οι μαθητές μιλούν για ένα εκπαιδευτικό σύστημα δύο ταχυτήτων.

Και η ανισότητα αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν οι οικογένειες που δεν έχουν οικονομική δυνατότητα να καλύψουν ιδιωτική εκπαίδευση εξαρτώνται αποκλειστικά από το δημόσιο σχολείο.

«Δεν μας χειραγωγεί κανείς»

Η κυβέρνηση και ορισμένοι πολιτικοί έχουν υποστηρίξει ότι το κίνημα χρησιμοποιείται ή υποκινείται από πολιτικές δυνάμεις.

Ο Ρανί απορρίπτει αυτή την εικόνα.

Έχει δηλώσει ότι είναι αριστερός και έχει συμμετάσχει ως συνδικαλιστής σε ψηφοδέλτιο της Αριστεράς στις δημοτικές εκλογές, όμως αρνείται ότι αυτό σημαίνει πως το μαθητικό κίνημα αποτελεί κομματικό δημιούργημα. (Le Monde.fr)

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.

Αριστερές οργανώσεις έχουν στηρίξει τις κινητοποιήσεις, ενώ υπάρχουν και οργανωμένοι ακτιβιστές που συμμετέχουν στις δράσεις. Παράλληλα, όμως, ρεπορτάζ του γαλλικού Τύπου καταγράφουν ότι η εξάπλωση του κινήματος μέσω των κοινωνικών δικτύων και από σχολείο σε σχολείο έχει παίξει σημαντικό ρόλο. (Le Monde.fr)

Το ίδιο το μαθητικό κίνημα, επομένως, δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά μέσα από την κομματική πολιτική.

Και απέναντι στους μαθητές, η αστυνομία

Όσο το κίνημα μεγαλώνει, μεγαλώνει και η ένταση.

Οι κινητοποιήσεις δεν είναι όλες ειρηνικές. Έχουν καταγραφεί επεισόδια, ζημιές, πυρκαγιές και συγκρούσεις με την αστυνομία.

Όμως παράλληλα έχουν καταγραφεί και σοβαρές καταγγελίες για αστυνομική βία.

Στις τελευταίες ημέρες έχουν τραυματιστεί μαθητές, εκπαιδευτικοί και αστυνομικοί, ενώ χιλιάδες άνθρωποι έχουν προσαχθεί ή συλληφθεί. Οι αρχές υποστηρίζουν ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν τα περιστατικά βίας, ενώ οργανώσεις και διαδηλωτές καταγγέλλουν δυσανάλογη χρήση αστυνομικής βίας απέναντι σε ανήλικους. (The Guardian)

Ο Ρανί, από την πλευρά του, έχει ζητήσει από τους μαθητές να παραμείνουν ψύχραιμοι και να συνεχίσουν να διεκδικούν τα αιτήματά τους.

Μια γενιά που αρνείται να περιμένει

Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο αυτής της κινητοποίησης δεν είναι μόνο ο αριθμός των διαδηλωτών.

Είναι η ηλικία τους.

Πρόκειται για νέους ανθρώπους που ακόμη βρίσκονται στο σχολείο και ήδη αισθάνονται ότι το μέλλον τους καθορίζεται από αποφάσεις στις οποίες δεν έχουν λόγο.

Βλέπουν τις ελλείψεις στα σχολεία.

Βλέπουν την κοινωνική ανισότητα.

Βλέπουν την πίεση της εκπαίδευσης και της αγοράς εργασίας.

Και ταυτόχρονα βλέπουν ένα πολιτικό σύστημα που τους ζητά να περιμένουν.

Να περιμένουν να τελειώσουν το σχολείο.

Να περιμένουν να μπουν στο πανεπιστήμιο.

Να περιμένουν να βρουν δουλειά.

Να περιμένουν να αποκτήσουν δικαιώματα.

Η απάντηση αυτής της γενιάς μοιάζει να είναι απλή:

Δεν θα περιμένουμε άλλο.

Το σχολείο δεν είναι απλώς ένα κτίριο

Η σύγκρουση στη Γαλλία ξεπερνά τα ζητήματα των σχολικών υποδομών.

Το δημόσιο σχολείο αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς κοινωνικής ισότητας.

Όταν υποχρηματοδοτείται, όταν οι εκπαιδευτικοί δεν επαρκούν, όταν οι μαθητές των φτωχότερων περιοχών λαμβάνουν λιγότερες ευκαιρίες από τους συνομηλίκους τους στις πλουσιότερες περιοχές, τότε η κοινωνική ανισότητα αναπαράγεται μέσα στην ίδια την εκπαίδευση.

Και όταν οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους, το ζήτημα παύει να είναι μόνο εκπαιδευτικό.

Γίνεται κοινωνικό.

Γίνεται πολιτικό.

Επίλογος: Μια γενιά που σηκώνει το κεφάλι

Ο Ριάντ Ρανί μπορεί αύριο να μην βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα.

Μπορεί να εμφανιστεί ένας άλλος μαθητής, μια άλλη φωνή, ένα άλλο πρόσωπο.

Γιατί το πραγματικό ζήτημα δεν είναι ένα πρόσωπο.

Είναι μια ολόκληρη γενιά.

Μια γενιά που μεγαλώνει μέσα σε μια κοινωνία όπου η εκπαίδευση, η στέγαση, η εργασία και η αξιοπρέπεια δεν θεωρούνται πάντα αυτονόητα δικαιώματα.

Και όταν οι νέοι άνθρωποι αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι τα προβλήματά τους δεν είναι προσωπικές αποτυχίες αλλά κοινωνικά προβλήματα, τότε κάτι αλλάζει.

Το μήνυμα από τους δρόμους της Γαλλίας είναι σαφές:

Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν ένα σχολείο που να τους αντιμετωπίζει ως ανθρώπους και όχι ως αριθμούς.

Και ίσως το πιο σημαντικό μάθημα αυτών των ημερών να μην βρίσκεται μέσα σε καμία σχολική αίθουσα.

Βρίσκεται στους δρόμους.

Εκεί όπου μια νέα γενιά μαθαίνει ότι τα δικαιώματα δεν χαρίζονται.

Διεκδικούνται.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy