Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι μόνο για σένα;

Υπάρχει μια ερώτηση που φαίνεται απλή, μέχρι να προσπαθήσεις πραγματικά να την απαντήσεις.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι μόνο για σένα;

Όχι για τα παιδιά σου.
Όχι για τον άνθρωπό σου.
Όχι για τη δουλειά.
Όχι επειδή έπρεπε.
Όχι επειδή κάποιος σε περίμενε.

Για σένα.

Μεγαλώνουμε και, κάπου στην πορεία, η ζωή γεμίζει «πρέπει».

Πρέπει να ξυπνήσω. Πρέπει να προλάβω. Πρέπει να δουλέψω. Πρέπει να απαντήσω. Πρέπει να πληρώσω. Πρέπει να φροντίσω. Πρέπει να είμαι δυνατός. Πρέπει να είμαι εκεί.

Και είμαστε.

Για όλους.

Το παράξενο είναι ότι συνήθως δεν συμβαίνει κάτι δραματικό. Δεν ξυπνάμε ένα πρωί και αποφασίζουμε ότι από σήμερα θα βάλουμε τον εαυτό μας τελευταίο.

Γίνεται λίγο λίγο.

Ακυρώνεις εκείνον τον καφέ γιατί δεν προλαβαίνεις. Αναβάλλεις εκείνο το ταξίδι για «κάποια άλλη φορά». Σταματάς κάτι που αγαπούσες γιατί δεν υπάρχει χρόνος. Αγοράζεις πρώτα ό,τι χρειάζονται οι άλλοι. Ακούς τα προβλήματα όλων και ξεχνάς να ρωτήσεις τον εαυτό σου πώς είναι.

Και συνεχίζεις.

Μέχρι που μια μέρα μπορεί να συνειδητοποιήσεις κάτι παράξενο:

Ξέρεις πολύ καλά τι χρειάζονται όλοι γύρω σου, αλλά δυσκολεύεσαι να θυμηθείς τι θέλεις εσύ.

Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο αθόρυβα πράγματα που μας συμβαίνουν μεγαλώνοντας.

Δεν χάνουμε απαραίτητα τον εαυτό μας.

Απλώς τον αναβάλλουμε.

«Όταν τελειώσω με αυτό…»

«Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά…»

«Όταν ηρεμήσει η δουλειά…»

«Όταν έχω περισσότερα χρήματα…»

«Όταν βρω χρόνο…»

Μόνο που η ζωή έχει ένα κακό συνήθειο και πάντα βρίσκει κάτι καινούργιο για να βάλει στη θέση αυτού που μόλις τελείωσε.

Και ο χρόνος που περιμένουμε να περισσέψει, συνήθως δεν περισσεύει ποτέ.

Ίσως λοιπόν το να κάνεις κάτι για σένα να μην είναι εγωισμός.

Ίσως να είναι ένας καφές μόνος σου χωρίς να κοιτάζεις το ρολόι. Μια βόλτα χωρίς προορισμό. Ένα βιβλίο. Ένα ταξίδι. Μισή ώρα σιωπής. Ένα «όχι» εκεί που τόσα χρόνια έλεγες «ναι». Ένα καινούργιο ξεκίνημα στα 30, στα 46, στα 60 ή στα 70.

Μπορεί ακόμη να είναι το δικαίωμα να μην κάνεις απολύτως τίποτα.

Χωρίς ενοχές.

Γιατί κάπου μπερδέψαμε την αγάπη με τη διαρκή προσφορά και την αξία μας με το πόσο χρήσιμοι είμαστε στους άλλους.

Όμως είμαστε κάτι περισσότερο από τις υποχρεώσεις μας.

Πριν γίνουμε γονείς, σύντροφοι, εργαζόμενοι, επαγγελματίες, φίλοι, άνθρωποι που «τα καταφέρνουν», ήμασταν απλώς εμείς.

Με πράγματα που μας έκαναν να γελάμε. Με όνειρα που δεν χρειάζονταν δικαιολογία. Με μουσικές που δυναμώναμε. Με μέρη που θέλαμε να δούμε. Με ανθρώπους που θέλαμε να γνωρίσουμε. Με μικρές χαρές που δεν έπρεπε να έχουν κανέναν απολύτως σκοπό.

Ίσως μερικά από αυτά να άλλαξαν.

Ίσως όμως κάποια να είναι ακόμη εκεί και να περιμένουν.

Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψεις τη ζωή που έχτισες για να ξαναβρείς τον εαυτό σου.

Χρειάζεται απλώς, πού και πού, να θυμάσαι να τον συμπεριλαμβάνεις μέσα σε αυτήν.

Γι’ αυτό σήμερα δεν θα σου πω να αλλάξεις ζωή.

Θα σου αφήσω μόνο μία ερώτηση.

Φαντάσου ότι αύριο ξυπνάς και κάποιος σου χαρίζει μία ολόκληρη μέρα.

Δεν σε χρειάζεται κανείς.

Δεν χρωστάς τίποτα σε κανέναν.

Δεν έχεις δουλειά, τηλέφωνα, υποχρεώσεις, ραντεβού ή εκκρεμότητες.

Είκοσι τέσσερις ώρες που ανήκουν αποκλειστικά σε σένα.

Θα ήξερες τι να τις κάνεις;

Κι αν δυσκολεύεσαι να απαντήσεις, ίσως αυτή να είναι η απάντηση που έψαχνες.

της Σταυρούλας Μιλτιάδου

Πηγή – Pafospress

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ