«Πού είναι το κράτος;» – Μητέρα καταγγέλλει κενά στη φροντίδα παιδιών με διατροφικές διαταραχές

Συγκλονιστική έκκληση προς την Πολιτεία απευθύνει μητέρα παιδιού που αντιμετωπίζει διατροφική διαταραχή, καταγγέλλοντας σοβαρά κενά στην εξειδικευμένη φροντίδα και υποστήριξη των ασθενών μετά την ενηλικίωσή τους. Μέσα από επιστολή που έλαβε το Dialogos, ζητά τη δημιουργία εξειδικευμένου κέντρου στην Κύπρο, με δυνατότητα εντατικής θεραπείας και 24ωρης παρακολούθησης όπου χρειάζεται.

«Επειδή ένα παιδί γίνεται 18 ετών, σταματά να χρειάζεται βοήθεια; Εξαφανίζεται η ασθένειά του;».

Με αυτά τα ερωτήματα, μια μητέρα περιγράφει την αγωνία που βιώνει για το μέλλον του παιδιού της και απευθύνει δημόσια έκκληση προς τους αρμόδιους για ουσιαστική αντιμετώπιση των αναγκών των ανθρώπων που υποφέρουν από διατροφικές διαταραχές.

Σε επιστολή που έφτασε στο Dialogos, η μητέρα καταγγέλλει ότι οι οικογένειες βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρές δυσκολίες στην εξεύρεση εξειδικευμένης φροντίδας, ιδιαίτερα όταν οι ασθενείς ενηλικιώνονται και εξακολουθούν να χρειάζονται εντατική θεραπευτική υποστήριξη.

Η μητέρα τονίζει ότι οι διατροφικές διαταραχές δεν εξαφανίζονται με τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας.

Όπως επισημαίνει, πρόκειται για σοβαρές ασθένειες που μπορούν να επηρεάσουν δραματικά τη σωματική και ψυχική υγεία, την κοινωνική ζωή και την καθημερινότητα των ασθενών.

«Πού είναι το κράτος όταν ένα παιδί ενηλικιώνεται, αλλά εξακολουθεί να χρειάζεται εξειδικευμένη φροντίδα και στήριξη;», διερωτάται.

Η ίδια περιγράφει την αγωνία των γονέων που προσπαθούν καθημερινά να στηρίξουν τα παιδιά τους, χωρίς πάντοτε να γνωρίζουν πού μπορούν να απευθυνθούν όταν απαιτείται πιο εντατική θεραπεία.

Κεντρικό αίτημα της επιστολής αποτελεί η δημιουργία εξειδικευμένου κέντρου αντιμετώπισης διατροφικών διαταραχών στην Κύπρο, το οποίο να καλύπτει και τις ανάγκες ενηλίκων.

Σύμφωνα με τη μητέρα, η υφιστάμενη υποστήριξη δεν επαρκεί για όλες τις περιπτώσεις, καθώς ορισμένοι ασθενείς χρειάζονται συστηματική και πολυεπίπεδη θεραπευτική παρέμβαση.

Όπως εξηγεί, μια εβδομαδιαία επίσκεψη σε ειδικό ή η συμμετοχή σε ομάδα στήριξης μπορεί να είναι βοηθητική, αλλά δεν καλύπτει απαραίτητα τις ανάγκες ανθρώπων που χρειάζονται εντατική παρακολούθηση.

Ζητά, μεταξύ άλλων, πρόσβαση σε εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα, ψυχολογική θεραπεία, διατροφική υποστήριξη και ασφαλές θεραπευτικό περιβάλλον, ακόμη και σε 24ωρη βάση όταν αυτό κρίνεται ιατρικά απαραίτητο.

Ιδιαίτερα φορτισμένη είναι η αναφορά της στις οικογένειες, οι οποίες, όπως καταγγέλλει, αναγκάζονται να επωμίζονται μεγάλο μέρος της φροντίδας.

«Οι γονείς δεν μπορούν να αντικαταστήσουν μια ολόκληρη θεραπευτική ομάδα», υπογραμμίζει.

Περιγράφει οικογένειες που ζουν με τον φόβο για την υγεία των παιδιών τους, αναζητώντας διαρκώς λύσεις και προσπαθώντας να διαχειριστούν καταστάσεις που απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις.

Θέτει μάλιστα το ερώτημα κατά πόσο οι γονείς θα πρέπει να αναγκάζονται να αναζητούν θεραπευτικές επιλογές στο εξωτερικό, όταν οι ανάγκες δεν μπορούν να καλυφθούν στην Κύπρο.

Η επιστολή περιλαμβάνει έντονη κριτική για τις καθυστερήσεις που, σύμφωνα με τη μητέρα, παρατηρούνται στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Υποστηρίζει ότι εδώ και χρόνια συζητείται η ανάγκη δημιουργίας εξειδικευμένης δομής, χωρίς να έχει δοθεί η λύση που ζητούν οι οικογένειες.

«ΝΤΡΟΠΗ να υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν βοήθεια και να μην έχουν πού να απευθυνθούν!», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η μητέρα ζητά από την Πολιτεία να προχωρήσει πέρα από τις διακηρύξεις, με συγκεκριμένες αποφάσεις και σαφές χρονοδιάγραμμα.

Η επιστολή αναδεικνύει την ανάγκη να διευκρινιστεί ποιες εξειδικευμένες υπηρεσίες είναι σήμερα διαθέσιμες στην Κύπρο για ενήλικες με διατροφικές διαταραχές και ποια επίπεδα φροντίδας μπορούν να προσφέρουν.

Παράλληλα, προκύπτουν ερωτήματα για τη δυνατότητα νοσηλείας ή εντατικής παρακολούθησης, τις διαδικασίες παραπομπής, την κάλυψη μέσω ΓεΣΥ και τις επιλογές που έχουν οι ασθενείς όταν απαιτείται θεραπεία η οποία δεν μπορεί να παρασχεθεί σε εξωτερική βάση.

Ειδικότερα, οι αρμόδιοι καλούνται να ξεκαθαρίσουν εάν υπάρχει σχεδιασμός για δημιουργία εξειδικευμένου κέντρου, σε ποιο στάδιο βρίσκεται και πότε θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Κλείνοντας την επιστολή της, η μητέρα τονίζει ότι το αίτημά της δεν αφορά μόνο το δικό της παιδί, αλλά όλους τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν διατροφικές διαταραχές και τις οικογένειές τους.

«Δεν ζητούμε χάρη. Δεν ζητούμε προνόμια. Ζητούμε το αυτονόητο: πρόσβαση σε κατάλληλη θεραπεία, αξιοπρεπή φροντίδα και πραγματική στήριξη».

Ως μητέρα, απαιτώ να ακουστεί επιτέλους η φωνή των παιδιών που υποφέρουν από διατροφικές διαταραχές!
Δεν γράφω αυτή την επιστολή απλώς για να εκφράσω ένα παράπονο. Γράφω ως μητέρα που βιώνει την αγωνία, τον φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον του παιδιού της. Ως μητέρα που θέλει να βλέπει το παιδί της να έχει την ευκαιρία να ζήσει, να χαμογελάσει, να προχωρήσει στη ζωή του και να μην είναι φυλακισμένο μέσα στην ασθένειά του.
Και αναρωτιέμαι: Πού είναι το κράτος όταν ένα παιδί ενηλικιώνεται, αλλά εξακολουθεί να χρειάζεται εξειδικευμένη φροντίδα και στήριξη;
Επειδή ένα παιδί γίνεται 18 ετών, σταματά να χρειάζεται βοήθεια; Εξαφανίζεται η ασθένειά του; Σταματούν οι εμμονές, ο φόβος, το άγχος και η καθημερινή μάχη με το φαγητό; Φυσικά και όχι!
Οι διατροφικές διαταραχές είναι σοβαρές ασθένειες που δεν γνωρίζουν ηλικιακά όρια. Μπορούν να καταστρέψουν την υγεία, να απομονώσουν τον άνθρωπο, να τον οδηγήσουν στην κατάθλιψη και να στερήσουν από νέους ανθρώπους τη χαρά και την ελπίδα για το μέλλον.
Κι όμως, στην Κύπρο, οι οικογένειες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα τεράστιο κενό φροντίδας. Όταν ένας νέος άνθρωπος χρειάζεται εντατική θεραπεία, καθημερινή υποστήριξη ή ακόμη και 24ωρη παρακολούθηση, πού μπορεί να απευθυνθεί; Πού θα βρει ασφάλεια; Πού θα βρει τους ειδικούς που χρειάζεται για να μπορέσει να αντιμετωπίσει αυτή την ασθένεια;
Πρέπει οι γονείς να αναζητούν λύσεις στο εξωτερικό για να σώσουν και να στηρίξουν τα παιδιά τους; Πρέπει να παλεύουν μόνοι τους, χωρίς να ξέρουν πού να στραφούν;
Εδώ και χρόνια γίνονται συζητήσεις για τη δημιουργία ενός εξειδικευμένου κέντρου. Έχουν εκφραστεί ανάγκες, έχουν ακουστεί φωνές, έχουν γίνει εκκλήσεις. Πόσο ακόμη πρέπει να περιμένουμε; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβουν οι αρμόδιοι ότι αυτή η ανάγκη είναι πραγματική και επείγουσα;
Μια επίσκεψη την εβδομάδα ή η συμμετοχή σε μια ομάδα στήριξης μπορεί να βοηθά, αλλά δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες όλων των ασθενών. Υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται πολύ περισσότερα: εξειδικευμένη ιατρική παρακολούθηση, ψυχολογική θεραπεία, διατροφική υποστήριξη και ένα ασφαλές περιβάλλον φροντίδας, ακόμη και σε 24ωρη βάση, όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο.
Οι γονείς δεν μπορούν να αντικαταστήσουν μια ολόκληρη θεραπευτική ομάδα. Δεν είναι δυνατόν να σηκώνουν μόνοι τους όλο αυτό το βάρος, ενώ ταυτόχρονα βλέπουν τα παιδιά τους να υποφέρουν και να αγωνίζονται καθημερινά.
ΝΤΡΟΠΗ να υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν βοήθεια και να μην έχουν πού να απευθυνθούν! ΝΤΡΟΠΗ να μιλάμε για την ψυχική υγεία και την προστασία των νέων, όταν εξακολουθούν να υπάρχουν τέτοια κενά στη φροντίδα τους!
Πίσω από κάθε περιστατικό υπάρχει ένας άνθρωπος. Ένα παιδί, ένας νέος, μια κόρη ή ένας γιος. Υπάρχει μια οικογένεια που αγωνιά, που ξενυχτά, που φοβάται και που προσπαθεί με όλες της τις δυνάμεις να κρατήσει τον άνθρωπό της ασφαλή.
Δεν ζητούμε χάρη. Δεν ζητούμε προνόμια. Ζητούμε το αυτονόητο: πρόσβαση σε κατάλληλη θεραπεία, αξιοπρεπή φροντίδα και πραγματική στήριξη για κάθε άνθρωπο που υποφέρει από διατροφική διαταραχή.
Ζητούμε τη δημιουργία ενός εξειδικευμένου κέντρου στην Κύπρο, το οποίο να καλύπτει και τους ενήλικες, να διαθέτει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό και να παρέχει διαφορετικά επίπεδα φροντίδας, συμπεριλαμβανομένης της 24ωρης υποστήριξης όπου είναι αναγκαία.
Ζητούμε συγκεκριμένες αποφάσεις, σαφές χρονοδιάγραμμα και ουσιαστική ενημέρωση. Όχι άλλες συζητήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Όχι άλλες υποσχέσεις που χάνονται στον χρόνο.
Η ενηλικίωση δεν πρέπει να σημαίνει εγκατάλειψη. Η ασθένεια δεν σταματά στα 18. Και κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να μένει μόνος επειδή δεν υπάρχει η κατάλληλη δομή για να τον στηρίξει.
Απευθύνομαι σε όλους τους αρμόδιους και τους καλώ να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν χαθούν κι άλλες πολύτιμες ευκαιρίες για θεραπεία και αποκατάσταση.
Ας κοιτάξουμε επιτέλους αυτούς τους ανθρώπους με ανθρωπιά. Ας ακούσουμε τις οικογένειές τους. Ας δώσουμε σε αυτούς τους νέους την ευκαιρία να ξαναβρούν τη ζωή τους.
Φτάνει πια η αδιαφορία. Φτάνει πια η αναμονή. Τα παιδιά μας αξίζουν φροντίδα, όχι εγκατάλειψη. Αξίζουν ελπίδα, όχι αδιέξοδα.
Με την ελπίδα ότι αυτή η φωνή δεν θα αγνοηθεί ξανά,

Μια μητέρα που αγωνίζεται για το παιδί της και για όλα τα παιδιά που χρειάζονται βοήθεια.

Πηγή – Διάλογος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy