ΝΙκ Κέιβ & Πι Τζέι Χάρβεϊ: H χημεία, ο χωρισμός και η μουσική παρακαταθήκη ενός θυελλώδη έρωτα

Με αφορμή τα γενέθλια του Νικ Κέιβ, που γεννήθηκε σαν σήμερα, 22 Σεπτεμβρίου 1957, θυμόμαστε έναν από τους πιο πολυσυζητημένους και ιδιαίτερους έρωτες στην ιστορία της alternative rock σκηνής.

Ο Αυστραλός τραγουδοποιός και η μουσικός και τραγουδίστρια Πόλυ Τζιν Χάρβεϊ δεν υπήρξαν ποτέ ένα από τα… κλασικά ζευγάρια του θεάματος. Ήταν δύο σκοτεινές, έντονες και βαθιά δημιουργικές προσωπικότητες, δύο άνθρωποι που συναντήθηκαν μουσικά, ερωτεύτηκαν μέσα σε ένα music video και, όταν η σχέση τους τελείωσε, το χρονικό του έρωτά τους μετουσιώθηκε σε μελωδίες και στίχους που έμειναν στην ιστορία.

Ένα music video και ένας έρωτας που μόλις γεννιόταν

Η ιστορία τους ξεκινά στα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Οι Κέιβ και Χάρβεϊ γνώριζαν ήδη ο ένας τη δουλειά του άλλου και υπήρχε αμοιβαίος καλλιτεχνικός θαυμασμός, η σπίθα όμως άναψε όταν συναντήθηκαν το 1996, για το «Henry Lee», ένα murder ballad το οποίο ο Cave ηχογράφησε με τους Bad Seeds για το 9o σε σειρά άλμπουμ, Murder Ballads.

Η Χάρβεϊ  συμμετείχε στα φωνητικά και πρωταγωνίστησε μαζί του στο music video και κάπου εκεί η τέχνη μπλέχτηκε με την πραγματική ζωή.

Το music video σήμερα μοιάζει σχεδόν σαν κινηματογραφικό στιγμιότυπο μιας σχέσης που μόλις γεννιόνταν. Οι δυο τους τραγουδούν στους ρόλους του Henry Lee και της ερωμένη του αντίστοιχα και, σε σκηνοθεσία Rocky Schenck, το βίντεο περιλαμβάνει μόνο μία σκηνή – ένα ιδιαίτερα αισθηματικό τετ α τετ των δύο.

Ο Κέιβ είχε μιλήσει για τα γυρίσματα σε μια συνέντευξη του 2008 στον Guardian και είχε πει χαρακτηριστικά:

«Γαμώτο! Αυτό το βίντεο γυρίστηκε σε μία μόνο λήψη. Δεν είχαμε κάνει καμία πρόβα, εκτός από το ότι καθόμασταν σε αυτόν τον “καναπέ των ερωτευμένων”. Δεν γνωριζόμασταν καλά μεταξύ μας και, την ώρα που γυρίζαμε το βίντεο, συνέβη αυτό. Υπήρχε μια κάποια αμηχανία και μετά ήταν σαν… ωχ…»

Ήταν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του βίντεο κλιπ του «Henry Lee» που ερωτεύτηκαν παράφορα.

Η σχέση τους ήταν σύντομη αλλά εκρηκτική και, όπως συμβαίνει συχνά με δύο ανθρώπους που ζουν σχεδόν ταυτόχρονα μέσα και έξω από την τέχνη τους, η δημιουργικότητα δεν σταμάτησε όταν τελείωσε ο έρωτας, αντίθετα, ο χωρισμός τους έγινε έμπνευση για τη μουσική τους.

Χρόνια αργότερα, ο Κέιβ μίλησε ανοιχτά για το τέλος της σχέσης τους μέσα από το The Red Hand Files, το οποίο ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2018 ως μια απλή ιδέα – ένα μέρος όπου θα απαντούσε σε ερωτήσεις των θαυμαστών του.

Όπως έγραψε, δεν ήταν εκείνος που αποφάσισε να τελειώσει η σχέση.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν την εγκατέλειψα, εκείνε εγκατέλειψε εμένα. Να ‘μαι εκεί, καθισμένος στο πάτωμα του διαμερίσματός μου στο Νότινγκ Χιλ, με τον ήλιο να λάμπει από το παράθυρο (ίσως), νιώθοντας καλά, με μια ταλαντούχα και όμορφη νεαρή τραγουδίστρια για κοπέλα, όταν χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω και είναι η Πόλυ. “Γεια”, λέω, “Θέλω να χωρίσω μαζί σου” λέει. “Γιατί;” ρωτάω. “Μόλις τελείωσε”, είπε.

Ο Κέιβ παραδέχθηκε ότι τα ναρκωτικά είχαν πιθανότατα παίξει καθοριστικό ρόλο στη σχέση και την εξέλιξή της, αλλά δεν τα θεώρησε τη μοναδική αιτία. Μίλησε επίσης για τη δική του δυσκολία με τη μονογαμία και κατέληξε σε μια πιο σύνθετη εξήγηση, η οποία δεν ήταν άλλη από το ότι δύο άνθρωποι εξαιρετικά αφοσιωμένοι στη δουλειά και στον προσωπικό τους κόσμο ίσως δυσκολεύονταν να συνυπάρξουν πραγματικά.

«Ήμουν τόσο έκπληκτος που παραλίγο να μου πέσει η σύριγγα. Βαθιά μέσα μου υποψιαζόμουν ότι τα ναρκωτικά μπορεί να ήταν πρόβλημα μεταξύ μας, αλλά υπήρχαν και άλλα πράγματα. Είχα ακόμα αρκετή δουλειά να κάνω για να κατανοήσω την έννοια της μονογαμίας και η Πόλυ είχε τα δικά της προβλήματα, υποψιάζομαι, αλλά νομίζω ότι στο τέλος της ημέρας κατέληξε στο γεγονός ότι ήμασταν και οι δύο έντονα δημιουργικοί άνθρωποι, ο καθένας ιδιαίτερα εγωκεντρικός για να μπορέσει ποτέ να κατοικήσει στον ίδιο χώρο με οποιονδήποτε πραγματικά ουσιαστικό τρόπο. Ήμασταν σαν δύο χαμένες ασορτί βαλίτσες, σε ένα καρουζέλ που δεν πήγαινε πουθενά».

«Η σύνθεση τραγουδιών με κατέκλυσε ολοκληρωτικά εκείνη την εποχή. Δεν ήταν αυτό που έκανα, αλλά αυτό που ήμουν. Ήταν η ίδια η ουσία του εαυτού μου. Η αφοσίωση της Polly στη δική της δουλειά ήταν πιθανώς τόσο ναρκισσιστική και εγωμανιακή όσο και η δική μου, αν και ήμουν τόσο βαθιά μέσα στα δικά μου πράγματα που δεν μπορώ να σχολιάσω με βεβαιότητα. Θυμάμαι όμως τον χρόνο που περάσαμε μαζί με μεγάλη αγάπη, ήταν ευτυχισμένες μέρες και το τηλεφώνημα πονούσε. Αλλά ποτέ δεν έχασα μια καλή κρίση, ξεκίνησα να ολοκληρώνω το “The Boatman’s Call”.»

Από τον έρωτα που χάθηκε, στα τραγούδια που έμειναν αιώνια

Αν υπάρχει, όμως, ένα μέρος όπου η ιστορία του Κέιβ και της Πόλυ απέκτησε πραγματικά διάρκεια κι έμεινε χαραγμένη στους αιώνιες παρτιτούρες, αυτό είναι η μουσική.

Η συνεργασία τους είχε ήδη αφήσει το «Henry Lee». Το τραγούδι που αφηγείται μια ιστορία προδοσίας, ζήλιας και θανάτου, αν με ρωτάς, μοιάζει σχεδόν ειρωνική, αν σκεφτεί κανείς πώς εξελίχθηκε η σχέση τους.

Ο χωρισμός τους έγινε η έμπνευση πίσω από το «The Boatman’s Call», το άλμπουμ των Nick Cave and the Bad Seeds που κυκλοφόρησε το 1997. Πρόκειται για έναν από τους πιο προσωπικούς δίσκους της καριέρας του, πολύ διαφορετικό από τις πιο σκοτεινές και αφηγηματικές murder ballads της προηγούμενης περιόδου. Η μουσική έγινε πιο λιτή, με το πιάνο και τη φωνή του να βρίσκονται στο επίκεντρο.

Τραγούδια όπως τα «West Country Girl», «Black Hair» και «Green Eyes» έχουν συνδεθεί άμεσα με εκείνη από τους θαυμαστές, ενώ το «Into My Arms» και το «Far From Me» συχνά διαβάζονται μέσα από το πρίσμα εκείνης της περιόδου. Ο ίδιος ο Cave έχει εξηγήσει ότι ο χωρισμός τον έσπρωξε σε μια διαφορετική, πιο προσωπική μορφή τραγουδοποιίας.

«Το “The Boatman’s Call” με θεράπευσε από την Πόλυ. Άλλαξε επίσης τον τρόπο που έγραφα μουσική. Ο δίσκος ήταν από μόνος του μια καλλιτεχνική ρήξη, στην οποία οφείλω πολλά. Ήταν η αντισταθμιστική γενναιοδωρία για μια πληγωμένη καρδιά, ή τουλάχιστον αυτό που τότε θεωρούσα πληγωμένη καρδιά – τα τελευταία χρόνια έχω επανεκτιμήσει αυτόν τον όρο. Ο χωρισμός με γέμισε με μια τρελή ενέργεια που μου έδωσε το θάρρος να γράψω τραγούδια για συνηθισμένες ανθρώπινες εμπειρίες (όπως πληγωμένες καρδιές) ανοιχτά, με τόλμη και με νόημα – ένα είδος γραφής που μέχρι τότε απέφευγα, νιώθοντας την ανάγκη να κρύψω τις προσωπικές μου εμπειρίες σε ιστορίες που καθοδηγούνταν από χαρακτήρες.

»Ήταν μια ώθηση ανάπτυξης που με ώθησε σε μια κατεύθυνση και ένα στυλ σύνθεσης τραγουδιών που έχει παραμείνει μαζί μου από τότε – αν και με διαφορετικές μορφές. Οι Bad Seeds, προς τιμήν τους, έκαναν ένα βήμα πίσω και απλώς άφησαν αυτά τα τραγούδια με πιάνο να είναι. Υπάρχουν λίγα συγκροτήματα στον κόσμο που καταλαβαίνουν ότι το να μην παίζεις μπορεί να είναι τόσο σημαντικό» είχε γράψει ο Νικ Κέιβ σε θαυμάστριά του.

Μια Polaroid και ένα κολάζ

Η Πόλυ, από την πλευρά της, άφησε τη δική της καλλιτεχνική αποτύπωση εκείνης της περιόδου. Την εποχή που έγραφε το Is This Desire?, δημιούργησε ένα κολάζ για τον Νικ, συνδυάζοντας μια Polaroid των δυο τους με χειρόγραφα και αποσπάσματα κειμένου. Χρόνια αργότερα, η ίδια αποκάλυψε ότι οι λέξεις που είχε χρησιμοποιήσει στο κολάζ αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ, αλλά και, σε κάποιο βαθμό, για ολόκληρο τον δίσκο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Κάπως έτσι, η ιστορία του Νικ Κέιβ και της Πι Τζέι Χάρβεϊ έμεινε ζωντανή όχι επειδή υπήρξε ένας θυελώδης έρωτας, αλλά ακριβώς επειδή υπήρξε μια σύντομη, έντονη συνάντηση δύο καλλιτεχνών που άφησε τεράστιο δημιουργικό αποτύπωμα. Το «Henry Lee» έγινε το τραγούδι της γνωριμίας τους, το The Boatman’s Call το ηχητικό ημερολόγιο του χωρισμού τους και οι στίχοι, οι φωτογραφίες και οι αναμνήσεις τους συνέχισαν να κρατούν αναμμένη τη φλόγα του έρωτά τους.

Πηγή – Yperoxes

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ