Μανώλης Κονταρός στον ΕΤ: «Η δουλειά μου είναι η θεραπεία μου»

Ο Μανώλης Κονταρός μίλησε για την παρουσία του στην τηλεοπτική σειρά του Mega «Δύο μαύρα πουκάμισα», όπου όχι μόνο ερμηνεύει το τραγούδι των τίτλων που έγραψαν οι Στέφανος Κορκολής και Νίκος Μωραΐτης, αλλά για πρώτη φορά εμφανίζεται παίζοντας έναν από τους ρόλους. Μίλησε ακόμα για τη σχέση του με το «κουμπαράκι» του Βασίλη Μπισμπίκη, ο οποίος πρωταγωνιστεί στη σειρά μαζί με τον Αντώνη Μυριαγκό και τη Μαριάννα Κιμούλη. Ο ερμηνευτής αναφέρθηκε επίσης στα χαρακτηριστικά της κρητικής καταγωγής του, αλλά και στο τρομερό τροχαίο που είχε πριν από 16 χρόνια, όπου λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του, εξαιτίας του οποίου σήμερα δεν περπατάει. Ακόμα στην οικογένειά του που είναι πυρήνας της ζωής του, τη γυναίκα του που είναι «βράχος» δίπλα του και τα τέσσερα παιδιά τους. Μίλησε ακόμα για τις προσεχείς εμφανίσεις του στην Αμερική και για τη σχέση του με το κοινό, πάντα έχοντας ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Για την εμφάνισή του στην τηλεοπτική σειρά «Δυο μαύρα πουκάμισα»: «Είμαι πολύ χαρούμενος και με τιμάει ιδιαίτερα που ο Στέφανος Κορκολής με τον Νίκο Μωραΐτη μου εμπιστεύτηκαν αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι των τίτλων. Η εμφάνισή μου και με ρόλο στη σειρά προέκυψε εντελώς αυθόρμητα. Έρχονταν πέρσι στο μαγαζί που εμφανιζόμουν, ο φίλος μου Μιχάλης Αεράκης, ο παραγωγός της σειράς Πάνος Παπαχατζής και η σεναριογράφος Εμμανουέλα Αλεξίου. Έτσι μου πρότεινε ο Πάνος Παπαχατζής να τραγουδήσω το τραγούδι τίτλων και στην πορεία η Εμμανουέλα Αλεξίου να παίξω και ως ηθοποιός, λέγοντας μου ότι δεν θα κάνω κάτι  διαφορετικό από αυτό που είμαι. Έτσι το αποφάσισα γιατί υποδύομαι τον εαυτό μου.»

Για τα γυρίσματα της σειράς: «Είναι κάτι καινούργιο για μένα. Είμαι όπως το μικρό παιδί που του κάνουνε δώρο ένα παιχνίδι που του αρέσει και προσπαθεί να το συναρμολογήσει, να το επεξεργαστεί και να νιώσει τη χαρά του παιχνιδιού. Όλοι στα γυρίσματα γίνονται μια πολύ όμορφη παρέα, με πολύ καλό κλίμα, όπου έχω ενταχθεί κι εγώ με τον καλύτερο τρόπο.»

Για τον πρωταγωνιστή της σειράς Βασίλη Μπισμπίκη, που μαζί με τη Δέσποινα Βανδή, τους αποκαλεί «κουμπαράκια» του:

«Είναι πολύ αξιόλογος και έμπειρος ηθοποιός, αλλά πάνω απ’ όλα πολύ καλός και δοτικός άνθρωπος προς όλους. Εμένα μου είπε: “Μην κολλάς, δεν κάνεις κάτι ξένο προς εσένα. Κάνεις τον Μανώλη Κονταρό. Άρα είναι πανεύκολο να θυμάσαι τα λόγια και να απαντάς όπως θα απαντούσες και στη ζωή σου.»

Για το νησί του την Κρήτη: «Είμαστε από ευλογημένο τόπο. Πέρα από το ότι είναι ένα πανέμορφο νησί, κάποιος για να γνωρίσει την Κρήτη, πρέπει να κάτσει τουλάχιστον τρεις μήνες για να τη γυρίσει και να δει τις φυσικές ομορφιές της, είναι ένας φιλόξενος τόπος με ωραίους, φιλόξενους ανθρώπους.»

Για τη συνήθεια του να φοράει πάντα μαύρα: «Επειδή έχω χάσει κάποια πολύ κοντινά μου άτομα, όπως τον γαμπρό μου, 35 χρονών, μετά το συνεργάτη μου που είμαστε μαζί 18 χρόνια Γιώργη Τσουρουπάκη και τα τελευταία χρόνια και τον πατέρα μου, δεν νομίζω ότι θα ξαναβάλω άλλο πουκάμισο εκτός από μαύρο.»

Για τις σειρές, μετά τον «Σασμό», που έχουν πυρήνα τους την Κρήτη: «Η Κρήτη έχει πολύ μεγάλη κουλτούρα, παραδόσεις, τραγούδια, χορούς. Προσφέρεται στον σεναριογράφο για να γράψει. Δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει ένας ξένος στον τόπο μας και να μην τον φιλοξενήσουμε, να μην τον αγκαλιάσουμε, μην του κάνουμε τραπέζι, ώστε γίνει μια όμορφη παρέα μαζί μας και να νιώσει οικεία και όμορφα. Έχουμε και ωραία διατροφή. Τα καλύτερα φαγητά.»

Για τις κρητικές βραδιές που γίνονται εκτός Κρήτης, όπου γίνεται αληθινή συγκέντρωση Κρητικών, πάντα με πολύ μεγάλη επιτυχία: «Μα στις κρητικές βραδιές ανά την Ελλάδα, πάει όλος ο κόσμος και όχι μόνο οι Κρητικοί. Όλοι οι Έλληνες αγαπάνε την κρητική μουσική και τα τραγούδια της Κρήτης. Όπου κι αν πάμε, από τα νησιά ως τη Θεσσαλονίκη και την Ξάνθη, τα γνωρίζουνε όλα και τραγουδάνε. Τα τραγούδια της Κρήτης τραγουδιούνται και από μη Κρητικούς. Ο μεγάλος Νίκος Ξυλούρης έχει φύγει τόσα χρόνια από τη ζωή και ακόμη και τα μωρά παιδιά τραγουδούν σήμερα τα τραγούδια του.»

Για τη σχέση του με τη μουσική από τα παιδικά του χρόνια: «Η πρώτη μου επαφή με την παράδοση της Κρήτης ήρθε μέσα από τα ριζίτικα τραγούδια. Τραγουδούσαν οι γονείς μου στο σπίτι. Ο πατέρας μου, ο Κονταρογιάννης ήταν πολύ καλός γνώστης του ριζίτικου τραγουδιού. Μετά με πήγαν σε σχολή χορού και έμαθα να χορεύω κρητικά. Με έπαιρναν μαζί τους και στα πανηγύρια. Μου άρεσε, έβλεπα και θαύμαζα όλους τους Κρητικούς καλλιτέχνες. Σε ηλικία 15-16 χρονών πήγα στη σχολή μουσικής του Ross Daly που είχε ανοίξει στα Χανιά και άρχισα να μαθαίνω λαούτο. Έτσι σιγά σιγά ξεκίνησα.»

Για το τρομερό τροχαίο που είχε το 2010, από το οποίο σώθηκε από θαύμα, με ρήξη αορτής και σπασμένη σπονδυλική στήλη. Έδωσε τότε μάχη καθώς χρειάστηκε να μείνει έναν χρόνο σε ειδικό κέντρο στη Γερμανία για να ξαναπερπατήσει:

«Κάθε άνθρωπος τραβά τον Γολγοθά του. Εμένα δυστυχώς μου έτυχε αυτό στην καλύτερη στιγμή της ζωής μου και σε επαγγελματικό και σε οικογενειακό επίπεδο. Ο άνθρωπος έχει μέσα του μια δύναμη που δεν ξέρει ότι την έχει. Αρκεί να ναι τυχερός και να του δοθεί η ευκαιρία να βγάλει αυτή τη δύναμη. Γιατί δυστυχώς πολλοί δεν είναι τυχεροί και φεύγουν από τη ζωή. Εγώ ήμουν τυχερός αφού έζησα. Κατόρθωσα μετά από δύο χρόνια και ξανασηκώθηκα και περπατούσα με πατερίτσες. Ξαναμπήκα στην κοινωνία και στη δουλειά. Ήταν τόση η αγάπη που εισέπραττα από τον κόσμο, που όλο αυτό με παρέσυρε και σταμάτησα να κάνω προπόνηση και θεραπείες. Έτσι «κατόρθωσα», γιατί για «κατόρθωμα» πρόκειται, αφού ξανασηκώθηκα μετά από τέτοιο ατύχημα, να ξανακάτσω μετά από 5-έξι χρόνια ξανά στο καροτσάκι.»

Για το αν προσπαθεί να σηκωθεί και πάλι στα πόδια του: «Κάνω κάποιες προσπάθειες τον τελευταίο καιρό τουλάχιστον για να διατηρηθώ όσο γίνεται καλύτερα. Κάνω και θεραπείες, πηγαίνω και πισίνα. Όμως δεν με έχει επηρεάσει ψυχολογικά και δεν νιώθω μειονεκτικά που είμαι στο καροτσάκι. Ίσα-ίσα και στη δουλειά μου πάω κανονικά και σε όλες μου τις κοινωνικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Προς το παρόν το παλεύω και είμαι μια χαρά. Οι γιατροί και φυσικοθεραπευτές μου λένε ότι να αν θέλω να ξανασηκωθώ, πρέπει τουλάχιστον για επτά οκτώ μήνες να απομονωθώ, να μπω σε ένα καθημερινό πρόγραμμα, να χάσω κιλά να μην κοιμάμαι 7:00-8:00 η ώρα το πρωί και άρα να σταματήσω να δουλεύω για να μπορώ να πηγαίνω στην πρωινή προπόνηση. Τώρα δεν μπορώ να απομονωθώ, να φύγω από τη δουλειά και από την κοινωνία για τόσους μήνες. Δεν θα μου κάνει καλό. Ψυχολογικά είμαι καλά και το γέλιο μου δεν έχει χαθεί.»

Για την οικογένεια του: «Ο άνθρωπος ό,τι και να πετύχει στη ζωή του επαγγελματικά, αυτό που έχει αξία είναι η οικογένεια του. Έχω δύο αγόρια, δύο κορίτσια και μια γυναίκα «βράχο» την Αθηνά. Γιατί είμαι και ένας δύσκολος άνθρωπος. Πίσω όμως από κάθε δυνατό άντρα, υπάρχει μια δυνατή γυναίκα. Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί έχω μια πολύ όμορφη οικογένεια. Έχω τον Γιάννη μου 28 χρονών, την Αννούλα μου 26, τον Ιάκωβο 24 και έχω και τη μικρή την Ελενίτσα που είναι 17 χρονών. Το καθένα με τον τρόπο του με πειράζει, μου δίνει δύναμη, με στενοχωράει. Επειδή δυστυχώς όταν ήταν μικρά, δεν ασχολήθηκα πολύ μαζί τους, γιατί έτρεχα με τη δουλειά μου, τώρα προσπαθώ όσο γίνεται να είμαι κοντά τους.»

Για το προαίσθημα που έχει ότι θα τού συμβεί κάτι κακό: «Τόσο όταν έχασα τον γαμπρό μου, όσο και τον συνεργάτη μου, όσο και το τροχαίο που μου έτυχε δεν ένοιωθα καλά. Ειδικά πριν πάθω το τροχαίο, την ίδια βραδιά, πέρασα από ένα φίλο μου και τού είπα αν μου συνέβαινε κάτι να έπαιρνε ένα τηλεφωνικό νούμερο που τού έδωσα. Την ίδια βραδιά συνέβη το τροχαίο, όπου είχα σταθμεύσει στην άκρη του δρόμου γιατί ένοιωθα κουρασμένος και ήρθε κάποιος και έπεσε πάνω μου. Έχω πάθει κάτι ακόμα που ο κόσμος δεν το ξέρει και είναι σοβαρό. Έκανα κάποια στιγμή μια επέμβαση ρουτίνας λίγο πριν τον κορωνοϊό, και μετά το χειρουργείο, ενώ περνούσαν οι μέρες δεν μπορούσα να τραγουδήσω. Είχα μια βραχνάδα. Τελικά μου είχαν κόψει το φρενικό νεύρο που είναι πολύ σημαντικό για την αναπνοή μας. Ήταν να πάω στην Αμερική, σε εξειδικευμένο γιατρό, να χειρουργηθώ στις 28 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς για να το φτιάξω. Λίγες μέρες πριν φύγω από την Ελλάδα ο πατέρας μου δεν ήταν καλά. Όλοι μου έλεγαν να φύγω. Λέω δεν φεύγω γιατί θα πεθάνει ο πατέρας μου και θα λείπω. Και τελικά ο πατέρας μου πέθανε στις 28 Ιουνίου τη μέρα που ήταν προγραμματισμένο το χειρουργείο. Είχα πάλι προαίσθημα. Τελικά δεν πήγα ποτέ στην Αμερική για το χειρουργείο. Δεν το έκανα… Είναι δύσκολο βέβαια. Γι’ αυτό έχω πρόβλημα στην αναπνοή και στις καταλήξεις. Ειδικά στα live το πρώτο μισάωρο υπάρχει μια βραχνάδα στη φωνή μου. Μετά σιγά-σιγά και λόγω εμπειρίας το φτιάχνω.»

Για τη σχέση του με το κοινό: «Είμαι 40 χρόνια σε αυτή τη δουλειά. Έχω ζήσει πολλά. Σου χαρίζει απλόχερα πολλά πράγματα. Ταξιδεύεις, γνωρίζεις κόσμο, ανθρώπους. Είμαι πολύ τυχερός. Έχω εισπράξει πολλή αγάπη. Με όλες τις ταλαιπωρίες που έχω πάθει και με τα τόσα που μου έχουνε τύχει θα έπρεπε να έχω φύγει από τη δουλειά. Και παρόλα αυτά ο κόσμος με έχει κρατήσει στη δουλειά, και μου δίνει δύναμη.»

Για τα προσεχή του σχέδια: Θα πάω στα μέσα Οκτωβρίου στην Αμερική και θα ξαναπάω στα μέσα Νοεμβρίου και Αμερική και Καναδά. Έχω πάει και δύο φορές στην Αυστραλία. Τα νέα παιδιά εκεί γνωρίζουν τα τραγούδια μου, αγαπάνε την κρητική μουσική, παίζουν παραδοσιακά όργανα, χορεύουν, τραγουδάνε.»

Για το αν οι Έλληνες του εξωτερικού είναι πιο Έλληνες από τους Έλληνες: «Έχουν κάτι που τους συνδέει με τη μητέρα Ελλάδα και τους κρατάει. Η παράδοση τούς ενώνει. Όταν πάνε τα παιδιά τους στον Σύλλογο και μαθαίνουνε κρητικά, έτσι γνωρίζονται μεταξύ τους όλα τα παιδιά γίνονται παρέες και μετά κατά μεγάλο βαθμό παντρεύονται τα Κρητικόπουλα ή τα Ελληνόπουλα μεταξύ τους.»

Για τον ελεύθερο χρόνο του: «Όταν δεν ασχολούμαι με το τραγούδι μ’ αρέσει να ανταμώνω με φίλους μου, ειδικά από παλιά, να κάνω παρέες. Δεν μένω καθόλου ήρεμος. Είμαι συνέχεια στα …κόκκινα.»

Για το αν η τέχνη είναι θεραπεία: «Βέβαια, εμένα η δουλειά μου είναι η θεραπεία μου. Όταν θα έρθει εποχή που ο κόσμος θα μου δείξει ότι πρέπει να αποσυρθώ, θα έχω πρόβλημα… Το καλοκαίρι έπαιζα σχεδόν κάθε βράδυ. Δυο-τρία βράδια που δεν τραγούδησα ήμουν άρρωστος την επόμενη μέρα.»

Πηγή – Ελεύθερος Τύπος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ