Κλινικές χωρίς γιατρούς: Καθαρισμός εντέρου για το… στρες

Η Φυσικοπαθητική Ιατρική βασίζεται στη θεωρία ότι το σώμα έχει τη φυσική ικανότητα να αυτοθεραπεύεται, με βότανα, ομοιοπαθητική και διατροφή. 

Μια τέτοια πρακτική μπορεί να φαντάζει άκακη. Τι γίνεται όμως όταν οι ασθενείς απευθύνονται σε ιδιώτες με πτυχίο… νομικής και διατροφολογίας για επεμβατικές πράξεις στο έντερο;

Ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης, την περασμένη εβδομάδα, παρέπεμψε μια κλινική που πραγματοποιεί «υδροθεραπεία παχέως εντέρου» στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας για έλεγχο. 

Το NEWS 24/7 αναζήτησε κλινικές που εκτελούν υδροκολονοθεραπεία στη Θεσσαλονίκη και εντόπισε ένα κέντρο φυσιοπαθητικής που διαφημίζει την πρακτική «αποτοξίνωσης», ενώ παράλληλα έχει ιδρύσει κέντρο εκπαίδευσης μέσω του οποίου προσφέρεται και μονοετές πρόγραμμα εκπαίδευσης.

Θεραπεία για τα… συναισθηματικά απόβλητα

Η συμβατική ιατρική είναι για τους πολλούς. Οι λίγοι ψάχνουν κάτι πιο ειδικό…

SOOC

Το ενδιαφέρον νομικά δεν είναι απλώς ότι το κέντρο αυτό πραγματοποιεί και διδάσκει υδροκολονοθεραπεία, αλλά με ποια ιδιότητα την παρέχει, ποιος την εκτελεί και για ποιον δηλωμένο σκοπό.

Σήμερα, η σελίδα της κλινικής έχει αναρτημένη την θεραπεία, αλλά χωρίς να έχει διαθέσιμες πληροφορίες. Αναζητώντας παλαιότερες εκδόσεις του site μέσω του Wayback Machine, εντοπίσαμε τη σχετική σελίδα δημοσιευμένη και προσβάσιμη το καλοκαίρι του 2026. 

Σε αυτήν παρουσιαζόταν τόσο η ίδια η μέθοδος, η τιμή όσο και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της σχολής γύρω από την θεραπεία. 

Στο καταχωρισμένο κείμενο αναφέρει ότι στο παχύ έντερο δεν καταλήγουν μόνο «τροφικά απόβλητα», αλλά και «συναισθηματικά απόβλητα», όπως φόβος, θλίψη και θυμός, και συνδέει αυτή την κατάσταση με την εμφάνιση παθήσεων του εντέρου.

Η αφαίρεση της σελίδας, πάντως, δεν συμπίπτει και με την αναστολή της υπηρεσίας.  

Το NEWS 24/7 επικοινώνησε με το κέντρο φυσιοπαθητικής. Παρουσιαζόμενοι ως ενδιαφερόμενοι πελάτες, μας ενημέρωσαν ότι μπορούμε να κλείσουμε ραντεβού για υδροθεραπεία παχέος εντέρου ακόμη και για την επόμενη εβδομάδα.

Κατά την ίδια επικοινωνία, επιχειρώντας να κλείσουμε ραντεβού, μας προτάθηκε παράλληλα να κλείσουμε και ραντεβού για βιοσυντονισμό. 

Έτσι, ενώ το σχετικό διαδικτυακό υλικό δεν εμφανίζεται σήμερα με τον ίδιο τρόπο στον ιστότοπο, τουλάχιστον σύμφωνα με όσα μας δήλωσαν τηλεφωνικά στις αρχές Οκτωβρίου, η υδροθεραπεία παχέος εντέρου εξακολουθεί να προσφέρεται και να είναι διαθέσιμη για ραντεβού.

Μαρτυρία ασθενούς

Γιατρός. (Φωτογραφία αρχείου)

Istock

Η ιατρική πράγματι χρησιμοποιεί κενώσεις και κλύσματα για συγκεκριμένους λόγους.

Αυτό όμως δεν αποδεικνύει ότι ένας υγιής άνθρωπος έχει «τοξίνες» κολλημένες στο έντερό του τις οποίες πρέπει να ξεπλύνει. 

Σε πόρισμα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας δημοσιοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2024, έπειτα από έλεγχο σε ιδιώτη που δραστηριοποιούνταν σε κέντρα φυσιοπαθητικής στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα,  κατέγραψε σειρά παραβάσεων, μεταξύ των οποίων ατεκμηρίωτους θεραπευτικούς ισχυρισμούς και αντιποίηση ιατρικού λειτουργήματος.

Η έκθεση διαβιβάστηκε στο Υπουργείο Υγείας για νομοθετική ρύθμιση των δραστηριοτήτων εναλλακτικής ιατρικής, στο Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας για τη χρήση συσκευών βιοσυντονισμού και στην Εισαγγελία για ποινική αξιολόγηση.

Ένας ασθενής μίλησε στο NEWS24/7 για την εμπειρία του στο κέντρο φυσιοπαθητικής που εξετάζει το ρεπορτάζ.  

«Έψαχνα κάποιον για να μου καθαρίσει το έντερο, καθώς είχα υποβληθεί σε επέμβαση», περιγράφει ασθενής που απευθύνθηκε στον συγκεκριμένο χώρο για υδροθεραπεία παχέος εντέρου.

Όπως υποστηρίζει, πριν ξεκινήσει η διαδικασία δεν του ζητήθηκε ιατρικό ιστορικό, παρότι ενημέρωσε ότι είχε προηγηθεί χειρουργική επέμβαση. 

«Είπα ότι είμαι από επέμβαση. Δεν μου πήρε κάποιο ιστορικό, απλά ξεκινήσαμε τη θεραπεία». 

Ο ασθενής περιγράφει τη διαδικασία ως εισαγωγή σωλήνα και διοχέτευση νερού στο έντερο: 

«Σου βάζει έναν σωλήνα και σου ρίχνει νερό, ώστε να φύγουν τα υπολείμματα». 

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη συνεδρία εξαιτίας έντονου πόνου.

«Πονούσα πάρα πολύ και ζήτησα να σταματήσουμε».

Μετά τη συνεδρία, όπως καταγγέλλει, ζήτησε απόδειξη για την υπηρεσία, αλλά δεν της δόθηκε. «Μου είπαν “δεν έχει απόδειξη, δεν έχουμε να σας δώσουμε απόδειξη”. Εκεί άρχισα να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και αργότερα κατάλαβα ότι δεν ήταν γιατρός».

Ο φορέας πιστοποίησης στην ίδια διεύθυνση με τη σχολή

Γιατροί βλέπουν αξονική τομογραφία ασθενούς

iStock

Ερωτήματα ανακύπτουν και σχετικά με τις πιστοποιήσεις που επικαλείται ο ιδιοκτήτης και η σχολή ολιστικών θεραπευτικών πρακτικών στη Θεσσαλονίκη.

Στην επίσημη ιστοσελίδα της, η σχολή δηλώνει ότι αναγνωρίζεται από έναν οργανισμό με ευρωπαϊκή ονομασία, τον οποίο παρουσιάζει ως φορέα αναγνώρισης των εκπαιδευτικών της δραστηριοτήτων. 

Μάλιστα, στο διετές πρόγραμμα εκπαίδευσης στον βιοσυντονισμό αναφέρεται ρητά ότι η συγκεκριμένη ειδικότητα αναγνωρίζεται και πιστοποιείται από τον φορέα. 

Ωστόσο, μια προσεκτικότερη εξέταση των δημοσιευμένων στοιχείων αποκαλύπτει ότι ο οργανισμός που εμφανίζεται ως φορέας πιστοποίησης δηλώνει ακριβώς την ίδια διεύθυνση με τη σχολή. Δεν συμπίπτει μόνο η διεύθυνση, αλλά και ο αριθμός τηλεφώνου. 

Από τα δημοσιευμένα στοιχεία δεν προκύπτει ότι πρόκειται για ανεξάρτητο διεθνώς διαπιστευμένο οργανισμό, ούτε ότι οι πιστοποιήσεις του συνεπάγονται αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων από το ελληνικό κράτος.

Η ταύτιση των στοιχείων επικοινωνίας εγείρει εύλογα ερωτήματα σχετικά με τη σχέση του φορέα πιστοποίησης με την ίδια τη σχολή, καθώς και με τον βαθμό ανεξαρτησίας της διαδικασίας αναγνώρισης που επικαλείται. 

Κέντρο εκπαίδευσης  

Παιδί στο νοσοκομείο

ISTOCK

Η δραστηριότητα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην παροχή της λεγόμενης υδροθεραπείας παχέος εντέρου. Στο πρόγραμμα εκπαίδευσης που παρέχει η σχολή περιλαμβάνονταν 50 ώρες εκπαίδευσης μαζί με μαθήματα ανατομίας, φυσιολογίας, παθολογίας, πρώτων βοηθειών και «αρχών αποτοξινώσεων». 

Στη λίστα των διδασκόντων εμφανίζονταν πέντε πρόσωπα. Μεταξύ αυτών ο ίδιος, χωρίς ιατρικό πτυχίο, ένας διαιτολόγος–διατροφολόγος, ενώ για δύο διδάσκοντες του προγράμματος δεν κατέστη δυνατό να επιβεβαιωθεί από τις δημόσια διαθέσιμες πηγές ιατρική ιδιότητα. Στη λίστα η μόνη γιατρός ήταν μια παιδίατρος.

Έτσι, το ερώτημα δεν αφορά μόνο ποιος πραγματοποιεί τη συγκεκριμένη διαδικασία. Αφορά και το ποιος εκπαιδεύει νέους «υδροθεραπευτές», με ποια αναγνωρισμένα επαγγελματικά προσόντα και, κυρίως, με ποιο θεσμικό πλαίσιο μπορούν στη συνέχεια οι απόφοιτοι μιας ιδιωτικής σχολής να εφαρμόζουν μια επεμβατική διαδικασία που περιλαμβάνει εισαγωγή εξοπλισμού στο ορθό και έκπλυση του παχέος εντέρου.

Επικίνδυνη η απουσία ιατρονοσηλευτικού προσωπικού

Γιατρός εξετάζει ασθενή

iStock

Στην τηλεφωνική μας επικοινωνία με το ιατρείο, μας διευκρίνισαν ότι η ιατρική πράξη διενεργείται από τον ίδιο τον «γιατρό». Ο ιδιοκτήτης του «ιατρείου», είναι απόφοιτος της Νομικής του ΑΠΘ και όχι ιατρός, έχει δημιουργήσει στη Θεσσαλονίκη σχολή, μέσω της οποίας προσφέρεται και μονοετές πρόγραμμα εκπαίδευσης στην υδροθεραπεία παχέος εντέρου.

Τo ΝΕWS24/7 επικοινώνησε με γαστρεντερολόγους που πέραν από το κενό στο νομικό πλαίσιο, διατύπωσαν σαφείς αντιρρήσεις για τη διενέργεια επεμβατικών και μη επιστημονικά τεκμηριωμένων ιατρικών πράξεων, όπως αυτή, από μη εξιδεικευμένο προσωπικό, χωρίς τη λήψη ιστορικού και σαφή ενημέρωση του θεραπευόμενου. 

Οι πιθανές επιπλοκές – όπως και σε κάθε επεβματική πράξη – αυτής της πρακτικής που καταγράφονται στη διεθνή βιβλιογραφία περιλαμβάνουν: αφυδάτωση, διαταραχές ηλεκτρολυτών, λοίμωξη, αιμορραγία και διάτρηση του εντέρου.

Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος σε ορισμένους ανθρώπους με γαστρεντερική νόσο, προηγούμενες επεμβάσεις, καρδιοπάθεια ή νεφρική νόσο. 

Μάλιστα, μια τέτοια επιπλοκή απαιτεί άμεση αναγνώριση, ιατρική αξιολόγηση και ενδεχομένως επείγουσα χειρουργική αντιμετώπιση. Σε έναν χώρο χωρίς την απαραίτητη ιατρική υποστήριξη, η έγκαιρη αναγνώριση και διαχείριση μιας επιπλοκής δεν μπορεί να διασφαλιστεί, με ενδεχόμενες σοβαρές συνέπειες για την υγεία του ασθενούς.

Το NEWS 24/7 επικοινώνησε με τον πρόεδρο της Επαγγελματικής Ένωσης Γαστρεντερολόγων Ελλάδας, Αλέξανδρο Κωφοκώτσιο, ο οποίος εξέφρασε την ανησυχία του για παραϊατρικές παρεμβάσεις «αποτοξίνωσης» και ανέφερε πως η σύγχρονη γαστρεντερολογία δεν αποδέχεται κανένα επιστημονικό όφελος από την υδροκολονοθεραπεία και προτείνει στους ασθενείς να την αποφεύγουν.

«Η υδροθεραπεία παχέως εντέρου είναι κάτι το οποίο ξεκίνησε από τη Μεγάλη Βρετανία. Είναι βικτωριανό κατάλοιπο και σύμφωνα με τη σύγχρονη γαστρεντερολογία, είναι μη επιστημονικά αποδεκτό. 

Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να καθυστερήσει η διάγνωση και σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει ακόμα και σοβαρές επιπλοκές.

Όταν εισάγει κάποιος ένα σωλήνα στον πρωκτό του ασθενούς και μέσω αυτού βάζει υγρά, επιτελεί μια ιατρική πράξη. Ότι μπορούν με αυτή την ιατρική πράξη, σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις, να προκληθούν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, μπορεί να συμβεί. Είναι πολύ βασικό ο γιατρός να παίρνει ιστορικό και να ενημερώνει τον ασθενή για τους κινδύνους μιας τέτοιες επεμβατικής πράξης

Έχουν αναφερθεί στη διεθνή βιβλιογραφία περιστατικά όπου τρύπησε το έντερο κατά τη διάρκεια υδροκολονοθεραπείας και οδηγήθηκε για επείγον χειρουργείο».

Το νομικό κενό 

Το ρυθμιστικό κενό γύρω από τη λειτουργία επιχειρήσεων που παρέχουν υπηρεσίες εναλλακτικής ιατρικής έχει ήδη απασχολήσει τις ελεγκτικές αρχές.

Το 2024, η Εθνική Αρχή Διαφάνειας (ΕΑΔ) είχε πραγματοποιήσει έλεγχο σε κέντρο φυσιοπαθητικής στην Αθήνα, όπου εντοπίστηκε, μεταξύ άλλων, εξοπλισμός υδροκολονοθεραπείας.

Τα ευρήματα του ελέγχου διαβιβάστηκαν στο Υπουργείο Υγείας, προκειμένου να εξεταστεί η ανάγκη νομοθετικής ρύθμισης των δραστηριοτήτων εναλλακτικής ιατρικής, καθώς και στο Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ), για την αποσαφήνιση των αρμοδιοτήτων και του πλαισίου λειτουργίας των συσκευών βιοσυντονισμού. Παράλληλα, η υπόθεση διαβιβάστηκε στην Εισαγγελία για ποινική αξιολόγηση.

Το ζήτημα της υδροκολονοθεραπείας έχει απασχολήσει και την ελληνική Δικαιοσύνη. Ήδη από το 2009, στην απόφαση 74/2009 του Αρείου Πάγου, η πρακτική αναφέρεται μεταξύ των θεραπευτικών υπηρεσιών που βρίσκονταν εκτός του επαγγελματικού αντικειμένου ενός οδοντιάτρου, στο πλαίσιο υπόθεσης που αφορούσε αντιποίηση ιατρικού επαγγέλματος και απάτη.

Τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι η ανάγκη αποσαφήνισης του θεσμικού πλαισίου δεν αποτελεί μια νέα διαπίστωση, αλλά ζήτημα που έχει ήδη τεθεί ενώπιον των αρμόδιων κρατικών αρχών. Η διαβίβαση, πάντως, των ευρημάτων στην Εισαγγελία δεν συνεπάγεται από μόνη της τη διαπίστωση ποινικού αδικήματος.

Η υδροκολονοθεραπεία εξακολουθεί να εφαρμόζεται νόμιμα στη Μεγάλη Βρετανία, όπου δραστηριοποιούνται χιλιάδες επαγγελματίες του χώρου. Στην Ελλάδα, ωστόσο, ανακύπτουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας και ελέγχου αντίστοιχων επιχειρήσεων, ιδιαίτερα όταν αυτές ιδρύονται και λειτουργούν από πρόσωπα που δεν διαθέτουν ιατρική ιδιότητα.

Το ζήτημα εντοπίζεται κυρίως στην κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των ελεγκτικών αρχών. Οι Ιατρικοί Σύλλογοι μπορούν να ελέγχουν πειθαρχικά τους γιατρούς που υπάγονται σε αυτούς, όχι όμως να διατάσσουν το κλείσιμο επιχειρήσεων που ανήκουν σε μη γιατρούς. Η αρμοδιότητα ελέγχου και αδειοδότησης τέτοιων δραστηριοτήτων μπορεί να ανήκει στις υπηρεσίες της Περιφέρειας, ανάλογα με το καθεστώς λειτουργίας τους.

Το πρόβλημα επιτείνεται από τα κενά στους υγειονομικούς ελέγχους, με την ανάγκη επαναφοράς των επιθεωρητών Υγείας να έχει τεθεί ακόμη και από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας.