ΕλλάδαΙταλία: Όταν η ακροδεξιά κυβέρνηση δεν είναι αρκετά ακροδεξιά
Η Τζόρτζια Μελόνι πιέζεται από τα δεξιά – Η εμφάνιση του Ρομπέρτο Βανάτσι και του νέου κόμματός του αποκαλύπτει έναν ανταγωνισμό για το ποιος θα υιοθετήσει την πιο ακραία πολιτική ατζέντα. Η Ιταλία βρίσκεται…
12 Νοεμβρίου 2026 · 11:46
Η Τζόρτζια Μελόνι πιέζεται από τα δεξιά – Η εμφάνιση του Ρομπέρτο Βανάτσι και του νέου κόμματός του αποκαλύπτει έναν ανταγωνισμό για το ποιος θα υιοθετήσει την πιο ακραία πολιτική ατζέντα.
Η Ιταλία βρίσκεται μπροστά σε μια νέα πολιτική αναμέτρηση, αυτή τη φορά στο εσωτερικό της ίδιας της δεξιάς παράταξης. Η κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι, που έχει ήδη μετατοπίσει σημαντικά τον πολιτικό διάλογο προς συντηρητικές και ακροδεξιές κατευθύνσεις, αντιμετωπίζει πλέον την πίεση μιας ακόμη πιο ακραίας πολιτικής δύναμης.
Πρωταγωνιστής αυτής της εξέλιξης είναι ο Ρομπέρτο Βανάτσι, πρώην στρατηγός του ιταλικού στρατού και επικεφαλής του νέου πολιτικού σχηματισμού «Futuro Nazionale» (Εθνικό Μέλλον). Ο Βανάτσι έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από το βιβλίο του «Ο κόσμος ανάποδα», στο οποίο διατύπωσε ακραίες θέσεις για τους μετανάστες, τα δικαιώματα των γυναικών και την LGBTQ+ κοινότητα.
Αφού αποχώρησε από τη Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι, προχώρησε στη δημιουργία δικού του κόμματος, το οποίο, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις που επικαλείται το δημοσίευμα, κινείται σε ποσοστά 7%-9%.
Πλειοδοσία στον συντηρητισμό και τον αποκλεισμό
Ο Βανάτσι θεωρεί ότι η κυβέρνηση Μελόνι δεν προχωρά αρκετά αποφασιστικά στην αντιμεταναστευτική πολιτική και στην υπεράσπιση των λεγόμενων «παραδοσιακών οικογενειακών αξιών».
Προωθεί την πολιτική της λεγόμενης «επανεγκατάστασης» (remigration), δηλαδή την απομάκρυνση μεταναστών από τη χώρα, ενώ αντιτίθεται στη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία και στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.
Το πολιτικό μήνυμα είναι σαφές: ακόμη και μια κυβέρνηση με ακροδεξιό προσανατολισμό μπορεί να κατηγορηθεί από δυνάμεις που βρίσκονται στα δεξιά της ότι είναι υπερβολικά μετριοπαθής.
Η κρίση της προοδευτικής αντιπολίτευσης
Ωστόσο, η άνοδος του Βανάτσι δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα για τη Μελόνι. Αναδεικνύει και ένα βαθύτερο πολιτικό ζήτημα: την αδυναμία του προοδευτικού χώρου να διαμορφώσει μια πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Όταν η πολιτική συζήτηση περιορίζεται στον ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών εκδοχών της δεξιάς, τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων κινδυνεύουν να περάσουν σε δεύτερη μοίρα.
Η ακρίβεια, οι κοινωνικές ανισότητες, η επισφάλεια στην εργασία, η αποδυνάμωση των δημόσιων υπηρεσιών και η ανασφάλεια των νέων δεν αντιμετωπίζονται με περισσότερη ξενοφοβία ή με την αναζήτηση εσωτερικών εχθρών.
Η πρόκληση για την ιταλική Αριστερά δεν είναι απλώς να καταγγείλει την ακροδεξιά ρητορική. Είναι να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, παρουσιάζοντας ένα πραγματικό πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης, αξιοπρεπούς εργασίας και δημοκρατίας.
Γιατί όταν η ακροδεξιά ανταγωνίζεται την ακροδεξιά για το ποιος θα γίνει πιο ακραίος, η απάντηση δεν μπορεί να είναι μια πιο ήπια εκδοχή της ίδιας πολιτικής. Χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική πρόταση.









