Η πατριαρχία ζει και βασιλεύει — και ευθύνεται για τις γυναικοκτονίες

Για τις γυναικοκτονίες έτυχε να ακούσω να μιλάει τις προάλλες στο MegaNews 104,6 «ένας πολύ ειδικός, πρύτανης σε αυτά τα θέματα», όπως τον εισήγαγαν οι συνάδελφοι, ο Γιάννης Πανούσης, καθηγητής Εγκληματολογίας και πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. 

Αφορμή ήταν η πιο πρόσφατη γυναικοκτονία, της Πηνελόπης στην Ηγουμενίτσα, μιας νέας γυναίκας, 25 μόλις χρόνων, που έπεσε νεκρή από 15 μαχαιριές που της κατάφερε ο πρώην σύντροφός της — η 15η γυναίκα που σκοτώνεται φέτος σε παρόμοιες συνθήκες. 

Παρεμπιπτόντως,  την ημέρα εκείνη που κηδευόταν η Πηνελόπη, ένας άντρας στην Καλαμάτα έστησε καρτέρι στην πρώην σύντροφό του και την πυροβόλησε (αστοχώντας, ευτυχώς) κι ένας άλλος στην Ιεράπετρα ξυλοκόπησε τη σύντροφό του βάναυσα με γροθιές και μια ξύλινη τάβλα. Μια μέρα μετά, χθες, ένας ακόμη άντρας γρονθοκόπησε και κλώτσησε την πρώην σύντροφό του, σε μια καφετέρια στην Πάτρα.   

Σήμερα, μέχρι τη στιγμή που γράφω τουλάχιστον, δεν έχει αναφερθεί κάτι άλλο — τα υπενθυμίζω αυτά, ωστόσο, όχι μόνο για να πω το προφανές, ότι η βία αυτού του είδους είναι φαινόμενο καθημερινό, αλλά και για να περιγράψω κάπως το πλαίσιο μέσα στο οποίο κλήθηκε να διατυπώσει τις απόψεις του ο «πολύ ειδικός» κ. Πανούσης.

Σύμφωνα με τον γνωστό εγκληματολόγο, λοιπόν, «δεν μπορεί να γενικεύουμε και να βρίσκουμε ως κοινό παρονομαστή μια πατριαρχική οικογένεια που έχει πεθάνει εδώ και πάρα πολύ καιρό ή, αν ζει, πνέει τα λοίσθια. Δηλαδή, πολύ λίγοι άντρες ή λίγες οικογένειες μπορεί να λειτουργούν κάτω από την μπότα του αφέντη-μπαμπά, διότι οι γυναίκες […] ζουν, εργάζονται, κινούνται. Οπότε δεν είναι αυτό κατά τη γνώμη μου το κίνητρο».

Η άποψη αυτή, ότι δεν υπάρχει πια πατριαρχική οικογένεια στη χώρα μας, είναι μάλλον κοινή — για να μην πω, άκρως κοινότοπη. Τη συναντά κανείς πολύ συχνά σε καθημερινές συζητήσεις, με συνομιλητές που υποστηρίζουν, κατά κύριο λόγο, ότι η ισότητα των φύλων έχει λίγο-πολύ επιτευχθεί κι ότι οποιαδήποτε περαιτέρω διεκδίκηση του φεμινισμού συνιστά ακρότητα κι υπερβολή και απειλεί να παρασύρει την πλάστιγγα προς την άλλη πλευρά, αυτή της αδικίας κατά των ανδρών.

Τώρα, βέβαια, δικαιούται κανείς να ρωτήσει, αν είναι ν’ ακούμε την πιο κοινότοπη άποψη που κυκλοφορεί εκεί έξω, ως προς τι είναι στ’ αλήθεια αυτός ο άνθρωπος «πολύ ειδικός»; Δεν είναι αυτό το θέμα, όμως.

Το θέμα είναι: έχει όντως «πεθάνει» η πατριαρχική οικογένεια;

Δεν ξέρω πού βρίσκουν αυτοί οι «πολύ ειδικοί» τα στοιχεία τους, υποθέτω όπου τα βρίσκουν και οι σχολιαστές του Facebook που υποστηρίζουν πάνω-κάτω τα ίδια, τα στοιχεία που βρίσκω εγώ πάντως άλλα λένε: στον Δείκτη Ισότητας των Φύλων, η Ελλάδα είναι 22η στην ΕΕ.

 «Στην Ελλάδα, το 37% των γυναικών με παιδιά ηλικίας 0–11 ετών αφιερώνουν περισσότερες από πέντε ώρες την ημέρα στη φροντίδα των παιδιών, σε σύγκριση με το 15% των ανδρών. Οι δουλειές του σπιτιού (μαγείρεμα, καθάρισμα, πλύσιμο ρούχων) γίνονται καθημερινά από το 65% των γυναικών και το 28% των ανδρών – ένα από τα μεγαλύτερα χάσματα μεταξύ των φύλων στην ΕΕ».

Μάλλον ζει και βασιλεύει η πατριαρχική οικογένεια, λοιπόν. Όσο για τη «μπότα του αφέντη-μπαμπά», οι ειδικοί — οι άλλοι, όχι οι «πολύ ειδικοί» — που μελετούν την έμφυλη βία, λένε ότι η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί ένα συνεχές ελέγχου που εκτείνεται από την ψυχολογική και οικονομική χειραγώγηση ως τη σωματική βία και τελικά, σε κάποιες περιπτώσεις, τη δολοφονία. Πρόκειται ακριβώς για «μπότα» δηλαδή, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Ο «πολύ ειδικός» κ. Πανούσης, όμως, έχει τη δική του εξήγηση: «Ο δικαιωματισμός» είπε «έχει μια αρνητική πλευρά, διότι έχει αλλάξει η ισορροπία μέσα στο σπίτι». 

Βέβαια, μετά το αμβλύνει προς το λογοτεχνικότερο, λέγοντας ότι «μια συναισθηματική ομάδα» γίνεται «μια οικονομική μονάδα» και διάφορα κάπως απρόσμενα για όποιον έχει μια κάποια ιστορική αίσθηση — αλλά όσο και να το αμβλύνει κανείς, ο «δικαιωματισμός» που έχει «αρνητική πλευρά» διότι «έχει αλλάξει η ισορροπία μέσα στο σπίτι» είναι άποψη με συγκεκριμένη πολιτική λειτουργία:

Να συσκοτίζει ότι ο «δικαιωματισμός», δηλαδή η διεκδίκηση της δικαιοσύνης, για να μην κρυβόμαστε πίσω από συντηρητικά σλόγκαν, έχει ακόμη πολύ δουλειά να κάνει, ακριβώς επειδή η «μπότα» της πατριαρχίας εξακολουθεί να λιώνει πάρα πολλά κεφάλια.

Θα πει κανείς, μια κοινοτοπία δεν είναι και αυτή η άποψη; Ναι, αλλά ας πούμε τουλάχιστον ότι είναι και κάτι ακόμη:

Αντιδραστική.

Έτσι τη λέμε τουλάχιστον εμείς, οι όχι «πολύ ειδικοί».  

Πηγή – in.gr

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ