Η δημοκρατία της Ινδίας απέτυχε τους μουσουλμάνους της; Ο φυλακισμένος μελετητής πυροδοτεί συζήτηση

Έχει η μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο απογοητεύσει τη μεγαλύτερη μειονότητα στον κόσμο – τα σχεδόν 200 εκατομμύρια μουσουλμάνων της; Αυτό το ερώτημα βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πολωτικής συζήτησης που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ινδία.

Η συζήτηση ξεκίνησε με τον Sharjeel Imam, έναν 38χρονο μουσουλμάνο ακαδημαϊκό, ο οποίος έδωσε μια εκτενή συνέντευξη σε μια ινδική ειδησεογραφική ιστοσελίδα στις 29 Σεπτεμβρίου από το κελί της φυλακής του στο Νέο Δελχί.

Ο Ιμάμης κάλυψε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και έθεσε άβολα ερωτήματα σχετικά με τη θέση της μουσουλμανικής μειονότητας της χώρας, η οποία αποτελεί περίπου το 14% του 1,4 δισεκατομμυρίου πληθυσμού της Ινδίας.

«Υπάρχουν περίπου 210 εκατομμύρια μουσουλμάνοι στην Ινδία – μία από τις μεγαλύτερες μουσουλμανικές ομάδες στον κόσμο, με πρακτικά μηδενικό λόγο σε αυτή τη δημοκρατία», δήλωσε ο Ιμάμ στο ινδικό ειδησεογραφικό πρακτορείο The Quint .

Επέκρινε το ινδικό σύνταγμα για τον «ενσωματωμένο συγκεντρωτισμό» της εξουσίας και χαρακτήρισε τον κοσμικό χαρακτήρα του «ιδιαίτερα ισλαμοφοβικό και τοπικιστικό», προσθέτοντας ότι η δημοκρατία ήταν ένα εργαλείο για να στερηθεί από τους Μουσουλμάνους την πολιτική τους εκπροσώπηση και τα δικαιώματά τους.

Ποιος είναι ο Sharjeel Imam;

Καταγόμενος από την περιοχή Τζαχαναμπάντ του Μπιχάρ, της φτωχότερης πολιτείας της Ινδίας, ο Ιμάμ αποφοίτησε από το φημισμένο Ινδικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (IIT) της Βομβάης στην επιστήμη των υπολογιστών και εργάστηκε ως μηχανικός λογισμικού πριν επιστρέψει στην ακαδημαϊκή ζωή. Ως διδακτορικός φοιτητής στο Κέντρο Ιστορικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζαβαχαρλάλ Νεχρού (JNU) με έδρα το Νέο Δελχί, ο κύριος ερευνητικός του τομέας ήταν η πολιτική ιστορία των Μουσουλμάνων της Ινδίας.

Το 2019, μήνες μετά την εκλογή του για δεύτερη θητεία, η ινδουιστική εθνικιστική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι ψήφισε έναν αμφιλεγόμενο νόμο περί ιθαγένειας, ο οποίος παρείχε ταχεία οδό προς την ινδική ιθαγένεια σε μη μουσουλμάνους πρόσφυγες από τις γειτονικές χώρες της Ινδίας. Τα Ηνωμένα Έθνη χαρακτήρισαν τον Νόμο περί Τροποποίησης της Ιθαγένειας (CAA) «θεμελιωδώς μεροληπτικό» εις βάρος των μουσουλμάνων.

Η ψήφιση του νόμου πυροδότησε πανεθνικές διαμαρτυρίες κατά του CAA. Με επικεφαλής μουσουλμάνους, κυρίως γυναίκες, μια διαδήλωση εβδομάδων κοντά στο Shaheen Bagh, ένα πυκνοκατοικημένο μουσουλμανικό γκέτο στο νοτιοανατολικό άκρο του Νέου Δελχί, έγινε το επίκεντρο αυτών των διαμαρτυριών.

Ο Ιμάμ ήταν ένας από τους κύριους διοργανωτές της καθιστικής διαμαρτυρίας στο Σαχίν Μπαγκ. Συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2020 για υποκίνηση βίας μέσω ομιλιών που εκφωνήθηκαν στις διαμαρτυρίες.

Αλλά δεν είχε υπάρξει βία μέχρι τη σύλληψή του. Αυτό συνέβη τον επόμενο μήνα στο βορειοανατολικό Νέο Δελχί, όπου οι καθιστικές διαμαρτυρίες κατά του CAA που οργανώθηκαν σε μουσουλμανικές γειτονιές δέχτηκαν επίθεση από όχλους, υποκινούμενους από ρητορική μίσους από ηγέτες του κυβερνώντος Κόμματος Bharatiya Janata (BJP).

Παρά το γεγονός ότι βρισκόταν ήδη στη φυλακή όταν ξέσπασαν τα βίαια επεισόδια, ο Ιμάμης κατηγορήθηκε για ταραχές, φόνο, απόπειρα δολοφονίας, στασιασμό και «προώθηση εχθρότητας για λόγους θρησκείας» βάσει διαφόρων νόμων, συμπεριλαμβανομένου ενός αυστηρού αντιτρομοκρατικού νόμου.

Δεν ήταν ο μόνος . Σχεδόν δώδεκα μουσουλμάνοι φοιτητές και ακτιβιστές, συμπεριλαμβανομένου ενός άλλου ακαδημαϊκού του JNU , του Umar Khalid , συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν ως φερόμενοι ως συνωμότες στις ταραχές του 2020. Παραμένουν στη φυλακή χωρίς δίκη και τους αρνούνται επανειλημμένα το αίτημα για εγγύηση, με ομάδες υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να χαρακτηρίζουν τη συνεχιζόμενη φυλάκισή τους ως «κατάφωρη κατάχρηση εξουσίας» και ένα κραυγαλέο παράδειγμα δικαστικής εποπτείας, στην οποία οι κατηγορούμενοι είναι «ένοχοι μέχρι αποδείξεως του αθώου».

Σύμφωνα με τον Ιμάμ, μια τέτοια φερόμενη κατάχρηση εξουσίας – ειδικά στοχοποιώντας τους Μουσουλμάνους – είναι συστημική και ανάγεται στις ίδιες τις ιδέες πίσω από την ίδρυση της Ινδίας ως χώρας με πλειοψηφία Ινδουιστών.

Στη συνέντευξή του στο The Quint, αποκάλεσε το είδωλο της ανεξαρτησίας της Ινδίας, Μαχάτμα Γκάντι, «φασίστα» επειδή έκανε το Κογκρέσο – το κόμμα που ηγήθηκε του αγώνα για την ελευθερία της Ινδίας και επί του παρόντος βρίσκεται στην αντιπολίτευση – ένα «ουσιαστικά ινδουιστικό κόμμα» και επειδή φέρεται να υποστηρίζει ορισμένες ιδέες και πρακτικές που τώρα προωθούν το BJP του Μόντι και ο ιδεολογικός του γονιός, το ακροδεξιό Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS).

Ιδρυμένο το 1925 κατά το πρότυπο των φασιστικών κομμάτων στην Ευρώπη, το RSS στοχεύει να μετατρέψει μια συνταγματικά κοσμική Ινδία σε ένα εθνοτικά ινδουιστικό κράτος.

Ο Ιμάμ κατηγόρησε επίσης τον πρώτο πρωθυπουργό της ανεξάρτητης Ινδίας, Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, για «ψεύτικη ιδέα και μυθοπλασία» επειδή παρουσίασε την Ινδία ως έναν αρχαίο, «μοναδικά ανεκτικό» πολιτισμό στο βιβλίο του «Η Ανακάλυψη της Ινδίας».

Αλλά ο Ιμάμ επιφύλαξε την πιο δριμεία επίθεσή του στους φιλοκοσμικούς φιλελεύθερους της Ινδίας, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ αυτών και των υποστηρικτών του BJP και του RSS.

«Εν ολίγοις, τόσο το κοσμικό όσο και το ινδουιστικό πλαίσιο μοιράζονται τις ίδιες βασικές ιδέες – τον μύθο της ομοιομορφίας, του συγκεντρωτισμού και της άρνησης της κατανομής της εξουσίας», είπε. Το ινδουιστικό κίνημα αναφέρεται στο ινδουιστικό υπερασπιστικό κίνημα που υποστηρίζεται από το RSS και το BJP με σκοπό να μετατρέψει μια συνταγματικά κοσμική Ινδία σε ένα εθνοτικό ινδουιστικό κράτος.

Σε μια αντεπίθεση στο The Quint, ο νομικός μελετητής Mohd Zeeshan Ahmad δήλωσε ότι ο Ιμάμης «εγείρει σοβαρά ιστορικά και ιδεολογικά ερωτήματα που δεν μπορούν να αποφευχθούν απλώς και μόνο επειδή αντιμετωπίζει δίωξη», αλλά ότι η «εξίσωση του κοσμικού χαρακτήρα με τον Ινδουισμό δεν είναι πειστική».

«Η γλώσσα του Ιμάμη ενέχει τον κίνδυνο να προβάλει τους Μουσουλμάνους ως ένα ομοιογενές πολιτικό μπλοκ, αποκρύπτοντας τις διαφωνίες τάξης, κάστας, φύλου, περιοχής και ιδεολογίας», έγραψε ο Αχμάντ.

«Πού είναι οι Μουσουλμάνοι Pasmanda [λιγότερο προνομιούχες κάστες] σε αυτή την πολιτική φαντασία; Πού είναι το ζήτημα της δικαιοσύνης των φύλων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των γυναικών εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων; Ποιος μπορεί να μιλήσει εκ μέρους της κοινότητας «Qaum» και ποιανού οι εμπειρίες καθίστανται αόρατες όταν μια μοναδική πολιτική φωνή ισχυρίζεται ότι την εκπροσωπεί;»

Αλλά ο Ιρφάν Αχμάντ, καθηγητής ανθρωπολογίας και κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιμπν Χαλντούν στην Κωνσταντινούπολη και συγγραφέας αρκετών αναγνωρισμένων βιβλίων για το μουσουλμανικό ζήτημα στη Νότια Ασία, δήλωσε ότι ο Ιμάμης έχει δίκιο όταν αμφισβητεί το κατά πόσον υπάρχει διαφορά μεταξύ του Κογκρέσου και του BJP όσον αφορά τον κοσμικό χαρακτήρα.

«Ο ινδικός εθνικισμός βασίζεται σε μια ψευδή διαίρεση μεταξύ του «κοσμικού» εθνικισμού του Κογκρέσου, ιδίως μέσω προσωπικοτήτων όπως ο Νεχρού και ο Γκάντι, αφενός, και των «κοινοτικών» δεξιών δυνάμεων αφετέρου», είπε.

«Το γεγονός είναι ότι από την αρχή, το Κογκρέσο είχε μέσα του αυτό που απεικόνιζε ως εξωτερικό του: εθνορατσιστές-ινδουιστές εθνικιστές. Η ροή ηγετών μεταξύ του Κογκρέσου και των εμφανώς ινδουιστικών κομμάτων ήταν ομαλή», πρόσθεσε, αναφέροντας ως παραδείγματα τους Lala Lajpat Rai, KM Munshi, Shyama Prasad Mookerjee και Madan Mohan Malviya.

«Ο KB Hedgewar, ιδρυτής της RSS, ήταν και ο ίδιος νωρίτερα στο Κογκρέσο.»

Ο καθηγητής Αχμάντ είπε ότι η διαφορά μεταξύ του Κογκρέσου και του BJP είναι «της ίδιας φύσης με αυτή μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και οι δύο συγκλίνουν για να προωθήσουν τα «αμερικανικά συμφέροντα» και να διεξάγουν πολέμους εκτός των συνόρων».

«Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι Ινδοί Μουσουλμάνοι δεν είναι η κομματική πολιτική, αλλά ο ίδιος ο ινδικός/ινδουιστικός εθνικισμός στον οποίο προσυπογράφουν όλα τα πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένης της Αριστεράς, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο», δήλωσε .

«Εάν μια δημοκρατία κάνει συστηματικά μια κοινότητα, τους Μουσουλμάνους στην προκειμένη περίπτωση, αόρατους όσον αφορά την εκπροσώπηση στα νομοθετικά σώματα, τότε υπάρχει κάτι θεμελιωδώς λάθος με αυτή τη δημοκρατία. Η μείωση του ποσοστού των Μουσουλμάνων στο κοινοβούλιο μαρτυρά τη φίμωση των Μουσουλμάνων.»

Ο Άχμαντ λέει ότι «το ερώτημα που αξίζει να τεθεί είναι: πόσο σωστή είναι η άποψη για μια κοσμική Ινδία;»

Σχετικά με την πολιτική ενδυνάμωση των Μουσουλμάνων της Ινδίας

Στη συνέντευξή του στο The Quint, ο Ιμάμ πρότεινε ότι η Ινδία θα πρέπει να έχει «συνταγματικό ρεπουμπλικανισμό» που να εγγυάται την αποκέντρωση της εξουσίας και περισσότερα δικαιώματα στην κοινότητα. Υποστήριξε ότι η διχοτόμηση της ινδικής υποηπείρου το 1947 – η οποία γέννησε το Πακιστάν με μουσουλμανική πλειοψηφία – «επιβλήθηκε από το Κογκρέσο».

Θεωρούσε τον ιδρυτή του Πακιστάν, Μουχάμαντ Αλί Τζίνα, ως «έναν σπουδαίο, δημοκρατικό ηγέτη» και τον ποιητή-φιλόσοφο Μουχάμαντ Ικμπάλ ως την πολιτική του έμπνευση. Ζητώντας έναν διαχωρισμό των εξουσιών με βάση την πίστη, ο Ιμάμης υπογράμμισε την έκκληση του Ικμπάλ για τη «δημιουργία μιας μουσουλμανικής Ινδίας εντός της Ινδίας» και απαίτησε αναλογική εκπροσώπηση σε αντίθεση με το σύστημα του πλειοψηφικού συστήματος (FPTP) στις ινδικές εκλογές.

«Όπως ορθώς προέβλεψαν ο Ικμπάλ και η Τζίνα, το FPTP χωρίς εγγυήσεις θα οδηγήσει σε μόνιμη περιθωριοποίηση των Μουσουλμάνων που ήταν, ακόμη και πριν από τη διχοτόμηση, η μισητή μειονότητα, ο μισητός «άλλος» του αναδυόμενου εθνικιστικού λόγου», είπε. «Η ιστορία τους έχει δικαιώσει».

Απαντώντας στον Ιμάμη, ένας αρθρογράφος με το ψευδώνυμο Ιμπν-ε-Χαλντούν Μπαράτι έγραψε στην ιστοσελίδα ειδήσεων The Print ότι ο Ιμάμης αντιπροσωπεύει μια «ισλαμιστική ατζέντα» που «απαιτεί το καθεστώς ενός έθνους – ενός Πακιστάν εντός των συνόρων της Ινδίας».

Αποκαλώντας τον «αναμφισβήτητα αντιφιλελεύθερο, αντικοσμικό, αντιδημοκρατικό, αντισυνταγματικό – με μια λέξη, αντιεθνικό», ο Μπαράτι ισχυρίζεται ότι ο Ιμάμ αισθάνεται «ότι δικαιούται την κυριαρχία της Ινδίας, η οποία έχει κρατήσει τους ηγέτες σκέψης τους μπερδεμένους σχετικά με το αν αποτελούν έθνος ή μειονότητα».

«Ένα έθνος χρειάζεται ένα κράτος, ενώ μια μειονότητα χρειάζεται συνταγματικές εγγυήσεις. Ούτε στη θεωρία ούτε στην πράξη μπορεί κανείς να είναι και τα δύο ταυτόχρονα», έγραψε. «Αλλά η εφευρετικότητα των μουσουλμάνων ηγετών ήταν τέτοια που κατάφεραν να είναι και τα δύο ταυτόχρονα. Έφτιαξαν μια χώρα για τον εαυτό τους και επίσης εξασφάλισαν ειδικά προνόμια ως μειονότητα – ένα κλασικό παράδειγμα του να έχεις την πίτα σου και να την τρως κιόλας».

Αμφισβητώντας την υποβολή του Μπαράτι, ο πολιτικός αναλυτής Άσιμ Άλι επεσήμανε «την καφκική φύση ολόκληρης της υπόθεσης».

«Πρόκειται για έναν άνδρα που βρίσκεται τώρα στη φυλακή εδώ και έξι χρόνια, δήθεν για μια ομιλία που υποστήριζε ένα «chakka jam» [αποκλεισμό δρόμων] χωρίς καμία έκκληση για βία, παράλληλα με την ακόμη πιο παράλογη κατηγορία της συνωμοσίας για την υποκίνηση των ταραχών στο Δελχί που έλαβαν χώρα ένα μήνα αφότου ήταν ήδη στη φυλακή», έγραψε ο Ali σε μια στήλη για την εφημερίδα The Telegraph.

«Ο χώρος εμπειρίας για Μουσουλμάνους όπως ο Ιμάμης περιλαμβάνει όχι μόνο τις προσωπικές τους εμπειρίες διακρίσεων, αλλά και όσα έχουν μάθει για την ιστορία των επαναλαμβανόμενων κοινοτικών πογκρόμ, την ενοχοποίηση Μουσουλμάνων ανδρών σε υποθέσεις τρομοκρατίας, τις βιαιότητες των αστυνομικών και ούτω καθεξής», έγραψε ο Άλι, αναφέροντας αρκετά παραδείγματα αστυνομικών φρικαλεοτήτων τις τελευταίες δεκαετίες.

Ενώ ο Άλι υποστήριξε ότι η απεικόνιση του Γκάντι και της Τζίνα από τον Ιμάμη είναι «κατάφωρα παραμορφωμένη» και η ερμηνεία του για την ιστορία πριν από την ανεξαρτησία και τη διχοτόμηση ως «παραμορφωμένη», παραδέχτηκε ότι υπάρχει «χώρος για ένα άτομο σαν τον Ιμάμη σε ένα ριζοσπαστικό δημοκρατικό εγχείρημα που αγωνίζεται για ισότητα και ελευθερία για όλους» στην Ινδία.

«Ο Ιμάμης οραματίζεται έναν ρόλο ως επικεφαλής μιας ομάδας πνευματικής πίεσης μουσουλμάνων ακτιβιστών της μεσαίας τάξης, εκτοπίζοντας το κληρικό κατεστημένο ως την κύρια φωνή που αρθρώνει μια «θετική» ατζέντα «μουσουλμανικών απαιτήσεων»», έγραψε ο Άλι.

Sharjeel Imam v Umar Khalid: Το «πρότυπο» μουσουλμάνο

Όσον αφορά το ζήτημα της μελλοντικής πνευματικής μουσουλμανικής ηγεσίας, συχνά γίνονται συγκρίσεις μεταξύ του Ιμάμη και του Χαλίντ. Και οι δύο συχνά κατηγορούνται ότι είναι οι «εγκέφαλοι» των ταραχών στο Νέο Δελχί το 2020 και βρίσκονται επί του παρόντος στην ίδια φυλακή στην ινδική πρωτεύουσα.

Αλλά εκεί τελειώνουν οι ομοιότητές τους.

Ο Χαλίντ, 39 ετών, είναι ένας αριστερός ακτιβιστής που δεν απορρίπτει το ινδικό σύνταγμα – ή την εκδοχή του για δημοκρατία ή κοσμικότητα – τόσο ρητά όσο ο Ιμάμ. Έχει επίσης συχνά επικαλεστεί τον Γκάντι και το μήνυμά του για μη βίαιη αντίσταση στις ομιλίες και τα γραπτά του.

Ο Χαλίντ χαιρετίζεται από τους μαρξιστές και τους φιλελεύθερους της Ινδίας ως «υπόδειγμα μουσουλμάνου» που τιμωρείται από μια αντιμουσουλμανική κυβέρνηση για την εκστρατεία του κατά της πολιτικής μίσους του BJP. Παγκόσμια πρόσωπα και ομάδες υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζητούν συχνά την απελευθέρωση του Χαλίντ.

Ανάμεσά τους είναι ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζόχραν Μαμντάνι, ο οποίος, κατά την εναρκτήρια ομιλία του στο Παγκόσμιο Φόρουμ Ηγεσίας για τον Νέλσον Μαντέλα τον Ιούλιο του τρέχοντος έτους, αμφισβήτησε τη φυλάκιση του Χαλίντ.

«Γιατί πρέπει να περιμένουμε καθώς ο Ούμαρ Χαλίντ μπαίνει στον έκτο χρόνο αιχμαλωσίας του στο Δελχί – ένας πολιτικός κρατούμενος που φυλακίζεται με τις ίδιες κατασκευασμένες κατηγορίες για τρομοκρατία που απαγγέλθηκαν εναντίον του Μαντιμπά;» είπε, χρησιμοποιώντας το όνομα Μαντέλα που χρησιμοποιούν συνήθως οι Νοτιοαφρικανοί.

Ήταν η δεύτερη φορά που ο Μαμντάνι, ο οποίος έχει ινδικές ρίζες, μιλούσε για τον Χαλίντ από τότε που εκλέχθηκε δήμαρχος. Τον Ιανουάριο, συνάντησε τους γονείς του και του άφησε το ακόλουθο χειρόγραφο σημείωμα: «Αγαπητέ Ουμάρ, σκέφτομαι συχνά τα λόγια σου για την πικρία και τη σημασία του να μην την αφήνεις να σε κατακλύζει. Ήταν χαρά μου που γνώρισα τους γονείς σου. Σε σκεφτόμαστε όλοι».

Τον περασμένο μήνα, η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Front Line Defenders, με έδρα την Ιρλανδία, στο Δουβλίνο ανακοίνωσε τον Khalid ως τον νικητή του Βραβείου για τους Υπερασπιστές των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε Κίνδυνο για το 2026.

Ο Ιμάμης δεν προκαλεί τέτοια παγκόσμια αλληλεγγύη, η οποία περιορίζεται κυρίως στην μουσουλμανική κοινότητα της Ινδίας.

«Πάρτε για παράδειγμα τον Ζόχραν Μαμντάνι», λέει ο καθηγητής Άχμαντ. «Ενώ ο Μαμντάνι μίλησε για τον Ούμαρ Χαλίντ, τι τον εμποδίζει καν να αναφέρει – πόσο μάλλον να επικαλεστεί – ονόματα όπως το Σαρτζίλ Ιμάμ;»

Λέει ότι προσωπικότητες όπως ο Μαμντάνι ή οι αριστεροί φιλελεύθεροι στην Ινδία «βρίσκουν βολικό να μιλούν εκ μέρους του Ούμαρ Χαλίντ επειδή είναι «κοσμικός», με την έννοια ότι δεν αυτοαποκαλείται Μουσουλμάνος ούτε χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο του Ισλάμ για να αρθρώσει την πολιτική του».

«Αλλά αυτές οι προσωπικότητες διατηρούν μια απόκοσμη σιωπή για τον Ιμάμη, ο οποίος διεξάγει την πολιτική του με ισλαμικό λεξιλόγιο… Η ευγλωττία των φιλελεύθερων για τον Χαλίντ και η σιωπή τους για τον Ιμάμη είναι σημάδι πνευματικής σύγχυσης, αν όχι ηθικής δειλίας».

Όταν ρωτήθηκε αν προβλέπει ότι ο Ιμάμης θα διαδραματίσει ρόλο σε ένα πνευματικό έργο ενδυνάμωσης των Μουσουλμάνων, ο Αχμάντ είπε ότι ενώ «δεν έχει κανένα μυστικό κλειδί για να ξεκλειδώσει το μέλλον», φοβάται ότι «το τρέχον καθεστώς έχει ως στόχο να καταστείλει τέτοιες φωνές».

«Από κάποιες απόψεις, η μεταχείριση του Ιμάμη από το καθεστώς αντηχεί με τη φυλάκιση του Ιταλού Αντόνιο Γκράμσι το 1926. Στη δίκη του Γκράμσι, ο εισαγγελέας είπε: “Για 20 χρόνια, πρέπει να σταματήσουμε αυτόν τον εγκέφαλο να λειτουργεί”. Ο Ιμάμης βρίσκεται ήδη άδικα στη φυλακή για σχεδόν επτά χρόνια.»

Ο Άχμαντ κατέληξε επικαλούμενος τον φιλόσοφο του 19ου αιώνα Χένρι Ντέιβιντ Θορό για να τονίσει τη φυλάκιση του Ιμάμη, του Χαλίντ και άλλων «κρατουμένων συνείδησης» – τόσο μουσουλμάνων όσο και μη μουσουλμάνων.

«‘Η αληθινή θέση για έναν δίκαιο άνθρωπο’ σε μια άδικη τάξη ‘είναι επίσης μια φυλακή’», είπε.

Πηγή – Al Jazeera

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy