Η Αναστασία Παντούση στο ΤΥΠΟΣ TV: «Στην υποκριτική σε οδηγεί το πάθος»

Τι θα δούμε στη νέα δραματική σειρά του ΑΝΤ1;

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα σενάριο της Γιάννας Κανελλοπούλου που, ακόμη κι εγώ όταν το διάβασα για πρώτη φορά, με έκανε αμέσως να θέλω να δω τι θα συμβεί στη συνέχεια. Υπάρχουν πολλά μυστικά κρυμμένα πίσω από όλους τους χαρακτήρες της σειράς. Ο καθένας κρύβει κάτι. Και αυτό είναι κάτι που αποκαλύπτεται σταδιακά, επεισόδιο με το επεισόδιο. Η σειρά δίνει συνεχώς καινούργια στοιχεία για τον κάθε χαρακτήρα και σε κρατάει σε διαρκή αναμονή, θέλοντας να μάθεις τι πραγματικά συμβαίνει. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα στοιχείο που θα περιμένει και ο τηλεθεατής και θα το αντιληφθεί από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Πρόκειται, λοιπόν, για σειρά με πολλές ανατροπές, μυστικά, λάθη και πάθη. Να κάνω και μία ιδιαίτερη αναφορά στον σκηνοθέτη μας, Ανδρέα Μορφονιό, που συμβάλλει καθοριστικά σε αυτό που περιέγραψα με τη δουλειά του, είμαι πραγματικά χαρούμενη που συνεργάζομαι μαζί του.

Εσύ υποδύεσαι τη Λευκή, μία από τις βασικές πρωταγωνίστριες. Τι κρύβει αυτή η γυναίκα;

Η Λευκή είναι ένα πολύ πονεμένο κορίτσι. Μεγάλωσε δύσκολα, καθώς οι γονείς της την έδιωξαν από το σπίτι. Οταν ήταν μόλις δώδεκα ετών, δολοφονήθηκε ο αδερφός της και, μάλιστα, πέθανε στα χέρια της. Ετσι, έδωσε μια υπόσχεση: να βρει τον άνθρωπο που τον σκότωσε και να πάρει εκδίκηση. Τα δύο αδέλφια είχαν μια πολύ δυνατή και αγαπημένη σχέση, οπότε αυτή η υπόσχεση έμεινε βαθιά μέσα της. Είναι σκληρή κοπέλα, αλλά ταυτόχρονα έχει καλή ψυχή. Αυτό είναι και κάτι που αγαπώ στον χαρακτήρα της. Ο θυμός, όμως, που έχει καλλιεργηθεί μέσα της όλα αυτά τα χρόνια και το πάθος της για εκδίκηση δεν την αφήνουν εύκολα να δείξει ποια πραγματικά είναι.

Οσο προχωρά η ιστορία, θα βλέπουμε να ξεδιπλώνεται περισσότερο ο χαρακτήρας της και να έρχονται στο φως μυστικά…

Ακριβώς. Το πιο δύσκολο είναι ότι θα αγαπήσει τον λάθος άνθρωπο. Από εκεί ξεκινά μια πολύ δύσκολη εσωτερική μάχη. Θα πρέπει να παλέψει με τον εαυτό της, με τους εφιάλτες της και με τα σκοτάδια της. Βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα στο μίσος και την αγάπη. Είναι σαν μια διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό, στο λάθος και το σωστό.

Είναι ένα στοίχημα για σένα αυτός ο ρόλος;

Για μένα κάθε ρόλος είναι ένα στοίχημα. Κάθε ρόλος είναι μια διαδικασία ανακάλυψης. Και αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο.

Ισως είναι και το «κάρμα» σου με τους δραματικούς ρόλους…

Εχω κάνει πολλούς, όμως έχω υποδυθεί και μη δραματικούς ρόλους. Κάθε φορά προσπαθώ να μη μένω στα ίδια.

Στιγμιότυπο από τη σειρά «Κρίνο και Αγκάθι»

Στο «Κρίνο και Αγκάθι» συναντάμε ένα «all-star cast». Πώς αισθάνεσαι που μοιράζεσαι σκηνές με σημαντικούς ηθοποιούς, όπως ο Στέλιος Μάινας;

Είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό. Συνεργάζομαι με πολύ καλούς ηθοποιούς και, πάνω απ’ όλα, με πολύ καλούς συνεργάτες. Και όσο αυτό συνεχίζει να συμβαίνει στην πορεία μου, συνεχίζω κι εγώ και είμαι πραγματικά ευγνώμων. Το να δουλεύεις με καλούς συνεργάτες και σπουδαίους ηθοποιούς, όπως ο Στέλιος Μάινας, που μάλιστα υποδύεται και τον πατέρα μου, είναι πραγματικά μεγάλη χαρά. Αναφέρομαι ειδικά στον Στέλιο γιατί είναι ένας άνθρωπος και ηθοποιός που εκτιμώ ιδιαίτερα. Ολοι οι ηθοποιοί, όμως, που βρίσκονται σε αυτή τη σειρά είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Χαίρομαι πραγματικά πάρα πολύ που δουλεύω μαζί τους.

Εχεις άγχος για την πρεμιέρα και για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα;

Πάντα έχω λίγο άγχος. Δεν με ενδιαφέρει μόνο πώς έπαιξα εγώ ή αν κατάφερα να αποδώσω σωστά τον ρόλο μου. Με ενδιαφέρει το συνολικό αποτέλεσμα. Γιατί αυτή η δουλειά που κάνουμε είναι ομαδική. Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι δεν το έχουν καταλάβει πραγματικά. Αν φύγει ένας κρίκος, κάτι θα χαλάσει και θα φανεί.

Εχει υπάρξει συνεργασία στο παρελθόν που σε δυσκόλεψε;

Ναι, δύο φορές. Αποτέλεσαν μάθημα για μένα. Μια διαδικασία που δεν θα ήθελα να ξαναζήσω. Οπότε, όσο μπορώ, θα προσπαθήσω να την αποφύγω. Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις σε τι διαδικασία θα μπεις. Ακόμη και από έναν άνθρωπο που θεωρείς εξαιρετικό, μπορεί να προκύψει κάτι εντελώς διαφορετικό. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις από πριν. Αν όμως κάτι σου αφήνει ένα μάθημα, προσπαθείς να το αξιοποιήσεις και να μην ξαναβάλεις τον εαυτό σου στην ίδια κατάσταση.

Η Αναστασία Παντούση για την υποκριτική 

Πώς αποφάσισε η Αναστασία να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής;

Νομίζω ότι ήταν κάτι που υπήρχε μέσα μου από πολύ μικρή. Δεν είναι ότι ξαφνικά αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Από παιδί με θυμάμαι να βρίσκομαι στον κόσμο των τεχνών. Χορός, μουσική, θέατρο… Εκεί ήμουν πάντα. Πήγα και σε μουσικό σχολείο και, μάλιστα, μέσα στο μουσικό σχολείο συμμετείχα και στη θεατρική ομάδα. Ανεβάζαμε παραστάσεις και κάπως έτσι όλα πήραν τον δρόμο τους. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά. Και τώρα, αν με ρωτήσεις, πραγματικά δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο. 

Ποια ήταν η πρώτη σου επαγγελματική δουλειά στην τηλεόραση;

Ηταν οι «Συμμαθητές», με τον Βασίλη Θωμόπουλο, τον οποίο και αγαπώ πολύ. Ο Βασίλης, ουσιαστικά, ήταν η πόρτα μου για την τηλεόραση. Αυτός με είδε, αυτός με στήριξε και, στα γυρίσματα της σειράς μού έδωσε πολύ όμορφες και σημαντικές συμβουλές. Είναι πράγματα που τα κρατάω μέχρι σήμερα.

Και πριν από την τηλεόραση;

Ξεκίνησα από το παιδικό θέατρο. Ημουν σε περιοδείες και θέατρα, κυρίως τα καλοκαίρια, μπουλούκια. Κάθε Σαββατοκύριακο μπορεί να βρισκόμασταν και σε διαφορετικό θέατρο ή κινηματογράφο. Ημουν με τον κ. Γιώργο Γρηγοριάδη. Και είναι πολύ συγκινητικό, γιατί καμιά φορά πηγαίνω πίσω και κοιτάζω φωτογραφίες από εκείνη την εποχή και λέω: «Κοίτα να δεις…». Είναι αναμνήσεις που δεν φεύγουν. Με ακολουθούν πάντα.

Οταν ξεκινούσες, περίμενες ότι θα ακολουθούσε μια τόσο μεγάλη διαδρομή;

Είναι μια δουλειά πολύ απαιτητική και δύσκολη. Και αυτό που λέω ακόμα και στη μικρή ηθοποιό που υποδύεται τώρα τη Λευκή, η οποία στα 12 της είναι πραγματικά πολύ καλή, είναι πως αν θέλεις κάτι πραγματικά πολύ και έχεις πάθος για αυτό, όσο κι αν το λέμε και μπορεί να ακούγεται λίγο σαν κλισέ, τελικά είναι αλήθεια. Το πάθος σε οδηγεί. Και όταν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις, βρίσκεις τον τρόπο να προχωρήσεις.

Μαζί με το ταλέντο χρειάζεται και πολλή δουλειά;

Εννοείται… Το ταλέντο από μόνο του δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Αν δεν δουλέψεις, δεν προχωράς. Και συνεχίζεις να δουλεύεις ακόμη κι όταν έχεις φτάσει σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο. Οχι επειδή πρέπει να αποδείξεις κάτι, αλλά επειδή αυτή είναι η φύση της δουλειάς.

Μέσα σε αυτό το πολύ απαιτητικό πρόγραμμα, πώς καταφέρνεις να αποφορτίζεσαι στην καθημερινότητά σου;

Δεν ξέρω (γέλια)… Συνήθως, αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι να γυρίζω σπίτι. Μετά από μια τόσο γεμάτη ημέρα, θέλω απλώς να υπάρχει ησυχία, να φάω το φαγητό μου και να πιω ένα ποτήρι κρασί. Και γενικά, θα σου πω κάτι λίγο περίεργο: μέσα στη δουλειά βρίσκω κι εγώ στιγμές αποφόρτισης. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει καλό κλίμα. Οταν υπάρχει όμορφη ατμόσφαιρα στη δουλειά, αυτές οι μικρές στιγμές μού δίνουν δύναμη. Οπότε κάπως υπάρχει μια ισορροπία. Φυσικά, όταν έχω την ευκαιρία, προσπαθώ να φεύγω, να ταξιδεύω.

Η Αναστασία Παντούση για τον κόσμο των social media

Στα social media μοιράζεσαι στιγμές χωρίς να είναι όλα υπερβολικά στημένα ή ρετουσαρισμένα. Βλέπουμε μια απλή, καθημερινή Αναστασία. Δεν αισθάνεσαι την ανάγκη να παρουσιάσεις μια αψεγάδιαστη εικόνα; Είναι σαν όλη αυτή η έννοια της αναγνωρισιμότητας να μην σε αγγίζει ιδιαίτερα…

Από τη μία καταλαβαίνω τι μου λένε όταν με ρωτούν για την αναγνωρισιμότητα και την εικόνα, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να μπω στη διαδικασία να δημιουργήσω μια συγκεκριμένη εικόνα για τον εαυτό μου. Δεν καταλαβαίνω, δηλαδή, γιατί πρέπει να προσέξω τόσο πολύ τι θα ανεβάσω, ώστε όλα να είναι ρετουσαρισμένα και να παρουσιάζουν μια αψεγάδιαστη εικόνα. Προφανώς θα ανεβάσω μία φωτογραφία από επαγγελματική φωτογράφιση και θα κοιτάξω να είναι όμορφη και να μου αρέσει. Δεν θα πω ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου η εικόνα. Αλλά το να μπω στη διαδικασία, για παράδειγμα, να αφαιρέσω μία ρυτίδα που έχει εμφανιστεί επειδή μεγαλώνω, δεν θέλω να το κάνω. Αν κάποια στιγμή στο μέλλον θελήσω να κάνω κάτι στην εμφάνισή μου, μπορεί και να το κάνω. Θα πάω σε έναν γιατρό και θα το κάνω. Αλλά το να αλλάξω τον εαυτό μου μέσα από ένα φίλτρο ή ένα πρόγραμμα επεξεργασίας, δεν μου αρέσει. Δεν είμαι εγώ.

Τι ονειρεύεσαι;

Ταξίδια! Θέλω να είναι ήρεμη η ψυχή μου. Αυτό θέλω. Να έρχονται τα πράγματα αβίαστα, χωρίς άγχος. Γιατί είμαι αγχώδης άνθρωπος γενικά. Θα σου πω κάτι που ίσως ακούγεται και πάλι κλισέ, ονειρεύομαι έναν όμορφο κόσμο. Συμβαίνουν πάρα πολλά. Και, αν με ρωτάς, πιστεύω ότι πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Και δεν μου αρέσει καθόλου αυτό. Βρισκόμαστε σε μια πολύ μεγάλη και κρίσιμη καμπή, σε παγκόσμιο επίπεδο. Θα ήθελα λίγο να ηρεμήσουμε και να κοιτάξουμε λίγο προς τα μέσα, στον εαυτό μας. Ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς πόλεμο. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις «μάχες»-κόντρες μεταξύ των κρατών, αλλά στις συγκρούσεις που βιώνουμε μεταφορικά και κυριολεκτικά μέσα μας.

Πηγή – Ελεύθερος Τύπος

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ