Εκρηκτικοί μηχανισμοί – του Θανάση Σκαμνάκη

Ξέρεις, τα όνειρα είναι σαν βενζίνη. Μπορούν να ανατινάξουν τον κόσμο. Αλλά όμως δεν εξατμίζονται αν ανοίξεις το μπουκάλι τους. Αντίθετα, και διατηρούνται σχεδόν για πάντα, αν μπορείς να τα συντηρήσεις, και μεταδίδουν το άρωμα και τη γοητεία τους. Όπως και λιποθυμικές αναθυμιάσεις. Θέλουν προσοχή οι δόσεις.

Μπορεί να είναι μη ορατά και να απογοητεύουν εκείνους που θέλουν να τα αγγίξουν με το χέρι τους, επί των τύπων των ήλων οι άπιστοι Θωμάδες, δικαιολογημένα δύσπιστοι και επιφυλακτικοί καθώς στο εμπόριο κυκλοφορούν πολλές απομιμήσεις.

Μπορεί να κινούνται πιο πάνω από το επίπεδο της πραγματικότητας και να μην εμπνέουν εκείνους που θέλουν να νοιώθουν στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια τους.

Μπορεί να μαγεύουν τα μάτια αλλά απομαγεύουν συχνά εκείνους που τρέχουν σε αναζήτηση μιας κάθε μέρας, και δεν αισθάνονται, δεν προλαβαίνουν, δεν θέλουν,  την ομορφιά της επόμενης.

Μπορεί να συντρίβουν συχνά εκείνους που τα κάνουν.

Αλλά, ξέρεις, τα όνειρα, μπορούν να ανατινάξουν τον κόσμο.

Τα όνειρα δεν είναι μόνο φαντασία. Είναι μια άλλη πραγματικότητα πάνω σε αυτήν που υπάρχει. Ακόμα και οι φροϋδικοί θα σας το πουν αυτό. Δεν είναι ψέματα, είναι ιδέες. Είναι μια εικόνα του κόσμου από πιο ψηλά. Δεν δείχνει μόνο το χώρο, τη μεγάλη έκταση, το βάθος που κρύβει ο ορίζοντας λόγω της απόστασης αλλά και καμπυλότητας της γης. Δείχνει και με τον ίδιο τρόπο το χρόνο. Όχι μόνο το παρόν που το ορίζει (και περιορίζει) η αποκλειστικότητα των τρεχόντων γεγονότων, αλλά και το πριν και το μετά, σε έκταση και βάθος επίσης.

Είναι συνδεδεμένα με τη μνήμη αλλά και την υπέρβαση της. Είναι παρόντα και δεν είναι.

Είναι κοπιαστικά και όχι ανώδυνα.

Αλλά, μπορούν να ανατινάξουν τον κόσμο.

Τα όνειρα δεν είναι μουσεία σκέψεων. Αναπολήσεις για χαμένες ευκαιρίες και κόσμους που αγαπήσαμε άλλα ή έφυγαν μέσα από τα δάχτυλά μας – δεν μπορέσαμε να τους κρατήσουμε – ή δεν τους πλησιάσαμε καν – γιατί δεν σταθήκαμε ικανοί. Τα όνειρα δεν είναι τύψεις, όσο κι αν περιέχουν και από αυτές. Είναι ο κόσμος που δακρύζει ακόμα μ’ ένα στίχο και κλαίει γιατί δεν τον αγαπάνε πιο πολύ. Και που πανηγυρίζει επίσης για ένα απόγευμα δίπλα στο νερό, για ένα μαντήλι που χαιρετάει χαρούμενο, ένα χαμόγελο που δεν θέλει ανταπόδοση, μια διαδήλωση με παλαιστινιακές σημαίες, έναν κόσμο που θάρθει.

Είναι δύσκολα και απρόβλεπτα.

Δεν είναι οι ματαιωμένες ελπίδες. Οι έρωτες που δεν ευοδώθηκαν και εκδικούνται μέσω φαντασίας. Ούτε οι έρωτες που ευοδώθηκαν αλλά τους εξάντλησε ο χρόνος. Δεν είναι οι φίλοι που δεν έμειναν πιστοί και ζητάμε τώρα να τους επαναφέρουμε με καλύτερους όρους ή να τους ξεχάσουμε προβάλλοντας νέες προσδοκίες. Δεν είναι η ρεβάνς της φαντασίας στις ήττες του πρώτου γύρου.

Είναι οι φίλοι που μένουν, παρηγορητικά, ενθαρρυντικά και εξακολουθητικά (είτε χάθηκαν ποικιλοτρόπως είτε είναι παρόντες), είναι οι έρωτες που διαρκούν για πάντα, είναι οι επιθυμίες που δεν ξεθυμαίνουν επειδή ο χρόνος έχει παρέλθει.

Είναι ανατάσεις και βυθίσεις.

Τα όνειρα, το ξέρεις, δεν είναι ένα παραμύθι. Είναι η ιστορία της πραγματικής ζωής.

Και μπορούν ν’ ανατινάξουν τον κόσμο.

Πηγή – KOMMON

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ