Γαλλία: Η νεολαία γράφει τη δική της ιστορία

Κώστας Μπουγιούκος

Σε καμιά περίπτωση δεν ήταν αιφνιδιαστική η μεγαλειώδης έκρηξη, ούτε προέκυψε αποκλειστικά από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία. Ο νέος κόσμος, η γενιά την οποία οι πάντες λοιδορούν και κατηγορούν ότι στερείται περιεχομένου, έχει πάντα τις κεραίες του ανοιχτές, βιώνει και διαισθάνεται το σύνολο των προβλημάτων και των αδιεξόδων κάθε πολιτικής.

Σε πολλές ανταποκρίσεις μας από την Γαλλία, όλα τα τελευταία χρόνια, γράφαμε επανειλημμένως για το κοινωνικό ζήτημα που οξυνόταν όλο και περισσότερο. Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα, άλλωστε, μετά από σχεδόν δέκα χρόνια προεδρίας του Μακρόν, βρίσκεται στο ναδίρ.

Ήταν μια περίοδος η οποία ξεκίνησε έχοντας στην προμετωπίδα της το «νοικοκύρεμα» των δημοσιονομικών, έχει όμως εκτοξεύσει το κόστος του δημόσιου χρέους, μετά από 10 χρόνια λιτότητας για τον γαλλικό λαό και τους εργαζόμενους. Πώς προέκυψε αυτό; Απλούστατα, μέσω της συνεχούς καταλήστευσης των δημόσιων ταμείων από τις μεγάλες επιχειρήσεις και την αδιάκοπη μεταφορά πλούτου από την εργατική τάξη και τα μικρομεσαία στρώματα προς την κορυφή της πυραμίδας της αστικής τάξης. Ακόμα και συστημικοί οικονομολόγοι, όπως για παράδειγμα οι Πικετί και Ζουκμάν, έχουν αναγνωρίσει και καταγράψει ότι στα δέκα χρόνια μακρονισμού περίπου 1,5 τρισ. ευρώ έχουν απευθείας μεταφερθεί από τα συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα στις 500-1.000 πιο πλούσιες οικογένειες της Γαλλίας. Πρόκειται δε για αριθμό που αντιστοιχεί στο μισό ολόκληρου του γαλλικού χρέους.

Σε αυτό το φόντο, το φετινό φθινόπωρο άρχισε με πολύ κακούς οιωνούς για την γαλλική κοινωνία. Οι τιμές στα καύσιμα έχουν αυξηθεί σχεδόν κατά 50% μέσα στους τελευταίους 12 μήνες, το κόστος της καθημερινότητας έχει διπλασιαστεί μέσα σε δέκα χρόνια και οι ειδήσεις κάνουν λόγο για ακόμα έναν χειμώνα στη διάρκεια του οποίου το κόστος ενέργειας (δηλαδή θέρμανση) θα αυξηθεί περαιτέρω. Απέναντι στα σοβαρά αυτά προβλήματα, η «λύση» της κυβέρνησης ήταν μια πρόταση προϋπολογισμού που προβλέπει λιτότητα, με ακόμα περισσότερες περικοπές για τους φτωχούς και τους εργαζόμενους και ακόμα περισσότερα δώρα και άμεσες επιδοτήσεις για τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις (πλέον των 30 δισ. ευρώ αθροιστικά).

Η εξέγερση έχει αιτίες, παρελθόν, αλλά και μέλλον

Όσο για τις απαντήσεις των υπόλοιπων κυρίαρχων πολιτικών ρευμάτων στην Γαλλία, είναι εδώ και καιρό από χλιαρές ως αποπροσανατολιστικές. Από τον χυδαίο ρατσισμό των απογόνων των «colabo» (δοσίλογων στα γαλλικά) της άκρας δεξιάς, ότι «για όλα φταίει η παράνομη μετανάστευση», ως τις φιλελεύθερες (με άλλο λεξιλόγιο), αλλά αποσπασματικές εξαγγελίες των Σοσιαλιστών, των Οικολόγων, πολλές φορές ακόμη και του πάλαι ποτέ κραταιού Γαλλικού Κομμουνιστικού» Κόμματος.

Δεν ήταν, λοιπόν, σε καμιά περίπτωση αιφνιδιαστική η μεγαλειώδης εξέγερση της γαλλικής νεολαίας, ούτε προέκυψε αποκλειστικά από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία. Ο νέος κόσμος, η γενιά που οι πάντες λοιδορούν και κατηγορούν ότι στερείται περιεχομένου, έχει πάντα τις κεραίες του ανοιχτές, βιώνει και διαισθάνεται το σύνολο των προβλημάτων και των αδιεξόδων κάθε πολιτικής – όσο κι αν έχουν φροντίσει να την «αλέσουν» τα πάσης φύσης εργαστήρια των επικοινωνιολόγων.

Αυτός ήταν ο κόσμος που βγήκε και διαδήλωσε μαζικά, πολυδιάστατα και παντού. Τα ταβάνια που γκρεμίζονταν, το κρύο ή ο καύσωνας, οι καθηγητές που έλειπαν ήταν ικανές συνθήκες για να βγάλουν τα παιδιά από κάποια υποβαθμισμένα λύκεια και γειτονιές στο δρόμο. Δεν ήταν αναγκαίες, όμως, για πολλά άλλα που δεν αντιμετώπιζαν τέτοια άμεσα προβλήματα. Σαν οι ευαίσθητοι αισθητήρες της κοινωνίας που ήταν, είναι και θα είναι πάντα οι νέοι άνθρωποι, έβλεπαν την κατάσταση όλων γύρω τους να χειροτερεύει και το μέλλον τους να υπονομεύεται, με την κλιματική κρίση, την «τεχνητή νοημοσύνη» και τις προαναγγελίες των πολέμων που έρχονται.

Ενώ οι δρόμοι έχουν πάρει φωτιά, η Λεπέν παρουσίασε ένα ακραία νεοφιλελεύθερο και δημοσιονομικά πειθαρχημένο πρόγραμμα

Αν πάμε λίγο πιο μακριά, σε παλιότερες κινητοποιήσεις, έχουμε επιχειρήσει να περιγράψουμε το πώς η νεολαία και οι εργαζόμενοι από τα προάστια των μεγάλων πόλεων συναντιούνται με το κέντρο, με συνέπεια η μεγάλη αυτή γεωγραφική και ταξική αντίθεση να βρίσκει ή να χτίζει γέφυρες. Αυτό το τελευταίο έχει ξεπεραστεί πια από όλα όσα βιώνουμε τις τελευταίες δέκα μέρες στην Γαλλία. Η αντίθεση της ανθρωπογεωγραφίας στη χώρα καταρρέει, διότι καταγράφεται ενεργή συμμετοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας των λυκείων – πάνω από το 95% έχουν προχωρήσει σε κινητοποιήσεις – πολλών πανεπιστημίων, αλλά και ιδιωτικών και προνομιούχων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (λυκείων και πανεπιστημίων) σε κάθε πόλη, προάστιο και χωριό. Ακόμα και τα μη-πληβειακά στρώματα των νέων Γάλλων βιώνουν γύρω τους την υποβάθμιση κάθε πτυχής της ζωής και του μέλλοντος τους και δηλώνουν παρόντα.

Η εξέγερση της γαλλικής νεολαίας τον Οκτώβρη του 2026 έχει ήδη γράψει την δικιά της ιστορία. Κι όταν οι πάντες, από τον διαταραγμένο φορέα λυμάτων που εκτελεί χρέη πλανητάρχη μέχρι τον αντουανετισμό κάθε θλιβερού εκπροσώπου του ακραίου κέντρου που επικαλείται «χειραγώγηση από την άκρα αριστερά» κάνουν λόγο ένα γεγονός, τότε το γεγονός αυτό όχι απλώς υπάρχει, αλλά είναι ιστορικό. Όπως υπαρκτές είναι και οι υλικές συνθήκες που το γέννησαν, πραγματικές και γραμμένες στα πλακάτ, τα πανό και τα συνθήματα, ό, τι και να διασπείρει ο κάθε κοινωνιοπαθής και μισάνθρωπος.

Η κυβέρνηση απλά προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Μάταια όμως. Ήδη, η πρόσκληση για «διάλογο μέσα στα σχολεία» βρήκε μηδενική ανταπόκριση, καθώς συνεχίστηκαν τα μπλοκαρίσματα. Πλέον, ποντάρει στις σχολικές διακοπές, που ξεκινούν στο τέλος της ερχόμενης βδομάδας, για να επέλθει η πολυπόθητη γι’ αυτήν εκτόνωση, έτσι ώστε οι προεδρικές (ενδεχομένως και βουλευτικές) εκλογές του 2027 να μην διεξαχθούν μέσα σε κλίμα κοινωνικής αναταραχής. Κάτι, άλλωστε, που επιθυμεί διακαώς και η ακροδεξιά Λεπέν, που προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις και τάσσεται ανοιχτά υπέρ του νόμου και της τάξης – ενώ παράλληλα, παρουσίασε ένα πρόγραμμα ακραία νεοφιλελεύθερο και δημοσιονομικά πειθαρχημένο, με επώδυνες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και θέση υπέρ της εμπλοκής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη διαχείριση χρέους και ελλείμματος.

Η νεολαία της Γαλλίας όμως συνεχίζει. Ακούει και μιλάει στον κάθε άνθρωπο που δεν έχει μιλήσει ή ακουστεί ποτέ, στον κάθε καταπιεσμένο. Μπορούμε να πάρουμε πίσω ό,τι έχουμε φτιάξει με τον ιδρώτα και το μυαλό μας, ό, τι μας ανήκει. Θα νικήσουμε!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 10-11 Οκτωβρίου

Γαλλία: Τι βγάζει στους δρόμους μαζί μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους – Συνέντευξη Κώστα Μπουγιούκου από το Παρίσι

Πηγή – Prin

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

BUY & SELL IN CYPRUSwww.buyme.cy