ΑΠΟΕΛ: Οι θρύλοι που έγιναν κομμάτι της ταυτότητάς του!

Εκατό χρόνια ΑΠΟΕΛ. Ένας αιώνας γεμάτος τίτλους, διακρίσεις, μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές και ανθρώπους που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην ιστορία του συλλόγου. Ανάμεσα στις χιλιάδες προσωπικότητες που υπηρέτησαν τα γαλαζοκίτρινα χρώματα, υπάρχουν ορισμένες που ξεχώρισαν και συνδέθηκαν με τον Θρύλο με δεσμούς που ξεπερνούν τον χρόνο.

Στο πλαίσιο των εορτασμών για τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής, ο ΑΠΟΕΛ θα τιμήσει πέντε εμβληματικές φυσιογνωμίες που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές εποχές και διαφορετικές πτυχές της ιστορίας του. Τον Ανδρέα Στυλιανού, τον αρχηγό που έγινε σημαία του συλλόγου, τον Γιάννο Ιωάννου, τον κορυφαίο σκόρερ στην ιστορία της ομάδας, τον Ίαν Μουρς, τον Άγγλο που λατρεύτηκε από την εξέδρα, τον Νούνο Μοράις, τον ξένο ποδοσφαιριστή που ταυτίστηκε όσο ελάχιστοι με τον ΑΠΟΕΛ και τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, τον προπονητή που οδήγησε τον Θρύλο στην κορυφαία ευρωπαϊκή του εποποιία.

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που περνούν από έναν σύλλογο και υπάρχουν εκείνοι που γίνονται κομμάτι της ταυτότητάς του. Ο Ανδρέας Στυλιανού ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Ο εμβληματικός «Δάσκαλος» υπήρξε για χρόνια ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του ΑΠΟΕΛ, ένας αρχηγός που ενέπνεε τους συμπαίκτες του και κέρδιζε τον σεβασμό ακόμη και των αντιπάλων του.

Η σχέση του με τον Θρύλο ξεκίνησε από μικρή ηλικία, καθώς ήταν ΑΠΟΕΛίστας από παιδί. Η προσωπικότητά του, ωστόσο, διαμορφώθηκε μέσα από μια διαδρομή που περιλάμβανε πολύ περισσότερα από το ποδόσφαιρο. Ως μαθητής στο Γυμνάσιο Πάφου συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε σε σπουδαίο αθλητικό ταλέντο. Κατέκτησε τίτλους σε πέντε διαφορετικά αγωνίσματα του στίβου, καταρρίπτοντας σημαντικά ρεκόρ.

Η παρουσία του στην Ελλάδα, όπου φοίτησε στη Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών, τον έφερε να αγωνίζεται στον στίβο με τον Παναθηναϊκό, να εκπροσωπεί την Εθνική Ελλάδας και να φορά τη φανέλα του Πανιωνίου στο ποδόσφαιρο. Η επιστροφή του στην Κύπρο και στον αγαπημένο του ΑΠΟΕΛ αποτέλεσε την αρχή μιας σπουδαίας ποδοσφαιρικής διαδρομής.

Με ταχύτητα, δύναμη, αλτικότητα, τεχνική και, πάνω απ’ όλα, αστείρευτο πάθος, έγινε ο ηγέτης μιας ολόκληρης γενιάς. Συνέβαλε καθοριστικά στις μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου, με κορυφαία στιγμή τη συμμετοχή του στο Έπος της Α’ Εθνικής. Οι τίτλοι ήταν πολλοί, όμως η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του ήταν η αφοσίωση και το ήθος με τα οποία υπηρέτησε τον ΑΠΟΕΛ.

Για τον κόσμο της ομάδας, ο Ανδρέας Στυλιανού δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Ήταν ο αρχηγός που εξέφραζε όσα πρέσβευε ο σύλλογος. Μια πραγματική σημαία του Θρύλου.

Το όνομά του είναι συνώνυμο του γκολ στην ιστορία του ΑΠΟΕΛ. Ο Γιάννος Ιωάννου υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Κύπριους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών και παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Για δύο δεκαετίες αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην επιθετική γραμμή των γαλαζοκιτρίνων, γράφοντας τη δική του ξεχωριστή ιστορία.

Σε ηλικία μόλις 16 ετών, το 1981, πήρε μεταγραφή από την ΕΝΑΔ στον ΑΠΟΕΛ. Από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι διέθετε ξεχωριστό ταλέντο. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη και να καθιερωθεί σε μια ομάδα με μεγάλες απαιτήσεις.

Αγωνιζόταν κυρίως ως επιτελικός μέσος, όμως η έφεσή του στο σκοράρισμα τον μετέτρεψε σε έναν ιδιαίτερα αποτελεσματικό κρυφό κυνηγό. Η εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, η ντρίμπλα και κυρίως η επαφή του με τα αντίπαλα δίχτυα τού χάρισαν το προσωνύμιο «μίστερ γκολ». Ένα παρατσούκλι που τον ακολούθησε σε όλη την ποδοσφαιρική του διαδρομή.

Στα 20 χρόνια παρουσίας του στον ΑΠΟΕΛ κατέκτησε 16 τίτλους, ενώ αναδείχθηκε δύο φορές κορυφαίος Κύπριος ποδοσφαιριστής. Παράλληλα, κατέγραψε 506 συμμετοχές, αριθμός που τον διατηρούσε για χρόνια στην κορυφή της σχετικής λίστας, μέχρι να τον ξεπεράσει ο Νούνο Μοράις.

Η πορεία του θα μπορούσε να είχε ακόμη μεγαλύτερους αριθμούς, αν δεν είχε ταλαιπωρηθεί από σοβαρούς τραυματισμούς που τον κράτησαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα μακριά από τους αγωνιστικούς χώρους. Παρ’ όλα αυτά, η προσφορά του υπήρξε τεράστια και η θέση του στην ιστορία του συλλόγου αδιαμφισβήτητη.

Ο Γιάννος Ιωάννου δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος σκόρερ. Ήταν ένας ποδοσφαιριστής που συνδύασε το ταλέντο με το ήθος, την ποιότητα με την προσωπικότητα και την αγωνιστική προσφορά με την αφοσίωση. Ένας αρχηγός που έγινε σημείο αναφοράς και ένα όνομα που παραμένει χαραγμένο στη μνήμη κάθε ΑΠΟΕΛίστα.

Κάποιοι ποδοσφαιριστές μένουν στην ιστορία για τα γκολ τους. Άλλοι για τους τίτλους τους. Και κάποιοι καταφέρνουν να κερδίσουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του κόσμου. Ο Ίαν Μουρς ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Ο Άγγλος επιθετικός αποτελεί μία από τις πιο αγαπημένες ξένες φυσιογνωμίες που φόρεσαν ποτέ τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ.

Έφτασε στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1983, σε μια περίοδο κατά την οποία οι ομάδες είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν δύο ξένους ποδοσφαιριστές. Η προσαρμογή του στα νέα δεδομένα δεν ήταν άμεση, όμως με επαγγελματισμό, επιμονή και σκληρή δουλειά κατάφερε να εξελιχθεί σε βασικό επιθετικό όπλο του Θρύλου.

Για μια πενταετία αποτέλεσε έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της ομάδας. Η συνεργασία του με τον Γιάννο Ιωάννου δημιούργησε ένα εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο, το οποίο δυσκόλευε κάθε αντίπαλη άμυνα. Οι δύο τους συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για τον ΑΠΟΕΛ εκείνης της εποχής.

Ο Μουρς ξεχώριζε για την παρουσία του μέσα στην περιοχή, την αποτελεσματικότητά του και τον επαγγελματισμό του. Πάνω απ’ όλα, όμως, κέρδισε τον κόσμο με τον χαρακτήρα του. Ήταν πάντα χαμογελαστός, προσιτός και αφοσιωμένος στην ομάδα.

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 1997, έπειτα από καρδιακή προσβολή, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο κενό. Η αγάπη, ωστόσο, που του έδειξαν οι φίλοι του ΑΠΟΕΛ δεν χάθηκε με το πέρασμα των χρόνων.

Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του, ο Ίαν Μουρς εξακολουθεί να αποτελεί μια ξεχωριστή μορφή στην ιστορία του συλλόγου. Γιατί υπάρχουν ποδοσφαιριστές που τους θυμάσαι για όσα πέτυχαν στο γήπεδο και άλλοι που τους κρατάς για πάντα στην καρδιά σου. Ο Άγγλος επιθετικός κατάφερε να γίνει και τα δύο.

Από τους εκατοντάδες ξένους ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ, ελάχιστοι κατάφεραν να συνδεθούν τόσο βαθιά με τον σύλλογο όσο ο Νούνο Μοράις. Ο Πορτογάλος μέσος ήρθε στη Λευκωσία το 2007 από την Τσέλσι και έμελλε να εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της σύγχρονης ιστορίας του Θρύλου.

Η αρχική του παρουσία δεν προμήνυε απαραίτητα όσα θα ακολουθούσαν. Αποκτήθηκε ως αμυντικός και χρειάστηκε χρόνο για να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ένας σοβαρός τραυματισμός του Μαρίνου Σατσιά, σε ημιτελικό αγώνα απέναντι στην Ομόνοια, άλλαξε τα δεδομένα. Ο «Στρατηγός» τον τοποθέτησε στη μεσαία γραμμή, σε ρόλο ανασταλτικού μέσου, και εκεί ο Μοράις βρήκε τη θέση στην οποία θα μεγαλουργούσε.

Με αστείρευτα τρεξίματα, εξαιρετική αντίληψη του παιχνιδιού, συνέπεια και πάθος, εξελίχθηκε σε αναντικατάστατο στέλεχος της ενδεκάδας. Για πολλά χρόνια αποτελούσε την πρώτη επιλογή στον χώρο της μεσαίας γραμμής, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Οι αριθμοί του αποτυπώνουν το μέγεθος της προσφοράς του. Κατέγραψε 525 συμμετοχές με τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ, επίδοση που τον φέρνει στην κορυφή της σχετικής λίστας, ξεπερνώντας ακόμη και τον Γιάννο Ιωάννου. Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέτρησε 111 συμμετοχές, ενώ 66 από αυτές ήταν στο Champions League.

Η τροπαιοθήκη του περιλαμβάνει 16 εγχώριους τίτλους, εννέα πρωταθλήματα, τρία κύπελλα και τέσσερα Σούπερ Καπ. Έζησε τις μεγάλες εγχώριες επιτυχίες, συμμετείχε στις ιστορικές ευρωπαϊκές πορείες και αποτέλεσε βασικό κομμάτι μιας από τις πιο επιτυχημένες περιόδους στην ιστορία του συλλόγου.

Αποχώρησε από την ενεργό δράση το 2019, έχοντας κερδίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τίτλους και ρεκόρ. Την αγάπη και την αναγνώριση του κόσμου. Ο Νούνο Μοράις ήρθε ως ξένος ποδοσφαιριστής και έφυγε ως ένας από τους πιο αυθεντικούς εκπροσώπους της ιστορίας του ΑΠΟΕΛ.

Αν ο ΑΠΟΕΛ έχει ζήσει πολλές σπουδαίες στιγμές στα 100 χρόνια της ιστορίας του, υπάρχει μία που ξεχωρίζει πάνω από όλες. Η παρουσία του στα προημιτελικά του Champions League τη σεζόν 2011-2012. Στον πάγκο εκείνης της ομάδας βρισκόταν ο άνθρωπος που δικαίως απέκτησε το προσωνύμιο «Στρατηγός». Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Ο Σέρβος τεχνικός είχε δύο θητείες στον ΑΠΟΕΛ, από το 2003 μέχρι το 2005 και από το 2008 μέχρι το 2013. Στο διάστημα αυτό κατέκτησε εννέα τρόπαια, τέσσερα πρωταθλήματα, ένα κύπελλο και τέσσερα Σούπερ Καπ. Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι άλλαξε το ευρωπαϊκό μέγεθος του συλλόγου.

Το 2009 οδήγησε για πρώτη φορά τον ΑΠΟΕΛ στους ομίλους του Champions League, ανοίγοντας έναν δρόμο που μέχρι τότε έμοιαζε εξαιρετικά δύσκολος για τις κυπριακές ομάδες. Η ισοπαλία 0-0 στο Στάμφορντ Μπριτζ απέναντι στην Τσέλσι αποτέλεσε μία από τις πρώτες μεγάλες αποδείξεις ότι ο Θρύλος μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Γιοβάνοβιτς πέτυχε το ακατόρθωτο. Ο ΑΠΟΕΛ τερμάτισε πρώτος σε έναν όμιλο με αντιπάλους την Πόρτο, τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και τη Σαχτάρ Ντόνετσκ. Στη φάση των «16» απέκλεισε τη Λιόν στη διαδικασία των πέναλτι και εξασφάλισε την παρουσία του στις οκτώ κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης.

Η Ρεάλ Μαδρίτης αποτέλεσε το τελευταίο εμπόδιο. Η ομάδα του Ζοσέ Μουρίνιο επικράτησε στις δύο αναμετρήσεις, όμως ακόμη και ο Πορτογάλος προπονητής αναγνώρισε το μέγεθος του επιτεύγματος του ΑΠΟΕΛ, χαρακτηρίζοντάς το ως κάτι εξαιρετικό για το κυπριακό ποδόσφαιρο.

Η επιτυχία δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης. Ο Γιοβάνοβιτς δημιούργησε μια ομάδα με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα, πειθαρχία και αυτοπεποίθηση. Έδωσε έμφαση στην κατοχή της μπάλας, στην ορθολογική ανάπτυξη και στην αμυντική λειτουργία. Έχτισε έναν ισχυρό κορμό, διατήρησε ένα υγιές κλίμα στα αποδυτήρια και κέρδισε την εμπιστοσύνη των ποδοσφαιριστών του.

Πάνω απ’ όλα, τους έκανε να πιστέψουν ότι μπορούσαν να πετύχουν κάτι που μέχρι τότε φάνταζε αδιανόητο. Και το πέτυχαν.

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς αποχώρησε το 2013, αλλά η σχέση του με τον ΑΠΟΕΛ δεν σταμάτησε ποτέ να αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του συλλόγου. Ο «Στρατηγός» δεν χάρισε απλώς τίτλους. Οδήγησε τον Θρύλο στην κορυφαία στιγμή των 100 χρόνων του και έβαλε τον ΑΠΟΕΛ στον ποδοσφαιρικό χάρτη ολόκληρης της Ευρώπης.

ΑΠΟΕΛ