Ένα εκκλησάκι κρυμμένο στη Νεκρή Ζώνη που λίγοι γνωρίζουν – Στέκει αγέρωχο και καρτερεί τους ανθρώπους του

Υπάρχουν τόποι που δεν είναι απλώς σημεία πάνω στον χάρτη, είναι κομμάτια μνήμης, τόποι που κουβαλούν προσευχές, ανθρώπους, ιστορίες και σιωπές που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Ένας τέτοιος τόπος είναι και το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νεοφύτου στους Τρούλλους, κρυμμένο στην Νεκρή Ζώνη.
Στέκει εκεί αγέρωχο και καρτερεί, ανάμεσα σε δρόμους που σταμάτησαν απότομα και που η ιστορία χώρισε στα δύο. Περιμένει τους ανθρώπους του, περιμένει τις καμπάνες να ακουστούν ξανά ελεύθερα. Καρτερεί εκείνη την Άγια ημέρα που η πρόσβαση δεν θα χρειάζεται άδειες, σύνορα και συρματοπλέγματα.
Για όσους γνωρίζουν την ιστορία της Κύπρου, ένας τέτοιος τόπος δεν μπορεί να είναι αδιάφορος. Κάποτε εκεί γράφτηκαν αμέτρητες ευχές, γιορτάστηκαν στιγμές πίστης και χαράς και ακούστηκαν προσευχές που μόνο ο Θεός και ο Άγιος γνωρίζουν.
Μέσα στη σιωπή της νεκρής ζώνης, το εκκλησάκι παραμένει για χρόνια μακριά από τους ανθρώπους του. Όμως το απόγευμα της Κυριακής (27/9), το εκκλησάκι ζωντάνεψε ξανά.
Με αφορμή την ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του Αγίου που γιορτάζεται σήμερα, οι πόρτες του μικρού ναού άνοιξαν και πάλι και η παρουσία των ανθρώπων γέμισε τον χώρο με ζωή, συγκίνηση και πίστη.
Για λίγο, ακούστηκαν ξανά προσευχές, και άναψαν ξανά κεριά πίστης και ελπίδας.
Το χθεσινό απόγευμα στο εκκλησάκι, ήταν μια ζωντανή υπενθύμιση πως η πίστη, η μνήμη και η ελπίδα μπορούν να επιστρέφουν, έστω και για λίγο, εκεί όπου η ιστορία προσπάθησε να επιβάλει τη σιωπή.
Ο Άγιος Νεόφυτος στους Τρούλλους στέκει εκεί, σαν ένας φύλακας της μνήμης.
Κάποια μέρα, ίσως, οι άνθρωποι θα μπορούν να φτάσουν ξανά εκεί χωρίς άδεια, να ανάψουν ένα κερί και να προσευχηθούν.
Κάποια μέρα ίσως το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νεοφύτου δεν θα είναι ένας τόπος που περιμένει, αλλά θα είναι ένας τόπος που ξαναζεί.
Γιατί όσο υπάρχει μνήμη, υπάρχει ελπίδα.

Πηγή – ThemaOnline

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ